در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
موش ها شهر را می جوند
این روزها طرح تکمیلی مبارزه با موش درحالی اجرا می شود که طرح ضربتی مبارزه با جوندگان موذی از سوی شهرداری تهران در تیرماه گذشته به اجرا رسید و شهروندان تهرانی انتظار داشتند
تا این همه صرف وقت و تلاش بیهوده بوده است؛ در روش های مبارزه با موش ، اصلی ترین مساله از میان بردن شیرخوارگاه های این موجود موذی است.
همه ما می دانیم موش در هر بار زایمان ، تعداد زیادی نوزاد به دنیا می آورد و اگر به طریقی بتوان این موجودات را از بین برد، از افزایش بیش از حد آنها کاسته می شود. مهمترین مساله در ارتباط با مشکل ازدیاد موش در شهرهای بزرگ ، فراهم بودن مواد غذایی و در دسترس بودن آن است.
شهروندان ما بیشترین میزان زباله را حتی در سطح جهانی تولید می کنند. در کشورهای پیشرفته ، ماموران شهرداری چند روز یکبار برای جمع آوری زباله به خانه ها مراجعه می کنند، در حالی که در شهرهای ما این کار شبانه انجام می شود.
با وجود این ، همیشه مقدار زیادی زباله در خیابان ها و کوچه ها می ماند، که عامل اصلی رشد و گسترش موش است. از این مساله بگذریم ، با افزایش تله ها، یا کشنده تر بودن سم نمی توان امیدی به بالا رفتن تلفات داشت ، این کار باید کاملا حساب شده و علمی صورت گیرد.
موش زمانی به خوردن طعمه مسموم راغب می شود، که اولا از شدت گرسنگی به خوردن آن مجبور شود و ثانیا به علت این که شامه اش شدیدا به بوی انسان حساس است ، باید با دستکش طعمه گذاشت.
به همین دلیل ، از سوی شهرداری ، ماموران مخصوص و کارآزموده در این طرح به کار گرفته شد. مسوولان مستقر در چادر، نشانی متقاضیان را یادداشت می کردند، تا در وقت متقضی اکیپ هایی را برای کار گذاشتن طعمه ها راهی کنند.
این افراد مسوولیت تشخیص نوع مبارزه را برعهده داشتند و بعد در دو گروه کاری کارها تقسیم می شد. یک گروه مسوول کار گذاشتن تله ها در خانه ها و مکان های سربسته بودند و گروهی مسوولیت سمپاشی در محلهای با آمارهای بالای جمعیت موش را به عهده داشتند.
علی عباسی ، متخصص فضای سبز که مسوولیت یکی از چادرها را به عهده داشته است می گوید: مدتی که در چادر بودیم ، مردم هر روز برای شرکت در این طرح می آمدند و به رغم انتظار ما در تمام طول دوره یکماهه ، تعداد زیادی به ما مراجعه کردند. بیشترین میزان مراجعات برای مشکلات خیابانی بود.
شهروندانی که حین عبور از یک منطقه در جوی ها و خیابان های اطراف اثراتی از عبور و مرور موش می دیدند، بی درنگ به چادرها و افراد مستقر در آن مراجعه می کردند.
اسفندیار فاتح ، متخصص دفع آفات می گوید: برای موش هایی که در جوی های اطراف خیابان فرجام دیده بودند، حدود 40 نفر به ما مراجعه کردند و همه بدون استثنا تصور می کردند با خاتمه این دوره دیگر اثری از موشها نخواهد بود.
مبارزه با موش به عنوان یک معضل شهری و خانگی نیاز به تغییرات اساسی و تحقیقات علمی خاصی دارد. علی سجادی متخصص گیاه پزشکی می گوید: هر وقت در یک مزرعه اثراتی از خسارت موش دیده شود، اول تمام سوراخ ها بسته می شود، تا راههای ارتباط حیوان با خارج از خاک کاملا مسدود باشد.
بعد از طریق یکی از این سوراخ ها سم پاشی انجام می گیرد و موش که راه فراری ندارد، در زیرزمین از بین می رود. البته گهگاه در روشهای سنتی دود اگزوز خودرو یا موتور را هم به وسیله لوله های پارچه ای به این سوارخ ها هدایت می کردند، که باز هم باعث خفه شدن موشها می شد. موشها فقط در مزارع از میان دالان ها و سوراخ ها حرکت می کنند، در حالی که با وجود جوی های پر از زباله و حفره در شهرها نیازی به کندوکاو بیشتر وجود ندارد.
در واقع ، ما به دست خود منزلگاه های امنی برای آنها ساخته ایم ، اما از بین بردن تمام این جایگاه های امن هم مساله ای است غیرممکن.
تا زمانی که فاضلاب شهرهای ما فاقد یک سیستم نظام مند باشد و هر کسی به خود اجازه بدهد بی هیچ نگرانی زباله ها را در جوی های شهر رها کند، معضل موش ها باقی است.
عاصفه اله وردی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
