یادداشت

بازی دو سر باخت فوتبال

فارغ از این‌که تیم ملی فوتبال تحت هدایت کارلوس کی روش در جام ملت‌های آسیای 2015 در استرالیا موفق بود یا خیر، باید به چراهای زیادی پاسخ گفت تا برای آینده فوتبال نسخه تازه‌ای پیچید؛ نسخه‌ای ورای حب و بغض‌ها در فوتبال که نه فقط در این رشته پرطرفدار، که در کل ورزش ایران به موضوعی همیشگی تبدیل شده و در ادوار مختلف چوب لای چرخ توسعه ورزش ایران به حساب آمده است.
کد خبر: ۷۶۳۵۴۱

در حقیقت امروز و پیش از آن‌که بخواهیم عملکرد تیم ملی فوتبال را در استرالیا نقد کنیم، باید به این پرسش اساسی پاسخ دهیم که کجای فوتبال آسیا قرار داریم؟

اگر به این پرسش، شفاف پاسخ دهیم، می‌توان امیدوار بود که فوتبال ایران بدون بازگشت به عقب و نقطه سر خط گذاشتن، مسیر توسعه خود را شتاب بیشتری می‌بخشد.

بی‌شک اگر همه چیز این فوتبال را در دایره افراد محدود کنیم نتیجه‌اش این خواهد بود که مربیان استقلال و پرسپولیس و شاید مربیان دیگر، توپ تقصیرها را به زمین کی‌روش شوت می‌کنند و این مربی پرتغالی نیز در مقام دفاع، در پیشینه مربیان وطنی شور و غور کرده و توپخانه حملاتش را متوجه امیر قلعه‌نویی و حمید درخشان می‌کند. موضوعی که به هیچ‌وجه از مربی بین‌المللی و شناخته‌شده‌ای چون کی‌روش انتظار نمی‌رفت وارد بازی‌ای شود که برای او و دیگر مربیان ما و در کل فوتبال ایران حکم «دو سر باخت» را داشته باشد.

بدیهی است امروز که وداعی تلخ با جام ملت‌ها داشته‌ایم نباید چشمان خود را بر عملکردهای خوب فروبندیم و یکطرفه حمله به ارکان تیم ملی را مورد توجه قرار دهیم.

امروز همه از حذف تیم ملی و تداوم ناکامی فوتبال ایران در جام ملت‌ها ناراحتیم، اما این مساله به این دلیل نیست که تغییر نسل در فوتبال ملی و شکوفایی جوانانی چون سردار آزمون، مرتضی پورعلی‌گنجی، وریا غفوری، علیرضا بیرانوند، رامین رضاییان، امید ابراهیمی، وحید امیری و... را نادیده بگیریم.

تغییر نسلی الهام گرفته از نگرش کارلوس کی‌روش در تلفیق جوانان و باتجربه‌ها، منتج به این شده که تیم ملی فوتبال ایران شخصیت بین‌المللی به خود بگیرد و حریفان رویش حساب کنند. اما در کنار این موضوع نباید از این نکته غافل شد که ظرفیت فوتبال ایران ورای آن چیزی است که در استرالیا به چشم آمد. با احترام به شخصیت کی‌روش و زحماتش در تیم ملی فوتبال، باید بگوییم که تیم ملی حتی با قضاوت پرحرف و حدیث داور استرالیایی نباید در نهایت بازنده مسابقه با عراق می‌شد؛ تیمی که حداقل به نسبت تیم ایران تدارک کمتری دیده بود و روی نیمکت نیز از وجود مربی شناخته‌شده‌ای چون کی‌روش بهره نمی‌برد.

بی‌شک اگر مهرداد پولادی در آن صحنه بی‌جهت با دروازه‌بان عراق قاطی می‌کند یا در صحنه گل اول و دوم عراق، مدافعان و دروازه‌بان ما در جایگیری و دفع توپ دچار اشتباه می‌شوند، نباید تبعات آن را صرفا متوجه تیم داوری دانست.

به هر حال اگر می‌خواهیم از جام ملت‌ها درس بگیریم و توسعه فوتبال را شتاب بخشیم، باید این تحول را با بازنگری در مدیریت فوتبال مورد توجه قرار دهیم؛ چه با از دست‌دادن کی‌روش و بازگشت به عقب، فوتبال ایران طرفی نخواهد بست.

حجت‌اله اکبرآبادی / جام‌جم

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها