سختی ازدواج افراد بی‌سرپرست

با این وصف چون افراد در شرایط متفاوتی زندگی می‌کنند، بنابراین ازدواج آنان نیز نه‌تنها تابع شرایط موجود خواهد بود، بلکه تا حدود بسیار زیادی به نوع تلقی و نگاه جامعه از آن شرایط بستگی دارد. هدف این یادداشت نوع ازدواج افراد ناتوان یا افراد بی‌سرپرست است. قضیه برای دسته اول تا حدودی آسان‌تر از گروه دوم است، زیرا که آنها می‌توانند در هر صورت با افرادی مشابه خود ازدواج کنند.

اما در گروه دوم دشواری‌ها نه دو برابر بلکه صدچندان است. اهمیت دادن بیش از اندازه به پایگاه و ریشه‌های خانوادگی در باور مردم امری دیرینه است و آنها بسادگی نمی‌توانند از این پس زمینه فکری خود عبور کنند. علاوه بر آن همیشه نگاه وهم آلود جامعه نسبت به افراد بی‌سرپرست وجود دارد. درست همین شیوه تفکر ناخودآگاه به آسیب‌ها دامن می‌زند.

حال شاید گروهی این نسخه را تجویز کنند که این دسته نیز می‌توانند با افرادی مشابه با شرایط خود ازدواج کنند. اما نباید از یاد برد مساله‌ای که تاکنون افراد بی‌سرپرست را رنج داده بی‌تجربگی خانواده و نقش‌های پدری و مادری برای آنها بوده است. با فرض ازدواج دو فرد که از نعمت خانواده محروم بوده‌اند، آنها بدون هیچ گونه پشتوانه خانوادگی و استفاده نکردن از تجارب بزرگان چه اندازه می‌توانند در زندگی آینده خود موفق باشند؟ فرزندان آنها با مشورت و راهنمایی چه افرادی پرورش خواهند یافت؟ دو فرد بی‌سرپرست در صورت ازدواج چگونه مهارت‌های زندگی خانوادگی را فرا خواهند گرفت؟... بدون شک پرسش‌های زیادی می‌توان در این زمینه طرح کرد. اما آنچه به عنوان راه حل به ذهن می‌رسد حضور دیگرانی خواهد بود که نقش بزرگ‌ترها را در کنار آنها ایفا کنند؛ نه به شکل صوری، بلکه در نوع واقعی خود.

حال می‌توان به این موضوع با طرح پرسشی از جنبه‌ای دیگر نگریست. چرا خانواده‌ها نسبت به وصلت فرزندان خود با این گروه سخت و خرده می‌گیرند؟ همان قصه کلیشه‌ای باورهای ذهنی مانع این موضوع خواهد بود. به هر حال هر کس به زعم و توان خود در این زمینه مسئول بوده و صد البته نهادهای مربوط دارای مسئولیت بیشتری هستند. کار فرهنگی برنامه می‌خواهد و تدبیر. تنها در این صورت به شکل سیستماتیک بخشی از فرهنگ و باور اشتباه جامعه نسبت به همنوعان خود اصلاح خواهد شد.

فاطمه حامدی‌خواه‌ /‌ جام‌جم