فوتبال و حرفش !

این روزها فوتبال ما در حالی در زوایای مختلف مورد نقد قرار می‌گیرد که بی‌انصافی است اگر تلاش‌ها برای رفع کاستی‌های آن را نادیده بگیریم، البته هرچند تا رسیدن به نقطه مطلوب فاصله زیادی در پیش است، اما اقدام اخیر فدراسیون فوتبال در مکلف کردن باشگاه‌ها به تسویه بدهی‌هایشان از آن دست اقداماتی است که باید آن را دید و تاکید کرد با جدیت و قدرت ادامه یابد تا قراردادهایی که در این فوتبال امضا می‌شود اعتبار بیشتری یافته و واقعی‌تر شود.

هرچند واضح و مبرهن بود که در فاصله حدودا 10 روزه تا آغاز لیگ پانزدهم، تهدید به معلق گذاشتن تیم‌های بدهکار ـ در صورت عدم تسویه 50 درصد بدهی ـ از لیگ عملی نخواهد شد، چرا که اکثر قریب به اتفاق تیم‌ها چنین وضعی دارند.

این موضوع در حالی با تقبل بازپرداخت این بدهی‌ها از سوی سازمان لیگ و از محل طلب (درآمد باشگاه‌ها) از این سازمان فیصله‌یافت که نفس این حکم انضباطی هشدار و زنگ بیدارباشی برای همه باشگاه‌ها بود. به زبان ساده به آنها گفته شد اگر ندارند و نمی‌توانند پرداخت کنند، قرارداد با کسی امضا نکنند. چرا که رویه اشتباه «تا آن موقع خدا بزرگ است» و «بعدا یک کاریش می‌کنیم» سرانجامی جز انباشت بدهی‌های چندصدمیلیونی و چند میلیاردی باشگاه‌ها نداشته است.

اعتباربخشی به قراردادها و برخورد جدی با کسانی که به امضای پای قراردادشان یا همان حرفشان پایبند نیستند، در همه این سال‌ها می‌توانست بجد در دستور کار قرار گیرد اما به قول معروی ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است، اقدام اخیر را با تاکید بر لزوم استمرار بدون ملاحظه آن باید به فال‌نیک گرفت چرا که این رویه می‌تواند به کاهش حواشی ناشی از دعواهای طلبکار و بدهکار بینجامد، کمی تا قسمتی جلوی افزایش سرسام‌آور مبلغ قراردادها را بگیرد و به نوعی قدمی در جهت شفاف‌سازی تلقی شود.

اهمیت شفاف‌سازی هم آنجاست که اگر فوتبال را به‌عنوان یک صنعت بپذیریم و ویژگی‌های حرفه آن را مرور کنیم، می‌بینیم که در چنین محیطی شفاف‌سازی مالی فعالیت‌ها یک ضرورت است، چرا که این شفاف‌سازی خود بهترین ابزار نظارتی برای کنترل و برخورد با تخلفات خواهد بود.

امید توفیقی

ورزش