طعم خوب انتظار...

«در انتظار رویت ما و امیدواری‌/‌ در عشوه وصالت ما و خیال و خوابی*»، مثل طعم خوش خیالی که می‌دانی به وقوع نمی‌پیوندد، انتظار هم می‌تواند خوش طعم باشد! گفته‌اند و شنیده‌ایم که انتظار از درد دندان بدتر است، اما تا نباشد، نمی‌شود آنچه باید بشود! 5 رسم دنیا به انتظار است و صبر. لذت چیدن میوه، به انتظار رسیدنش است که اگر صبر از کف بدهی و دامن از دست، کال و نارس نصیبت می‌شود که پشت‌بندش یا گسی دهان است یا درددل!

کد خبر: ۸۲۵۴۷۹

انتظار زیباست، این را مادری می‌داند که 9 ماه برای در آغوش کشیدن فرزند و لالایی خواندن، صبوری کرده باشد. انتظار شادی‌آور است، این را محصل درسخوانی می‌فهمد که یک ترم طولانی را با کتاب و کتابخانه، برای گرفتن نمره دلخواهش، سر کرده است. انتظار امیدبخش است، این را مسافر خسته‌ای درک می‌کند که چند ساعتی بیشتر تا مقصد فاصله ندارد. انتظار، تنها، شمردن ثانیه‌های بی‌اتمام نیست. انتظار می‌تواند یک شوق باشد برای سپردن روزهای تکراری، به امید بستن چمدان و آغاز سفر. انتظار می‌تواند عشقی باشد که بعد از مدت‌ها خون دل خوردن، دست‌یافتنی می‌شود. انتظار جان بخشیدن به پاهای دونده‌ای است که تمام طول مسیر، خود را بالای سکوی نفر اول می‌بیند.

انتظار تنها یک تونل توخالی برای گذر زمان نیست، برای وقت تلف کردن و سماق مکیدن. انتظار می‌تواند یک فرصت تزکیه باشد، یک شانس برای آمادگی. آمادگی برای پذیرفتن یک اتفاق خوب یا گاهی فرصتی به ذهن، برای تاب آوردن یک اتفاق بد. همان قدر که انتظار قبل از به دنیا آمدن فرزند، دلِ پدر و مادر را مشتاق می‌کند. همان قدر هم اطرافیان یک بیمار بد حال را برای آرامش و پذیرفتن تلخی یک رخداد در شرف وقوع، آماده می‌کند.

انتظار تلخ نیست. انتظار طی کردن امیدوارانه امروز است به شوق فردا. انتظار کشیدن را با بیهوده سماق مکیدن اشتباه نگیریم. وقتی هدفی برای منتظر ماندن وجود دارد، وقتی عاقبتی، سرانجامی، پایانی برای یک روند هست، انتظار کشیدن آسان است. انتظار درک آن و لحظه است. انتظار هست، تا قدر فردا روشن شود، تا لحظه‌های خوب بی‌مقدمه نیایند و ارزشمند باشند و گرانبها بمانند. انتظار می‌آید تا آینده ارج و قرب داشته باشد. تا شیرینی یک اتفاق تا مدت‌ها زیر دندان بماند و خاطره‌ای از لحظه پایان انتظار در ذهن بماند تا لحظات زیبای زندگی به اوج خواستنی شدن برسند و در مقابل، لحظات سخت، آرام آرام با روال زندگی خو بگیرند، غم‌ها فراموش شوند و رنگ روزهای معمولی بگیرند.