زنگ‌ ورزش؛ زنگ بی‌حوصلگی

افزون بر این، خانواده‌ها نیز توجه زیادی به ورزش کودکان نمی‌کنند به همین دلیل وظیفه مدارس در این حوزه سنگین‌تر می‌شود. اما نکته اینجاست که این روزها مدارس نیز کمتر از خانواده‌ها به ورزش دانش‌آموزان توجه می‌کنند؛ زیرا بیشتر مدارس این روزها آپارتمانی شده‌اند و مدارس قدیمی حیاط‌دار نیز از نبود امکانات ورزشی و نیروی تخصصی گله دارند. این در حالی است که شرایط در خانواده‌ها نیز تعریفی ندارد چون با توجه به آپارتمان نشینی و هزینه‌های بالای کلاس‌های ورزشی اکنون بیشتر خانواده‌ها فرزندان خود را تشویق به تحرک کمتر و استفاده از بازی‌های رایانه‌ای می‌کنند.

اکنون اغلب دانش‌آموزانی که با حداقل امکانات ورزشی مدارس کنار می‌آیند افرادی هستند که خودجوش ورزش را دنبال می‌کنند، زیرا دانش‌آموزان زیادی ترجیج می‌دهند در ساعات ورزش در کلاس درس بنشینند یا در حیاط کوچک مدرسه وقت‌شان را به بطالت بگذرانند. براساس آمارهای منتشر شده در این حوزه می‌توان گفت فقط حدود ۱۲ درصد دانش‌آموزان به طور منظم در کلاس ورزش حاضر شده و ساعت‌های ورزش در ۴۲ درصد مدارس کشور جدی گرفته نمی‌شود. این درحالی است که باید تاکید کرد 17 تا ۱۸ درصد دانش‌آموزان اضافه وزن دارند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت کلاس‌های ورزش برای دانش‌آموزان هیچ جذابیتی ندارد.

بی‌توجهی مسئولان آموزشی کشور به ورزش سبب شده مدیران و معلمان مدارس نیز توجهی به این مهم نداشته باشند؛ به همین دلیل بیشتر معلمان این درس نیز برایشان فرقی نمی‌کند که تاریخ تدریس کنند یا معلم ورزش لقب بگیرند.این درحالی است که باید تاکید کرد اگر استعداد‌های ورزشی کودکان بموقع شناخته نشود و آنها به یک رشته ورزشی علاقه‌مند نشوند، هنگام رسیدن به مرحله نوجوانی و جوانی دیگر به ورزش و حضور در جمع‌های ورزشی تمایلی از خود نشان نمی‌دهند.

آوید طالبیان‌ / ‌جام‌جم