30 ساعت راه، 10 میلیون پول؛ حداقل‌های سفر به ترینیداد و توباگو

پولدارهای دریای کارائیب

مردم ترینیداد و توباگو این هفته پنجاه و دومین سال استقلال خود از بریتانیا را جشن می‌گیرند. آنها در سال 1962 یعنی سال 1341 به عنوان کشوری تازه به جهان معرفی شدند. به همین مناسبت این هفته زندگی در این کشور و سفر به آن را بررسی می‌کنیم.
کد خبر: ۷۱۰۶۸۰

ترینیداد و توباگو از نظر جغرافیایی در منطقه آمریکای مرکزی قرار گرفته است. برای رفتن به این کشور دست‌کم باید ده میلیون تومان پول در جیب خود بگذارید و با استفاده از دو شهر در میانه مسیر و عوض کردن دو هواپیما، به بندر اسپانیا در آن کشور برسید. هزینه دست‌کم ده میلیون است و نزدیک به 30 ساعت باید در راه باشید.

نام ترینیداد و توباگو به چند دلیل در جهان بر سر زبان‌ها افتاده است. سه صنعت اصلی این روزهای این کشور یعنی شکر و کاکائو در کنار نفت و گاز باعث شده نام این کشور در عرصه اقتصادی مطرح شود و از آن سو، این کشور در گذشته به دلیل تجارت برده و ترانزیت آن مشهور بوده است. این روزها تلاش دولت ترینیداد و توباگو برای مبارزه با جرایم که مشکل کلی منطقه آمریکای مرکزی هم هست، یک دلیل دیگر شهرت این کشور کوچک است. ایرانیان البته این نام را اخیرا شنیده‌اند وقتی تیم ملی فوتبال در یکی از بازی‌های تدارکاتی‌اش برای جام جهانی با تیم این کشور روبه‌رو و بر آن پیروز شد.

مساحت ترینیداد و توباگو 5000 کیلومترمربع است. این یعنی، این کشور اندازه نیمی از مساحت استان تهران است و در جایگاه صد و هفتاد و چهارم کشورهای جهان قرار گرفته است. این کشور کاملا در میان آب قرار گرفته و هیچ مرز خشکی ندارد. نزدیک‌ترین کشور به ترینیداد هم ونزوئلاست.

یک میلیون و 200 هزار نفر در این مساحت کوچک زندگی می‌کنند. نژاد هندی شرقی بیشترین جمعیت را دارد و پس از آن آفریقایی‌هایی که وارثان بردگان سده‌های پیش هستند در این سرزمین زندگی می‌کنند. از نظر دینی پروتستان‌ها اکثریت را دارند. پنج درصد جمعیت هم مسلمانند و جالب است بدانید برخی فرقه‌های افراطی اسلامی، در ابتدای دهه 90 میلادی، مدتی دست به اقداماتی زدند تا بتوانند حکومت را در این کشور به دست بگیرند. زبان رسمی مردم در این کشور انگلیسی است که حاصل سال‌های نه‌چندان دور استعمار است.

متوسط سنی مردم در این کشور 34 سال است یعنی عملا با مردمی میانسال روبه‌رو هستیم. ترینیداد و توباگو یکی از کشورهایی است که با نرخ رشد منفی جمعیت روبه‌رو است. امید به زندگی، اما خیلی بالاست و نزدیک 70 سال ایستاده است. نکته آخر جمعیتی هم این که تعداد زنان در این کشور مثل اغلب نقاط جهان از مردان کمتر است.

از منظر اقتصادی باید گفت حجم کل تولیدات مردم این کشور به 27 میلیارد دلار می‌رسد. این کشور هیچ درآمدی از بخش کشاورزی ندارد و حجم اعظم ثروت در بخش صنعت تولید می‌شود؛ بیش از هر چیز نفت و مواد وابسته به آن. بزرگ‌ترین شریک تجاری ترینیداد و توباگو ایالات متحده است. در سال 1392 هیچ سابقه‌ای از مبادله ایران با این کشور در دست نیست. نباید پنداشت چنین کشوری، شرایط بدی از حیث رفاه دارد. 98 درصد مردم باسواد هستند و کار کودکان هم نزدیک به یک درصد است. میزان بیکاری هم فقط 6 درصد و تورم 5 درصد است. البته گفته می‌شود که 17 درصد مردم زیر خط فقر هستند.

با این حال یک سوال اساسی این است که در این کشور چه چیزهایی می‌توان دید و اساسا برای چه باید به ترینیداد و توباگو سفر کرد؟ فرهنگ بومی نخستین مساله است. در این کشور مردمی زندگی می‌کنند که فرهنگ بومی خاص خود را دارند و این مساله بخصوص در موسیقی آنان مشهود است. از این منظر اگر یک گردشگر فرهنگی باشید، سفر به این کشور برای شما جذاب خواهد بود. در این چارچوب، همزیستی اقوام و ادیان هم قابل ذکر است.

سواحل این کشور می‌توانند مورد توجه باشند چراکه این سواحل، هم محیطی بکر و اقیانوسی برای استراحت هستند و هم برای افرادی که عاشق طبیعت‌اند؛ برای مشاهده تنوع زیستی محیطی مساعد است. قرار گرفتن در منطقه استوایی به این تنوع زیستی خصوصا در عرصه گیاهی بسیار کمک می‌کند.

همه اینها نمی‌تواند متقاعدکننده باشد تا 30 ساعت سفر و آن همه هزینه را تحمل کنید تا به این کشور برسید مگر این که به دو موضوع فکر کنید؛ یکی به این که می‌توانید توری در منطقه آمریکای لاتین داشته باشید و ترینیداد یکی از مقاصد شما باشد و یکی هم این که این کشور، هر چه باشد یک جای جدید است و برای این جایی که بیشتر مردم ایران (یا شاید هیچ کدام از آنان؟) آن را ندیده‌اند صرف چنان هزینه‌ای می‌ارزد. می‌ارزد به این که تا مدت‌ها بتوانی از خاطراتت به جایی بگویی و مطمئن باشی که هیچ کس، تجربه‌ای مثل تو نداشته است.

چطور برویم؟

ترینیداد و توباگو، در ایران سفارتخانه ندارد. از این رو باید فکری به حال روادید خود بکنید. بهترین کار این است که خود را برای سفر به ونزوئلایی آماده کنید که هم خط هوایی (البته با توقف) از ایران دارد و هم کشوری است که سفر ایرانیان به آنجا بدون روادید ممکن است. آنگاه در ونزوئلا کارهای خود برای ویزا را انجام دهید. در این میان، فقط باید نگران هزینه‌ها باشید و البته مراقب خودتان چون امنیت، چیزی است که در منطقه آمریکای مرکزی کم یافت می‌شود.

مصطفی مسجدی‌آرانی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها