در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
نشریات حزبی واقعا می آیند؛
وزیر ارشاد در یکی از آخرین اظهارنظرهای خود نوید داده که صدور مجوز نشریات حزبی ، با سرعت بیشتری در دستورکار قرار می گیرد.
آیا نوید وزیر ارشاد، به ساماندهی نشریات حزبی کمکی خواهد کرد یا فضای ابهام آلود گذشته همچنان ادامه خواهد یافت؛ شاید این تعبیر، تاحدی بی ادبانه تلقی شود که برخی مطبوعات در ایران ، زندگی شترمرغی دارند، اما این یک واقعیت است.
بخشی از نشریات کشور، وابستگی شدید حزبی دارند، اما حاضر نیستند تابلوی حزبشان را بر سر در روزنامه نصب کنند. چرا؛ چون می خواهند شترمرغی زندگی کنند.
هرگاه از آنها در قبال مسوولیت حزبشان پرسش می شود، خود را نشریه مستقل می خوانند و هر گاه از آنها رعایت اخلاق حرفه ای خواسته می شود، حزب متبوع شان را صاحب اختیار می دانند.
اما این وضعیت تا کی می تواند ادامه پیدا کند و بر فرض تداوم ، به سود کیست؛ یا اگر زیانهایی بر آن مترتب است ، متوجه چه افراد یا نهادهایی خواهد شد؛
کدام حزب؛ کدام نشریه؛
طی ماههای اخیر، بارها این اعتراض را از زبان برخی گروههای وابسته به اردوگاه دوم خرداد شنیده ایم که اصلاح طلبان ، رسانه و ارگان حزبی ندارند.
آنها به تعطیلی موقت برخی نشریات در سالهای گذشته اشاره می کنند و آن را قرینه ای برای اثبات ادعای خود می دانند. به نظر می آید این ادعا، نوعی فرار به جلو و شاید هم تا حدی مغلطه است.
در 8سال گذشته ، نشریات متعددی پا به عرصه وجود گذاشتند و بنا به دلایلی کنار رفتند، اما دلیل حذف آنها، حزبی بودنشان نبود، بلکه کاملا برعکس. دلیل پایدار نماندنشان ، حزبی نبودن شان بود!
شاید حزبی نماندن روزنامه هایی که از آنها یاد می کنیم ، تقصیر عناصر حزب نباشد. چه انتظاری هست از کسانی که حزب های یک شبه راه می انداختند و گمان می بردند راه صد ساله دموکراسی را طی همان یک شب پیموده اند؛
کجای حزب آنها با اصول پذیرفته شده علم سیاست منطبق بود که توقع داشته باشیم روزنامه هایشان با اصول علمی انطباق داشته باشد؛ چطور ممکن است نویسنده ای در آن واحد در سه چهار نشریه قلم بزند و اتفاقا از مواضع یکسان هم برخوردار نباشد و عنصر حزبی هم به شمار آید؛!
کدام یک از موضعگیری های او را باید حزبی نامید؛ دعواهای جدی درون یک حزب ، که گاه تا مرحله تصور انهدام حزب پیش می رفت چه توجیهی داشت؛
این شرایط نشان می دهد احزاب و گروههای سیاسی ، فاصله زیادی تا نهادینه شدن دارند و به طریق اولی نشریات آنها نیز تا رسیدن به مرحله بلوغ ، باید منتظر گذر زمان باشند.
فرار از نشریات حزبی
احزاب بنا به دلایلی که به آن اشاره شد، علاقه ای به نشریه حزبی ندارند. ویژگی نشریه حزبی ، شفافیت کامل است ؛ ویژگی ای که بیشتر گروههای سیاسی از آن گریزانند.
هفته نامه عصر ما ارگان سازمان مجاهدین انقلاب ، تقریبا مصداق کامل یک نشریه حزبی بود که مواضع روشن سازمان را تشریح می کرد و از شفافیت قابل تقدیری برخوردار بود، اما هرگز نتوانست به عنوان یک نشریه حرفه ای مطرح شود.
مشتریان تیراژ ناچیز این نشریه را اکثرا غیروابستگان به حزب تشکیل می دادند و به همین دلیل ، هرگز به عنوان یک نشریه تاثیرگذار حزبی جا باز نکرد.
روزانه مشارکت ارکان حزب مشارکت ایران اسلامی ، از اعضای تحریریه ای برخوردار بود که غالبا حزبی نبودند و حتی در محافل خصوصی اذعان می کردند که تنها کار مطبوعاتی می کنند و هیچ گرایشی به حزب ندارند. روزنامه هایی مثل عصر آزادگان ، نشاط، صبح امروز، یاس نو و... نیز که اندیشه هایی میان لیبرالیسم دین تا چپ افراطی را بازنمایی می کردند، در چنبره عدم شفافیت گرفتار آمده بودند.
این نشریات به زعم خود می خواستند پشتیبان یک جناح سیاسی به نام اصلاح طلبی باشند، اما به دلیل وجود اختلاف نظرهای فراوان و گسترده بودن طیف اصلاح طلبان ، بیشتر به تفرقه میان جناح مزبور دامن می زدند.
آغاز یک راه نو
پیشنهاد وزیر ارشاد را می توان آغاز یک راه تازه دانست ؛ راهی که می تواند احزاب سیاسی را روشمند کند. با این حال آنچه مهمتر به نظر می آید رفتار سیاسی احزاب است که باید نشان دهند به آن حد از بلوغ رسیده اند که فرق بین نشریه حزبی و غیرحزبی را بازشناسند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
