از داستان تا واقعیت

موضوع مبارزه با اشرار و اوباش ، یک بار دیگر در صدر برنامه های نیروی انتظامی قرار گرفته و مسوولان این نیرو از عزم جدی برای مقابله با مزاحمین مردم و برهم زنندگان نظم و امنیت اجتماعی خبر می دهند.

کد خبر: ۷۵۱۷۹

اولین بار نیست که چنین تصمیمی از سوی پلیس اتخاذ می شود و قطعا آخرین تصمیم هم نخواهد بود. به همین دلیل ، این پرسش مهم قابل طرح است که چرا چنین تصمیمی به شکل مقطعی و گهگاه جامه عمل می پوشد و از مبارزه مستمر با اراذل و اوباش خبری نیست . واقعیت این است که سرکشی اشرار و اوباش را نمی توان صرفا معلول عملکرد نیروی انتظامی دانست ، زیرا زمینه های فرهنگی و اجتماعی و حتی سیاسی که منجر به پدیده شرارت می شود، آبشخور دیگری دارد. طی سالهای گذشته ، معمولا هرگاه بحث حفظ نظم و دفاع از حرمت شهروندان از طریق مبارزه با افراد شرور مطرح شده ، عده ای بلافاصله ژست روشنفکری گرفته اند که برخورد انتظامی با این موضوع راه به جایی نمی برد. این استدلال بظاهر زیبا، نتیجه اش تساهل و تسامح بیکران و جری شدن مزاحمان بوده است . از سویی ، همین افرادی که برخورد انتظامی را نمی پسندیدند، برای یافتن راه حل های اجتماعی و فرهنگی کمترین چاره ای نیندیشیدند. البته یافتن زمینه های مختلفی که پدیده اراذل و اوباش را سبب می شود، کاری تخصصی در حیطه دانش و تجربه جامعه شناسان و روان شناسان است ، اما قطعا نمی توان منتظر نتایج چنین تحقیقاتی ماند و در مبارزه با اشرار دست روی دست گذاشت . چه بسا این فرصت موسع ، حتی امنیت جانی کاوشگران اجتماعی را از بین ببرد. راه حل میانه آن است که برخورد انتظامی با این پدیده ، در کنار پژوهش های محققان و متخصصان ، به طور بسیار جدی پیگیری شود. متاسفانه سیاست کج دار و مریز که در گذشته اجرا شده ، به گستاخی بیشتر برهم زنندگان نظم عمومی منجر شده و آنها هم به این نتیجه رسیده اند که باید چند صباحی صبر پیشه کنند تا آبها از آسیاب بیفتد و دوباره به کار و زندگی شان بپردازند! داستان های تلخی درباره رفتارهای غیرانسانی اراذل و اوباش بر سر زبانهاست که بازگویی آنها عواطف و احساسات عمومی را جریحه دار می کند. تا این داستان ها، به واقعیت های تلخ عمومی تبدیل نشده ، در پی چاره باشیم.