گفت‌وگو با هادی منتظری، نوازنده و آهنگساز

حفظ اصالت انکار نوآوری نیست

هادی منتظری، آهنگساز و نوازنده کمانچه و ویلون است که تاکنون فعالیت‌های متعددی در عرصه موسیقی ایرانی داشته است. این هنرمند از وجود استادان بزرگی چون نورعلی‌خان برومند، جواد معروفی، دکتر برکشلی، دکتر مسعودیه، استاد احمد پژمان، استاد علی تجویدی، دکتر داریوش صفوت، محمدرضا لطفی و علی‌اصغر بهاری بهره برده است و پس از سال‌ها فعالیت هنوز هم در عرصه موسیقی اصیل ایرانی فعالیت می‌کند.

کد خبر: ۷۶۴۷۴۹

منتظری در مرکز موسیقی و سرود صدا و سیما هم فعال بوده و برای شناساندن موسیقی اصیل ایرانی در ایران و دیگر کشورها کنسرت‌های متعددی را برگزار کرده است. با این هنرمند درباره فعالیت‌هایش در عرصه موسیقی و تاکیدش بر حفظ اصول و چارچوب‌های موسیقی اصیل ایرانی گفت‌وگویی کوتاه انجام دادیم.

این روزها مشغول انجام چه کارهایی هستید؟

بتازگی با گروه موسیقی همنوازان برگ ریز در فرهنگسرای نیاوران اجرایی را روی صحنه برده‌ام و همچنین با گروه تیام در سی‌امین جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر اجرایی خواهم داشت.

اتفاقا در اجرای گروه برگ‌ریز حضور داشتم و می‌توانم بگویم اجرای خیلی خوبی بود.

من هم با شما هم‌عقیده هستم. اجرای خیلی خوبی بود و همه اعضای گروه توانستند موفق عمل کنند. اما سردی پشت صحنه و سالن کمی روی کوک سازها تاثیر گذاشته و کار را برایمان سخت کرده بود. همان‌طور که می‌دانید کوک سازهای ایرانی نسبت به سردی و گرمی هوا بسیار حساس است.

اما کاملا بر پایه موسیقی اصیل ایرانی بود. شما همیشه در عرصه موسیقی اصیل ایرانی فعالیت دارید. کمی درباره این موضوع توضیح دهید.

من به اصالت‌ها و حفظ آنها بسیار معتقدم و همیشه هم در همین جهت فعالیت می‌کنم. البته من نوآوری در موسیقی را می‌پذیرم و منظورم از حفظ اصالت‌ها انکار نوآوری نیست. اما نوآوری شرط و شروط خاص خودش را دارد.

چه شرط و شروطی؟

نوآوری اگر ریشه در اصالت‌ها نداشته باشد، نمی‌تواند مسیر درستی را طی کند. مثلا آقای حسین علیزاده نوآوری‌های زیادی در موسیقی دارند. به یاد دارم زمانی که قبل از پیروزی انقلاب «سواران دشت امید» را ساختند و کمانچه‌های این کار را هم بنده نواختم، در حال نوآوری بودند و هستند. منتها نوآوری‌های ایشان حرف برای گفتن دارد و در مسیر حفظ اصالت‌های موسیقی ایرانی انجام می‌شود و به همین دلیل هم همیشه موفق است.

جوانان عرصه موسیقی هم این روزها به گفته خودشان در حال نوآوری هستند.

نوآوری نمی‌تواند من درآوردی باشد. باید پایه و اصول داشته باشد. من برخی از این نوآوری‌ها را وقتی می‌شنوم واقعا ناراحت می‌شوم و می‌بینم این عزیزان ابدا معنی درست نوآوری را نفهمیده‌اند. در پروسه تشکیل ایسم‌هایی مثل مدرنیسم، امپرسیونیسم و... که در غرب هست یک حرکتی تشکیل می‌شود، مسیری را طی می‌کند و بعد که به نتیجه رسید نامی برای خود انتخاب می‌کند، اما در کشور ما برعکس است؛ اول یک اسمی را انتخاب می‌کنند و بعد هم کارهایی را که به‌هیچ‌وجه اصولی نیست انجام می‌دهند و می‌گویند نوآوری کرده‌ایم. یعنی اتفاقات در جریانی پیش می‌رود و براساس پروسه‌های تاریخی، سیاسی و اجتماعی است که ایجاد می‌شود ولی متاسفانه اینجا در ایران برعکس است.