تیغ دولبه اجرا در برنامه‌های علمی　

اداره برنامه‌های تخصصی نیازمند مجریانی است که رسانه را خوب بشناسند و آگاه باشند که در محضر میلیون‌ها نفر مباحث را مدیریت می‌کنند. مجری بخصوص در یک برنامه علمی و تخصصی باید سطح اطلاعاتی که به مخاطب ارائه می‌شود را کنترل کند، مهمان برنامه را هدایت و قبل از هر چیز خودش را به شان و اندازه رسانه و مخاطبانش نزدیک کند. اگر یک مجری بدون دانش و بینش لازم یا اگر حتی با تخصصی که به کار موضوع برنامه نمی‌آید، در مقابل کارشناس بنشیند و اداره بحث را برعهده بگیرد، چاره‌ای جز سکوت و تائید نخواهد داشت چون در غیر این صورت ممکن است هر تلاشی از سوی او به اشتباهی فاحش بدل شود که بی‌اطلاعی او را هم نزد مهمان و هم مخاطب برنامه آشکار کند. اما تلویزیون چند وقتی است از این مرحله عبور کرده و حالا در هر حوزه‌ای چند مجری خوب و توانمند دارد که بتوانند یک گفت‌وگوی خوب را مدیریت کنند، چالشی که امروز مجریان تلویزیون بخصوص مجریان برنامه علمی با آن مواجه هستند، زیرکی و هوش مخاطب است که خیلی خوب می‌فهمد مجری به اصطلاح چند مرده حلاج است و حتی زبان بدن و رفتار و شخصیت او را تحلیل و قضاوت می‌کند به همین دلیل است که برای مجریان برنامه علمی همانقدر که کم دانشی و بی‌تخصصی نقص است، اظهار فضل و دانش هم عیب محسوب می‌شود و چه بسا برای مخاطب تحمل مجری تائیدکننده راحت‌تر از مجری متخصصی باشد که مدام اطلاعاتش را به رخ مخاطب و کارشناس برنامه می‌کشد و با همین کار موضوع اصلی را درگیر حاشیه و بحث‌های نامربوط می‌کند. مخاطب یک برنامه علمی نیازمند مجریانی است که علاوه بر دانش و تخصص، توانایی مدیریت یک گفت‌وگو را داشته باشند، بموقع و بجا حرف بزنند و در عین حال اجرایی صمیمانه، بی‌تکلف و روان ارائه کنند. یک مجری توانمند حتی در یک برنامه علمی می‌تواند با حفظ سطح اطلاعاتی برنامه و ایجاد نشاط و صمیمت در آن از یک برنامه علمی برنامه‌ای دیدنی بسازد. طرفداران علوم و متخصصان و کارشناسان یا دانشجویانی که مباحث علمی را پیگیری می‌کنند این حق را دارند که تماشاگر برنامه‌ای شاداب و پرانرژی باشند.

حمید اصغری / جام‌جم