پیشنهاد خصمانه یک سیاستمدار آمریکایی: ایران را از جام جهانی 2006 محروم کنید!
تیم ملی ایران با کامیابی در رقابتهای مقدماتی جام جهانی در گروه B آسیا به مرحله نهایی بزرگترین رویداد فوتبال جهان در آلمان رسید.
کد خبر: ۷۳۲۹۸
به گزارش ایسنا ، جام جهانی فرصت طلایی برای کشورهایی است که در آن نماینده دارند. چرا که علاوه بر فوتبال میتوانند فرهنگ و شخصیت خود را به رخ بکشند.
این روزها آمریکا از تمام بهانههای ممکن برای محروم کردن جمهوری اسلامی ایران از حق طبیعی برخورداری از انرژی صلحآمیز هستهای استفاده میکند.
در گزیدهای از مقاله سردبیر روزنامهی Wall Street Journal آمریکایی که در خبرگزاری کیودو منتشر شده، آمده است:
«شاید زمان آن باشد که شیوه متفاوتی آزمایش شود. ما نمیتوانیم برای تحریمهای اقتصادی به شورای امنیت سازمان ملل مراجعه کنیم. چین و روسیه احتمالا با این محرومیت موافق نباشند. اگر هم این کار را انجام بدهند (پس از ماهها مذاکره) ایران شاید فکر کند بتواند با قیمت شصت دلاری نفت این بحران را پشت سر بگذارد.
با کنار گذاشتن (و نه اما رد کردن) گزینه دخالت نظامی ، حکومت ایران برابر فشار دیپلماتیک آسیبپذیر است. با این وجود ، دولت جرج بوش به طور نسبی حمایت کمی را از گروههای هواخواه دموکراسی کرده و هنوز تلاش نکرده است محرومیتی را برای حضور ایران در میدانهای معتبر جهانی یا ورزشی و رویدادهای فرهنگی در نظر بگیرد.
پاتریک کلاوسن از «موسسه سیاستهای خاور نزدیک واشنگتن» پیشنهاد میکند از حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی (2006) جلوگیری کنند.»
این شیوه جدید تهدید ایران بیشتر از آن که جایگاه حقوقی داشته باشد بیشتر جنبه شعارگونه و تبلیغاتی دارد.
دولتها نمیتوانند نمایندگان ورزشی کشورهای دیگر را از تورنمنتهای جهانی محروم کنند. فیفا، مرکز فرماندهی فوتبال جهان تصمیم گیرنده اصلی در مورد سرنوشت تیم ملی در جام جهانی 2006 آلمان است.
علی کفاشیان، دبیر کل کمیته ملی المپیک دربارهی این تهدید تازهی آمریکا به خبرنگار ایسنا گفت: «آنها نمیتوانند چنین ادعایی داشته باشند. در تاریخ هم مواردی این چنینی یا نبوده یا اندک به چشم آمده است. آنها بیشتر از جنبهی اقتصادی این کار را انجام میدهند. کمیتهی ملی المپیک و فدراسیونهای جهانی باید در مورد سرنوشت تیمها تصمیم بگیرند. دولت آمریکا هم اجازه ندارد در این باره دخالت کند. فیفا تصمیم گیرندهی اصلی است.»
نایب رییس فدراسیون فوتبال هم در این باره گفت:« هیچ کشور یا نهاد سیاسی توانایی محروم کردن ایران از جام جهانی آلمان را ندارد. تمامی کشورهای عضو فیفا یک خانوادهی ورزشی هستند که هیچ یک از نهادهای سیاسی و حتی قضایی حق دخالت و تصمیمگیری برای آن را ندارند. طبق اساسنامه فیفا فوتبال، بازی جهانی است و رنگ ، نژاد، دین و مسایل سیاسی در آن مطرح نیست.»
ناصر نوآموز ادامه داد:« هدف اصلی از وجود ساختارهایی چون کمیتهی بینالمللی المپیک و فدراسیون بینالمللی فوتبال (فیفا) ایجاد همبستگی، جو دوستی و رفتار جوانمردانه میان کشورها است و در صورتی که جریانهای سیاسی در این مسایل قصد دخالت داشته باشند فلسفه وجودی فیفا و کل ورزش از میان میرود.»
نوآموز با اشاره به این که در عرصهی ورزش فوتبال قدرت فیفا از سازمان ملل نیز بیشتر است گفت:« تنها در صورتی که فدراسیون فوتبال کشوری در عرصهی ورزش اقدام خلافی انجام دهد جریمه و محروم میشود و در غیر این صورت تصمیمگیریها و جریمههای سیاسی نمیتواند شامل حال تیمهای فوتبال شود. ایران و آمریکا هر کدام عضوی از فیفا هستند و در اینجا دیگر این کشور از حق تحریم و وتو برخوردار نیست، ضمن آن که فیفا نیز بنا به قانون چنین اجازهای را به کشور یا نهادهای سیاسی نمیدهد. یک ماه دیگر بکن بائر برای خوشآمدگویی حضور ایران در جام جهانی به ایران میآید، تنها نهادهای قانونی در فدراسیون بینالمللی فوتبال فیفا حق تصمیمگیری و اعلام رای در مورد تیمهای فوتبال کشورهای مختلف جهان را دارند.»
محمد درخشان، معاون امور فرهنگی، مجلس و استانهای سازمان تربیت بدنی هم اظهار نظر جالبی دارد:« درخواست سیاستمدار آمریکایی برای محروم کردن ایران از جام جهانی ، غیر متعارف و ابلهانه است چرا که دستگاههای ورزشی دنیا همواره میکوشند تا از مسایل سیاسی فاصله بگیرند و در واقع ورزش یکی از بخشهایی است که در دنیای امروز تا اندازهی زیادی از سیاست دوری کرده است. حال اینکه یک سیاستمدار آمریکایی در ابتداییترین گام بحث محروم ساختن ایران از جام جهانی را مطرح میکند بسیار مضحک و نا به جا است و هیچ گونه ارزش بینالمللی ندارد. منشور کمیتهی بینالمللی المپیک و تمامی سازمانهای ورزشی با چنین درخواستی مغایرت دارد و ورزش همواره تلاش کرده است تا از سیاست دور بماند.»
درخشان ادامه داد:«هیچ گاه سابقه نداشته است که از ورزش به عنوان ابزاری برای محاصره و تحریم کشوری استفاده کنند و تصور میکنم این درخواست آمریکاییها بیش از یک پیشنهاد واقعی، بیشتر کاربرد تبلیغاتی داشته باشد.»
دیدگاه حقوقی آیا دولت آمریکا حق محروم کردن ایران از جام جهانی را دارد؛
دکتر علی نجفی توانا اظهارات یکی از مقامات آمریکایی در محروم کردن ایران از حضور در جام جهانی را نشانه بیتوجهی آنها به اصول حاکم بر روابط بینالملل دانست.
نجفی توانا با اشاره به نقش روابط فرهنگی و ورزشی در ارتقاء بینش مردم کشورها نسبت به روابط با یکدیگر به ایسنا گفت:« بر این اساس نگاه ابزاری به بحث ورزش و روابط فرهنگی در جهت تحت فشار قرار دادن کشوری، حتی در سیاست مستبدترین و غیرمردمیترین حکومتها جایی ندارد زیرا حتی افرادی نظیر هیتلر و موسولینی یکی از افتخاراتشان را برگزاری مسابقات ورزشی در کشور خود میدانستند.»
وی با تأکید بر لزوم غیرسیاسی ماندن مسائل ورزشی، ادامه داد:«عملی شدن این گفته مقام آمریکایی (محروم کردن ایران از حضور در جام جهانی) به حقوق کشورمان از لحاظ فرهنگی و ورزشی آسیب جدی میرساند؛ هرچند که این نکته امکان اجرایی شدن ندارد زیرا هیچگاه درباره کشورهایی که بیشترین تجاوز را به حقوق سایر کشورها داشته، چنین مواضعی اتخاذ نشد. از آنجا که واکنش بینالمللی علیه یک کشور تابع کنوانسیونهای جهانی است، تصور میرود چنانچه کشورها در قالب سازمان ملل یا شورای اروپا بخواهند چنین تصمیم خلاف عرف و رویه را اتخاذ کنند، خلاف اصول بینالمللی عمل کردهاند.»
سیدمحمدصادق آلمحمد، یک وکیل دادگستری در این باره به ایسنا گفت:« هر تیمی که شرایط شرکت در مسابقه بینالمللی را از لحاظ مقررات مربوطه داشته باشد، باید بتواند در عرصه بینالمللی شرکت کند و هیچ کشوری نمیتواند این حق را از کشور میهمان گرفته یا کشور میزبان را وادار کند که دیگری را از این حق محروم کند. یک کشور نمیتواند برای کشور میزبان تصمیم بگیرد؛ کشور میزبان بر اساس ضوابط و مقررات در چارچوب مسائل بینالمللی وظایف و اهدافی را دنبال میکند و به هیچ عنوان کشور دیگر نمیتواند برای آن تعیین تکلیف کند اگر قرار است یک تیم نتواند در ورزش بینالمللی در موعد معین شرکت کند باید دلیل موجهی وجود داشته باشد که کشور میزبان آن را دعوت نکند.»
آلمحمد ادامه داد: «اینکه یک کشور به تنهایی تصمیم بر این مساله بگیرد که کشوری را از حق خود برای شرکت در بازیهای جهانی محروم کند به نظر مبنایی در حقوق بینالملل ندارد مگر اینکه بگوییم آمریکا خلاف اخلاق و نزاکت ورزش و ضوابط، کشور میزبان را تحت فشار قرار دهد و او را وادار به کاری کند که این عمل مذموم و خلاف قوانین بینالملل و روابط دیپلماتیک است.»