برشی از 70 سال خاطره

صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با راه‌اندازی شبکه مستند در سال 1388 اراده خود را بر جبران کم‌کاری‌های گذشته و البته ایجاد بسترهای لازم برای معرفی و فعالیت فیلمسازان فعال این حوزه استوار ساخته است. بشر از روزی که پای در این دنیای خاکی می‌گذارد تا روزی که باز به خاستگاه اصلی و اولیه‌اش رجوع می‌کند، مقاطع و دوران متفاوتی را از سر می‌گذراند که کهنسالی و کهولت یکی از آنهاست.

مقطع پیری شاید جذاب‌ترین دوره زندگی یک انسان نباشد، زیرا ناگزیر تبعاتی همچون ضعف و رخوت جسمانی همراه دارد، اما در هر صورت از زیبایی‌ها و حال و هوای خاص خود نیز عاری نیست. کهنسالی دوره رویت نتایج سال‌ها تلاش و کوشش مقاطع دیگری است که انسان‌ها پیش از رسیدن به این دوره پیموده‌اند و به تعبیری، فصل برداشت کاشته‌ها و داشته‌هاست.

انسانی که پا به سنین کهولت گذاشته، فارغ از مرد و زن بودنش، یک زندگی را در پشت سر خود دارد با هزاران تجربه و حکایت و پند و اندرز و شنیدن حداقل بخشی از این تجارب و حکایات خالی از لطف نیست. سازندگان برنامه 70+ در شبکه مستند مشخصا با همین قصد و نیت هر بار سراغ یکی از استخوان خردکرده‌ها و مجرب‌هایی می‌رود که هفتاد سالگی را رد کرده‌اند و پای صحبت‌هایشان که غالبا بوی صداقت و صمیمیت می‌دهد، می‌نشیند.

روزی خواننده قدیمی و شناخته‌شده‌ای مانند «امین‌الله رشیدی» جلوی دوربین می‌نشیند و از گذشته و خاطرات و فعالیت‌های هنری‌اش می‌گوید و دگرروز، پیرمرد گمنام گیلانی بخشی از آنچه بر او رفته را واگویه کرده و فیلش یاد هندوستان جوانی می‌کند و وقتی مصاحبه‌کننده از این روزهایش می‌پرسد، صادقانه دست در دهان می‌کند و دندان‌های مصنوعی‌اش را بیرون می‌آورد و رو به دوربین نشان می‌دهد که یعنی؛ آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت.

70+ برنامه‌ای است که جوانان دیروزی را مقابل دوربین می‌آورد تا صادقانه از گذشته‌های خود بگویند و تجاربشان؛ مگر چراغ راهی باشد برای نسل جدید و جوانانی که در سر خط هستند و فاصله‌ها دارند تا رسیدن به نقطه آخر.

هرچند عمر در گذر است، سریع‌تر و بی‌رحمانه‌تر از آنچه در خیال ما گنجد و دور نیست روزگاری که بر صندلی راحتی تکیه دهیم، چشم‌ها را ببندیم و زیر لب زمزمه کنیم؛ جوانی هم بهاری بود و بگذشت.

محسن محمدی / گروه رادیو و تلویزیون