این بیت حکایت رابطه آدمها و طبیعت است که باید مهربانی چاشنیاش باشد و دلدادگی دو سویه.
طبیعت همه چیز به انسانها میدهد، مثل این دشت گل، با این چشمانداز یکپارچه سفید که هدیهاش زیبایی است و اکسیژن ناب و پهنهای دلربا و آرامبخش. اما ما به طبیعت چه میدهیم بجز فشار. همین تازگیها جنگلهای زاگرسمان سوخت که گفتند انسانها مسبب آتشسوزی بودهاند، این انسان نمکخور که نباید نمکدانشکن باشد. این پهنه سپید، هدیه آسمانی به زمینیهاست که باید قدرش را دانست که یکسر مهربونی دردسر بی.
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛