سالاد فصل برای پرونده هسته ای

بررسی دقیق متن مصاحبه هماهنگ و مشترک سفرای 3 کشور اروپایی با ایسنا بسیار قابل تامل است.

کد خبر: ۷۶۹۱۰

توجه به متن مصاحبه نشان می دهد که با توجه به مواضع قاطع اخیر ایران و شکست اجماع قطعنامه 24 سپتامبر شورای حکام ، تحرک مجلس در زمینه پروتکل الحاقی و متاسفانه اظهارات برخی نمایندگان مجلس و یا بعضی گروههای سیاسی ، 3 کشور فوق با تهیه سناریویی کاملا دقیق ، راه گفتگو با افکارعمومی را در پیش گرفته اند راهی که با توجه به اعلام سیاست های اخیر امریکا علیه برنامه هسته ای ایران که جک استراو در نیویورک آن را استارت زده بود طراحی شده است ؛ یعنی ملی نبودن موضوع پرونده هسته ای ایران ، زیرسوال بردن توانمندی اتمی ایران و در نهایت اعلام بی نیازی ایران به این انرژی با توجه به ذخایر فسیلی . این ، نشانگر آن است که بلوک مسلط غرب ناامید از شرایط موجود ، نفوذ رویکردهای خود به لایه های درونی نظام اسلامی را طراحی کرده است . در این باره گفتنی زیاد است اما از سخنان تقسیم بندی شده 3 سفیر اروپایی مطالب زیر برای توجه تصمیم سازان هسته ای و افکار عمومی کشورمان ضروری است :
الف: شکاف میان این سه کشور و اتحادیه اروپایی قطعی است. در تمام طول مصاحبه هیچیک از 3 سفیر خود را نماینده اتحادیه اروپایی ندانسته بلکه حتی از مخالفت «عده ای از همپیمانان» هم سخن گفته اند و مدام بر این که «ما 3 کشور با هم متحدیم» تاکید کرده اند.
ب: انفعال این سه کشور در مواجهه با شرایط جدید آنچنان پیداست که به رغم هماهنگی قبلی که در اظهارات آنها هویداست ، در موارد متعددی تناقض مشاهده می شود. آنها بشدت از موضوع رد قطعنامه 24 سپتامبر از سوی ایران و اقدام مجلس برای تصویب فوریت طرح تعلیق اجرای داوطلبانه پروتکل مستاصل شده اند و راهکاری را جستجو کرده اند تا با همان راهکار قدیمی یعنی نشان دادن این که اهل مذاکره اند و حق ایران را کاملا به رسمیت می شناسند و... مسیری را برای بازگشت ایران به تعلیق یو.سی.اف اصفهان و تبدیل توافقنامه پاریس به مبنایی برای توقف طولانی مدت فعالیت های هسته ای ایران ، نوسازی کنند.
1- هر سه سفیر اعلام کرده اند که «پیش شرط جدیدی برای ادامه مذاکرات نداریم» اما خنده دار این که سفیر انگلیس می گوید: مذاکرات باید در چارچوب اجرای قطعنامه 24 سپتامبر و مبنا قرارگرفتن توافقنامه پاریس باشد! یعنی براساس قطعنامه ضعیفی که مورد اجماع هم قرار نگرفته ، همه فعالیت ها را بار دیگر متوقف کنیم و به دروغ قبول کنیم که ایران در قبال وظایف خود پیرامون ان.پی.تی تخلف و عدم پایبندی داشته است.
2- درباره سوخت هسته ای ، طرفین ادعا کرده اند که پیشنهاد آنها در 5 آگوست 2005 مبنی بر این که «ایران باید از سوخت هسته ای چشم پوشی کند و آن را از منابع خارجی تهیه کند» با تعریف جدید ایران درخصوص مکانیزم تضمین عینی ، بار دیگر قابل مذاکره است اما جالب این که دم خروس این گونه از زیر لباس هر یک گستاخانه بیرون می آید:
سفیر آلمان : هیچ منطقی برای برنامه غنی سازی از جانب ایران وجود ندارد و هدف مذاکرات نیز آن بود که ایران از تامین سوخت هسته ای از خارج مطمئن شود.
سفیر فرانسه : چیزی که باعث نگرانی است ، این که توسعه چرخه سوخت هسته ای در ایران ، منطق و توجیه اقتصادی ندارد. شاید کسانی در داخل باشند که باور کنند این کشورها صرفا نگران هدر رفتن منابع مالی ما به خاطر تولید سوخت هسته ای گران هستند اما سفیر انگلیس بدون اشاره به این که چرا حق مسلم ایران در زمینه تولید سوخت براساس ان.پی.تی را نادیده می گیرند ولی از طرف دیگر تاکید بر به رسمیت شناختن حقوق ایران طبق ان.پی.تی می کنند ، پاسخ می دهد: البته که ایران از پیشنهاد 5 آگوست ما ناراحت بود اما راه رفع این نگرانی ، تداوم مذاکرات است. او بلافاصله ادامه می دهد: مذاکرات باید در چارچوب اجرای قطعنامه 24 سپتامبر و توافق پاریس باشد... مساله ایران به صورت فنی حل می شود به شرط این که در رد کردن قطعنامه اخیر بازنگری کند! سفرای 3 کشور اروپایی البته در کنار این زیاده خواهی ها تاکید می کنند: «حق ایران طبق ان.پی.تی تردیدناپذیر است»!
3- سفیر آلمان سعی می کند هماهنگی با امریکا را رد کند. او می گوید: اگر امریکا نتوانست پرونده ایران را به شورای امنیت ارجاع دهد ، حاصل کار ما بود. این گونه ، تغییر سیاست امریکا ممکن شد و آنها با پیوستن ایران به W.T.O و دادن قطعات یدکی صنعت هوانوردی موافقت کردند. او خود را به فراموشی می زند که اولا امریکا از نظر حقوقی و فنی با ابتکار عمل ایران و اثبات صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای و شکست اجماع بین المللی ظرفیت این کار را نداشت و از طرفی هیچ تغییر سیاستی نیز از کاخ سفید مشاهده نشده است . سیاست امریکا از ابتدا ممانعت از دستیابی ایران به دانش هسته ای بوده است که 3 کشور اروپایی نیز نشان داده اند نقشی جز «عمله دیپلماتیک» همین سیاست را ندارند. در پایان باید گفت ، رفتار جدید 3 کشور اروپایی سالاد فصل تازه ای است که آنها بعد از انفعال در برابر یکپارچگی ملی ایران در دفاع از حقوق هسته ای خود و نسلهای آینده ، طراحی کرده اند اما این سالاد فصل تازه را به جای مذاکره کنندگان ایرانی بنا دارند به برخی نیروهای سیاسی داخلی و در صورت امکان تک چهره هایی از افراد حاضر در حاکمیت و در نهایت افکار عمومی بدهند. ما با روش این سه کشور آشناییم اما در برابر رویکرد تازه آنان باید هوشیارتر باشیم و اجازه ندهیم لفاظی آنها فاصله ای میان تصمیم گیران پرونده هسته ای و افکار عمومی ایجاد کند.