نخ های غصه رابا تدبیرقیچی کنید

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که پس از مدتها پیگیری و معالجه بیماری خود سرانجام پزشک به این نتیجه رسیده باشد که منشائ بیماری شما عصبی است.

کد خبر: ۷۳۳۵۹

ممکن است در نگاه اول ، کمی عجیب به نظر آید که علت اصلی بسیاری از بیماری های جسمی ما فشارهای عصبی است ، اما واقعیت این است که استرس ها و فشارهای روانی که هر روز با آنها درگیر هستیم ، می توانند علاوه بر روان ، جسم ما را نیز نشانه بگیرند و اثرات حاد و ناخوشایندی بر آن داشته باشند.
بسیاری از مشکلات جسمانی ما ، حتی مشکلات بسیار حاد مانند زخم معده ، آسم و غیره دلیل عصبی دارند.
به این معنی که بر اثر برخورد با یک مشکل یا استرس ، روان ما آزرده می شود و این آزردگی را به شکل جسمانی بروز می دهیم.
در اصطلاح علمی به این نوع عارضه بیماری روان تنی می گویند؛ یعنی بیماری هایی که منشائ روانی دارد، ولی به شکل جسمانی تجلی پیدا می کند.
گاهی این تجلی جسمانی به قدری پیشرفته می شود که فرد یکی از حواس مهم خود را از دست می دهد و برای مثال دچار کوری هیستریک می شود؛ به این معنی که فرد نابیناست ، ولی دلیل نابینایی او وجود اختلال در چشم یا قسمتهایی از مغز که عمل ادراک دیداری را انجام می دهند نیست ، بلکه فرد آنقدر از نظر روانی در این دنیا آزرده شده است که دیگر نمی خواهد این دنیا را ببیند و ناخودآگاه دچار کوری هیستریک می شود.
به همین ترتیب ، ممکن است مشکلاتی مانند کری هیستریک یا فلج هیستریک برای افراد ایجاد شود. به طور کلی ، هیستری یک بیماری روانی است که با از بین رفتن یا تغییرات غیرارادی اعمال حسی و حرکتی یا تغییر میزان آگاهی از محیط - که ناشی از تعارض های روانی است و نمی توان علت عضوی برای آن یافت - مشخص می شود.
تمامی اینها نمونه های بارز و مبالغه آمیز مشکلات روانی هستند که به شکل جسمانی بروز می &یابند.
دلایل این گونه مشکلات به اصطلاح روان تنی را می توان در چند دسته طبقه بندی کرد؛ گاهی این عوارض به دلیل ناکامی و ناتوانی در رفع نیازهای طبیعی و فطری به وجود می آیند.
نیازهای فطری ما نیازهای فیزیولوژیک یعنی آب ، غذا، گرما، سرما ،... و نیازهای روانی را شامل می شود.
زمانی که این نیازها تامین نشوند، برای مثال درجایی قرار دارید که هوا خیلی داغ است و کولر هم ندارید، ناخودآگاه ، کلافه و عصبی می شوید.
همچنین ، انسان به احساس امنیت نیاز دارد و لذا وقتی این احساس تحقق پیدا نکند، دچار استرس خواهد شد.
یکی دیگر از نیازهای ما تعلق به دیگران است ؛ نیاز به دوست داشتن و دوست داشته شدن ، که اگر محیط آن را ارضائ نکند، باز هم دچار ناکامی خواهیم شد.
به طور کلی در هر محیط که افراد در تعامل با یکدیگر قرار دارند، مانند خانه ، اداره ، کارخانه ، مدرسه ، خیابان و غیره امکان ایجاد استرس وجود دارد و هر چقدر محیط ما با نیازهای طبیعی و فطری ما تضاد داشته باشد،فشارهای عصبی بیشتری را تحمل خواهیم کرد.
گاهی نیز منشائ فشارها و استرس ها تعارض درونی یا بیرونی فرد است ، به این معنی که فرد در کشمکش بین 2نیروی متضاد است و قادر نیست تصمیم گیری کند. برای مثال ، فردی مشکل زناشویی دارد، از یک طرف تصمیم به جدایی می گیرد ولی از طرف دیگر فکر می کند جدایی به نفعش نیست . لذا دچار تعارض می شود.
بیشترین مشکلاتی که به این ترتیب ایجاد می شود، ناشی از تعارض های موجود است.

در جستجوی خوشبختی
دکتر تبریزی ، روان شناس مشاوره و استاد دانشگاه علامه طباطبایی ، برای کاهش تاثیرات جسمانی استرس ها و فشارهای عصبی 2راه پیشنهاد می کند.
یکی از این راه حل ها مربوط به تغییر شرایط اجتماعی است.
یعنی شرایط اجتماعی باید به گونه ای ساماندهی شود که تولید استرس به حداقل برسد.
یک فرد در جامعه باید به امکاناتی دسترسی داشته باشد که بتواند نیازهای فطری و طبیعی خود را براحتی برطرف کند یا درباره مشکلی مانند ترافیک ، طبیعی است که حرکت در خیابان های شلوغ و پر سروصدا بویژه در اوج گرما، ایستادن ها و حرکت کردن های متناوب ، مشاهده تخلف رانندگان و شرایطی از این قبیل می تواند فشار عصبی زیادی بر شهروندان تحمیل کند.
حال اگر سیستم خیابان ها به گونه ای باشد که این شرایط تنش زا و ناخوشایند به حداقل برسد، زمینه اجتماعی استرس روانی کاهش می یابد یا از بین می رود.
بدیهی است ، چنین راه حل هایی در شرایط امروز جامعه ما تا اندازه ای رویایی و دست نیافتنی است.
علاوه براین ، رفع بسیاری از این مشکلات از توان یک شهروند عادی خارج است.
لذا راه حل دیگری برای مصون ماندن از اثرات زیانبار فشارهای عصبی توصیه می شود و آن مقاوم سازی خود در مقابل استرس است.
برای مثال ، اگر میکروب سل در جامعه وجود دارد ما برای پیشگیری از ابتلا به آن واکسن می زنیم و بدن خود را در برابر این میکروب مقاوم می سازیم.
در برابر مشکلات روانی نیز باید به همین گونه عمل کرد. کسانی که شادابی و خوشبختی خود را درون خودشان جستجو می کنند و عامل کنترل آنها عوامل درونی است و نه بیرونی ، در برابر استرس های روانی مقاوم ترند.

مغز، اولین قربانی استرس
فشارهای عصبی در وهله اول بر ادراک مغزی ما اثر می گذارد و از آنجا که مغز کل سیستم بدن را کنترل می کند، نمی توان مشخص کرد کدام بخش از بدن آسیب پذیری بیشتری در برابر این فشارها دارد؛ اما شایعترین مشکلی که در اثر استرس و ناراحتی های عصبی ایجاد می شود، بیماری های معده و سردرد است.
شاید بتوان گفت اکثر زخمهای معده و سردردها دلیل جسمانی ندارند؛ بلکه ناشی از مشکلات روان شناختی هستند که فرد با آنها مواجه است.
اگر دچار بیماری هستید و نمی دانید علت آن روانی است یا جسمانی ، نگران نباشید.
شما به هر پزشکی که مراجعه کنید، با چند سوال متوجه خواهد شد مشکل شما سایکولوژیکی است و باید به روان شناس یا روانپزشک مراجعه کنید و علاوه بر دارودرمانی از خدمات روان درمانی نیز استفاده کنید.

درمان بیماری های روان تنی
دکتر تبریزی در زمینه درمان بیماری های روان تنی می گوید: درباره هر بیماری ما با 2واژه مواجه هستیم ؛ یکی خود بیماری و دیگری نشانه های آن .
اگر ترشح اسید معده شما تحت تاثیر فشارهای روانی زیاد شده و در نتیجه دچار زخم معده شده اید، به 2نوع معالجه نیاز خواهید داشت.
یکی درمان نشانه های بیماری که همان زخم معده است و با کمک داروهای مختلف انجام می شود؛ اما درمان اساسی تر در این باره روان درمانی است ؛ زیرا اگر معده شما با دارو بهبود پیدا کند ولی عوامل استرس زا از بین نرفته باشند، پس از مدتی زخم معده شما عود خواهد کرد یا در قسمت دیگری از بدن خود دچار مشکل خواهید شد.
پس اگر مساله آنقدر پیچیده است که جسم به عنوان مشکل ثانویه دچار بیماری شده است ، این مشکل ثانویه را با دارو برطرف می کنیم ، ولی مشکل اولیه را - که همان مشکلات روحی و روانی است که منجر به این بیماری شده است - را باید با روان درمانی از بین برد تا مشکل جای دیگری تظاهر پیدا نکند.

نخ های نامرئی شما را کنترل می کنند
اغلب واکنش هایی که ما مقابل استرس از خود بروز می دهیم اکتسابی است و آنها را یاد گرفته ایم.
فرض کنید، در کودکی دیده اید لیوانی از دست پدرتان افتاد و شکست . پدر داد می زند و عصبانی می شود یا غصه می خورد.
شما که شاهد چنین واکنشی بوده اید آن را یاد گرفته اید و ناخودآگاه تکرار می کنید.
اگر واکنش پدر شما این بود که چرا لیوان افتاد و من آن را باید چگونه نگه دارم که نیفتد، شما هم همین شیوه برخورد را یاد می گرفتید.
لذا بسیاری از واکنش های ما به عوامل استرس زای بیرونی یا درونی اکتسابی است.
شاید بتوان گفت که ما همچون عروسک های خیمه شب بازی هستیم که نخهای بسیار محکمی ما را اداره می کنند.
این نخها آموخته های ما در طول زمان هستند.
اگر با قیچی کردن این نخها تدبیر و خرد خود را جایگزین آنها کنیم ، در مقابل شرایط ناخوشایند منطقی تر عمل می کنیم و کمتر دچار استرس و فشار عصبی خواهیم شد؛ زیرا در این صورت به جای غصه خوردن ، بحث کردن و ایجاد تنش به راه حل هایی می اندیشیم که می تواند مشکل ما را حل کند.
فرض کنید در حین مسافرت خودروی شما در هوای بسیار گرم میان جاده خراب شود. ناراحت و عصبی هستید و مدام بحث می کنید و پی مقصر می گردید.
این کارهای بی نتیجه را به مرور زمان از اطرافیان خود آموخته اید و در چنین شرایطی آنها را تکرار می کنید؛ اما اگر خرد خود را حاکم کنید و بیندیشید که دلیل و مقصر هر که و هر چه بوده است ، در حال حاضر چه کنیم که مشکل زودتر برطرف شود و از این گرما نجات پیدا کنیم ، روحیه شادتری خواهید داشت و علاوه بر این ، خیلی زودتر به مقصد می رسید و کمتر اذیت می شوید.
باید یاد بگیریم مقاوم باشیم و سعی کنیم راه حل مشکل را پیدا و آن را برطرف کنیم.
دکتر تبریزی در این زمینه با به کارگیری واژه هایی چون نمی شود و نمی توانم مخالف است و اعتقاد دارد: اگرچه ممکن است نتوانیم شرایط را بکلی عوض کنیم ، ولی قادریم با کمک مشاوره یا روان درمانی تا حدودی آن را عوض کنیم.
زن و شوهری را در نظر بگیرید که با هم جور نیستند و مدام در حال کشمکش و مجادله اند.
در چنین شرایطی ، ابتدا باید سعی کرد طرفی را که از مشکلات عصبی رنج می برد، مورد معالجه و درمان قرارداد.
در صورتی که موفق به این کار نشدیم ، با اتخاذ تدابیری مانند کاهش ساعاتی که آنها در کنار یکدیگر هستند یا ایجاد سرگرمی هایی که باعث می شود فرد بیشتر اوقات خود را صرف آنها کند و سرگرم باشد، می توان اصطکاک موجود را کمتر کرد.
درباره بخشی از مشکلات که تغییر آن به دست ما نیست تعویض هدفها و تطبیق خود با شرایط می تواند کمک مفیدی در ایجاد تنش کمتر باشد.
در شرایطی که به نظر می رسد کنترل معضلات موجود از دست ما خارج است یکی از شیوه هایی که می تواند در کاهش استرس بسیار موثر باشد این است که با خود بگوییم من تلاش می کنم این مشکل را حل کنم ؛ ولی اگر نتوانستم باید با آن طوری کنار بیایم که از همین شرایط موجود هر چه بهتر استفاده کنم و ناراحتی های عصبی و جسمانی را نیز به مشکلاتی که با آن درگیر هستم ، اضافه نکنم.