شعله‌های شوق و ذوق

اکنون، اما رفته‌رفته از آن لطافت‌ها و ظرافت‌ها در حوزه‌های دینی کمتر نشان می‌توان جست؛ البته هنوز هستند عالمانی که از قلمشان شوق و از بیانشان شور می‌تراود، اما باید گشت و گشت تا به این شمار از اهل دانش دین رسید.

آیا به راستی مایه دریغ نیست که ادبیات، شعر، هنر، بلاغت، زیبا گفتن و زیبانوشتن ـ چندان که باید و شاید ـ در حوزه رونق ندارد؟ آیا سزاوار نیست که عالمان دین، همانان که انتظار می‌رود تا معرفت و اندیشه و فرهنگ توحیدی را فراپیش چشم و گوش مشتاقان قرار دهند، بسی بیش از آن که امروز هست، به زیبایی‌های بیان و بنان آشنا و از فنون لطیف ادب بهره‌ور باشند؟

همه می‌دانند که مبلغان و واعظان و ذاکران و عالمان، اگر همچون پیشترها دستی در شعر و ردیف‌های آواز و خوشنویسی و بلاغت و... داشته باشند، بسی بیش از وضع و حال امروز، در رساندن پیام دین توفیق می‌یابند. این البته ـ خود می‌دانم ـ که همه راه نیست و تبلیغ دین به مایه‌های مهم‌تر نیز نیاز دارد، اما به یقین، بخشی از آن هست. به این امید که چراغ ادب و هنر و شعر در حجره‌ها فروزان‌تر و شعله شوق و ذوق و طراوت در مَدرَس‌ها تابان‌تر شود، بردمیدن دیگربار اختر «کنگره شعر طلاب» را به فال نیک می‌گیرم، با این دعا و امید که این بار این راه ناتمام نماند و با توان روزافزون به شکوفایی و بالندگی و زایندگی بینجامد. آمین...

استاد ابوالقاسم حسینی(ژرفا)

شاعر و پژوهشگر