فرانسه ؛ ناآرامی یا بحران؛

بررسی دامنه اعتراضات در فرانسه به ما می آموزد که امواج ناآرامی ها در حدی توفنده ظاهر شده اند که از آن باید با عنوان بحران یاد کرد.

کد خبر: ۷۹۸۱۹

برای اثبات این فرضیه می توان به شاخصهایی استناد کرد که به موجب آنها می توان نتیجه گرفت ناآرامی های فرانسه به یک بحران جدی تبدیل شده است :
- تصمیم شورای وزیران به اعلام حالت فوق العاده که از سال 1955 یعنی دوران جنگ الجزایر تاکنون بی سابقه بوده است
- گسترش دامنه درگیری ها به بیش از 12 شهر اصلی فرانسه بویژه پاریس ، پایتخت آن
- دوره زمانی ناآرامی ها که از شروع آن تاکنون حدود 2 هفته می گذرد
- نگرانی آلمان ، اسپانیا ، بلژیک و انگلیس از تسری ناآرامی ها به این کشورها
- اعتراف برخی مقامات سیاسی فرانسه از جمله ژان ماری لوپن مبنی بر بروز جنگ داخلی در فرانسه اینها همگی شاخصهایی هستند که نشان می دهند دولت راستگرای ژاک شیراک با یکی از پیچیده ترین بحران ها در جامعه فرانسه مواجه شده است که بسیاری از تحلیلگران در بررسی تطبیقی آن با جنبش دانشجویی 1968 فرانسه بر این باورند که بحران اخیر به لحاظ عمق و پیامدها می تواند نه تنها فرانسه که در سطحی وسیع تر ، بسیاری از کشورهای اروپایی را که با اتباع سایر ملل بویژه آفریقایی تبارها ، عرب تبارها و آسیایی ها رفتار تبعیض آمیزی داشته اند با تلاطم مواجه سازد. صرف نظر از پیامدهای کوتاه مدت بحران حادث شده در فرانسه
- که باتوجه به آتش زدن هزاران خودرو و مراکز اقتصادی خسارات آن برای اقتصاد فرانسه بسیار سنگین خواهد بود نگرانی اصلی دولت شیراک چگونگی پاسخگویی به بحران ناشی از غلبه حاشیه بر متن جامعه فرانسه است که سالها خواست های آنها اعم از سهم خواهی از قدرت ، آزادی کامل مذهبی ، داشتن نمایندگان در مجلس ملی و از همه مهمتر داشتن حقوق برابر در استفاده از فرصتهای شغلی و آموزشی با عنوان شهروندان درجه دو نادیده انگاشته شده است. شاید سخنان نیکلاس سارکوزی وزیر کشور فرانسه
- که همچون جورج دبلیو بوش پس از وقوع حادثه یازدهم سپتامبر در قضاوتی شتابزده درباره مسلمانان و مهاجران آفریقایی تبار فرانسه موجبات گسترش دامنه بحران را فراهم کرد
- مصداقی از عمق تفکر اعلام نشده مقامات فرانسوی باشد که برخلاف سیاست های اعلامی خود مبنی بر احترام به حقوق انسان ها بر اساس آموزه های انقلاب 1789 فرانسه یعنی 3 اصل آزادی ، برابری و برادری در سیاست های عملی به نوعی اندیشه نژادپرستانه معتقدند که همانا در حاشیه بودن همیشگی غیر فرانسوی ها در زندگی سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی فرانسه است . هر چند ممکن است چنین قضاوتی با توجه به حضور پررنگ سیاهپوستان در تیمهای ورزشی فرانسه و سایر کشورهای اروپایی یا حضور تعداد اندکی از سیاهپوستان و اتباع سایر کشورها در دستگاه پلیس دولتهای اروپایی با چالش مواجه شود اما آنچه حدود 2 هفته اخیر ، جهان شاهد آن بود فریاد اعتراض حاشیه علیه متن یا به عبارتی غیرفرانسوی های مقیم فرانسه نسبت به سیاست های دولتمردان این کشور است که بدون هیچ تردیدی پرستیژ و اعتبار بین المللی پاریس را به عنوان مهد دمکراسی و داعیه دار دفاع از حقوق بشر با بحرانی روبه رو کرده است و از این منظر ، می توان نتیجه گرفت که ناآرامی های اخیر فرانسه در همه زوایا و ابعاد بحرانی جدی برای موتور محرکه اتحادیه اروپایی یعنی کشور فرانسه به شمار می رود.