جنگ فیلسوف و پروفسور در منچستر

ساعت 23 و 15 دقیقه امشب دو غول فوتبال انگلیس در حالی رودرروی یکدیگر قرار می‌گیرند که جنگ اصلی نه در چمن سبز اولدترافورد که روی نیمکت مربیان ورزشگاه است؛ جایی که لوئیس فن خال و آرسن ونگر به عنوان مربیانی که روی هم در پنج لیگ معتبر اروپایی، فرانسه، هلند، انگلیس، اسپانیا و آلمان، قهرمان لیگ و جام حذفی شدند، نشسته‌اند.

این دو مربی روی هم در 2300 دیدار روی نیمکت تیم‌های مختلف نشسته‌اند و 1300 پیروزی داشته‌اند. هرچند بیشتر سال‌های مربیگری فن خال و ونگر مشترک بوده، اما کمتر مقابل هم قرار گرفته‌اند. دیدار امشب، چهارمین رویارویی آنها در همه این سال‌هاست. آنها در دیدار بارسلونا- آرسنال در لیگ قهرمانان سال 1999 در نیوکمپ به تساوی یک بر یک رسیدند، اما دیدار برگشت را در ویمبلی بارسای فن‌خال 4 بر 2 برد. دومین پیروزی فن خال مقابل ونگر هم در همین فصل لیگ برتر رقم خورد؛ وقتی منچستریونایتد موفق شد در ورزشگاه امارات 2 بر یک آرسنال را شکست بدهد.

آنها در دهه 1990 مردانی پیشرو بودند؛ مربیانی که آینده را می‌دیدند، با توانایی پرورش استعدادهای جوان و قابلیت بسط نظرات و ایدئولوژی‌هایشان. ونگر ستاره‌های فرانسوی زیادی را به آرسنال برد و فن خال، در بارسا یک تیم هلندی تشکیل داد.

اگر در آن سال‌ها، ونگر و فن خال شباهت‌های غیرقابل انکاری داشتند، در یک دهه و نیم گذشته، تفاوت‌هایشان بیشتر شد. فن خال پس از شش سال حضور در آژاکس، دیگر در هیچ باشگاهی بیش از چهار فصل نماند؛ در حالی که ونگر 18 ماه دیگر می‌تواند بیستمین سال حضورش در آرسنال را جشن بگیرد. مربی هلندی رادیکال‌تر و البته ستیزه‌جوتر است. شاگردان سابق ونگر همیشه با علاقه از او یاد می‌کنند؛ در حالی که فن خال دشمنان بیشتری دارد. شاید روش‌های فن خال برای دوران کوتاه‌تر، مفیدتر باشد، اما ونگر به درد طرح‌های بلندمدت می‌خورد. البته ونگر بعد از 2004 که با آرسنال شکست‌ناپذیر قهرمان لیگ برتر شد، هیچ‌گاه نتوانست به دستاوردهایی که فن خال در 2010 با بایرن رسید، دست پیدا کند. او در آن سال علاوه بر قهرمانی در بوندس‌لیگا و جام حذفی، بایرن را تا فینال لیگ قهرمانان نیز پیش برد.

در این بین در یک بازه زمانی ستاره بخت فن خال هم بسرعت رو به افول گذاشت. تیم او سال 2008 در لیگ هلند یازدهم شد؛ در حالی که تیم ونگر هیچ وقت از جمع چهار تیم اول لیگ برتر خارج نشد. او بهتر از هر مربی می‌داند که چطور در بدترین شرایط، طوری نتیجه بگیرد که کمترین آسیب به تیم وارد شود؛ هرچند شاید خیلی از طرفداران آرسنال از نتایج او در این سال‌ها راضی نباشند.

البته ونگر این فصل کمی بیشتر از گذشته انعطاف‌پذیر شده است. تیم او با سیستم‌های 1-3-2-4، 1-4-1-4 و 1-1-4-4 بازی کرده و حتی آماده است تا پر مرتساکر، کاپیتان تیمش را روی نیمکت بنشاند؛ با وجود این باز هم راه خودش را می‌رود. فن خال افکاری انقلابی‌تر دارد. استفاده از دفاع سه نفره، خط میانی الماسی شکل، استفاده از دی ماریا به عنوان مهاجم، به کار گرفتن وین رونی در خط میانی و اشلی یانگ به عنوان مدافع چپ، او را به یک متفکر غیرمتعارف تبدیل کرده و کمتر به آنچه خودش ادعا کرده، یعنی یک فیلسوف شبیه است.

از دیگر ویژگی‌های مشترک ونگر و فن خال، علاقه آنها به حفظ مالکیت توپ با پاسکاری و ارائه فوتبال هجومی است؛ البته مربی هلندی نشان داده که نتیجه‌گراتر است و فوتبال مستقیم بیشتر در برنامه‌اش جا دارد. در مقابل ونگر تئوری‌های منسجم‌تری در ذهن دارد و ثبات نتیجه‌گیری تیم‌هایش این را نشان می‌دهد.

با همه این شباهت‌ها و تفاوت‌ها، ونگر و فن خال دو نبرد بزرگ در پیش دارند؛ یکی امشب برای رسیدن به نیمه‌نهایی ومبلی و دیگر برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان. موفقیت در هر یک از این دو دیدار، مسیر این دو را از هم جدا می‌کند زیرا یکی در مسیر کسب موفقیت قرار می‌گیرد و دیگری باید برای روبه‌رو شدن با انتقادها، آماده شود.

فعلا که آمار می‌گوید آرسنال در هر شش بازی قبلی خود در اولدترافورد نتیجه را به منچستر واگذار کرده است. باید دید امشب چه نتیجه‌ای در تقابل این دو تیم رقم خواهد خورد؟