بالا بودن سطح تورم و کمبود واحدهای مسکونی در کلانشهرها بخصوص تهران و موج بی رویه مهاجرت از روستاها و شهرها موجب شده است اقشار کم درآمد و حقوق بگیر در طول 30سال فعالیت خود نتوانند صاحب خانه شوند و این معضل دلیلی ندارد جز اعمال سیاست های غیرکارشناسی از سوی مسوولان و نهادهای ذی ربط که نتوانسته اند قیمت مسکن را متناسب با درآمد مردم کاهش دهند. سالها پیش ، وقتی مسوولان وقت شهرداری تصمیم گرفتند هوای شهر را هم بفروشند گمان می کردند با این کار می توانند هم بر رکود حاکم بر مسکن شوک وارد کنند و هم درآمد کلانی نصیب شهرداری کنند، غافل از این که بورس بازی در فروش تراکم موجب شد، برجهای بلند در گوشه و کنار شمال شهر سر برآورند و تب مسکن در شهر بالا بگیرد و بساز و بفروشی به پرسودترین تجارت بدل شود. اما وقتی شهردار دیگری قد علم کرد و مانع فروش تراکم شد ناگهان برخی کسانی که پیش از قانون منع فروش تراکم از این امکان بهره مند شده بودند، صاحب ثروت میلیاردی شدند و بار دیگر رکود بر بازار مسکن چیره شد. سپس وزیر مسکن از فروش متری زمین خبر داد، اما حتی این خبر و مصوبه شورای عالی شهرسازی مبنی بر مجوز ساخت به واحدهای مسکونی 200 تا 300 متری هم نتوانست به ارزان شدن مسکن کمک کند و اقشار کم درآمد حتی با قرض کردن و وام مسکن و کار چند شیفته قادر به خرید 20متر زمین نشدند. در همین حال ، وزیر مسکن روز گذشته اعلام کرد: مشکل مسکن با وام 18میلیون تومانی حل نمی شود، اما عبدالعلی زاده درباره علت افزایش وام مسکن و تاثیری که بر تورم قیمت واحدهای مسکونی دارد، توضیحی نداد. این مساله نشان می دهد متولیان مسکن ، در سالهای گذشته در سیاستگذاری و برنامه ریزی های خود برای کنترل بازار مسکن موفق نبوده اند و خسارت نبود سیاست مشخص و کارشناسی شده در حوزه مسکن را کسی جز اجاره نشینان و اقشار کم درآمد جامعه نمی پردازند.