سر پرسپولیس منت نگذارید

اغلب هم همه این مدل حرف‌های آتشین به یک آشتی‌کنان مصلحتی ختم می‌شود و همه یادشان می‌رود چه حرف‌هایی زده‌اند. اما از کنار یک حرف و یک جمله حمیدرضا سیاسی، رئیس هیات‌مدیره پرسپولیس نباید براحتی گذشت. او در اولین مصاحبه‌ای که در واقع جرقه علنی شدن اتفاقات را زده بود،گفت: «من علی‌رغم میل باطنی‌ام به پرسپولیس آمدم و هیچ تمایلی برای حضور در این باشگاه نداشتم اما شرایطی به وجود آمد و به من تکلیف کردند که به پرسپولیس بیایم.» این از آن جملاتی است که یک بار برای همیشه باید تکلیف خودمان را با آنها مشخص کنیم. منتی که در بطن این نوع جملات خوابیده است، قدری آزاردهنده است.

آیا واقعا حضور در این تیم‌ها آن قدر «تکلیف» است که کسی را وادار می‌کند «علی‌رغم میل باطنی» در آن حضور پیدا کند؟ بخش خصوصی خواسته که اداره باشگاه پرسپولیس را برعهده بگیرد، آیا کسی نبوده که واقعا و از ته دل تمایل جدی داشته باشد در اداره باشگاهی که نتایج آن با زندگی میلیون‌ها نفر گره می‌خورد، سهیم باشد؟

راستش خیلی نمی‌توان این‌گونه حرف‌ها را جدی گرفت. همین الان با یک جستجوی ساده و سردستی در گوگل می‌توان فهمید که باشگاه پرسپولیس تا چه اندازه آقای سیاسی را با مقوله‌ای به نام شهرت آشناتر کرده. خیلی بد است وقتی دوستان با چنین هدیه‌ای روبه‌رو می‌شوند و تا این حد مورد توجه قرار می‌گیرند، به جای این‌که از این شهرت برای پیشبرد باشگاهی که اداره‌اش را تقبل کرده‌اند، استفاده کنند، به نوعی رفتار کنند که انگار حضور در پرسپولیس برایشان یک کار زوری و اجباری بوده... لطف کنید و برسر پرسپولیس، بر سر فوتبال منت نگذارید.

افشین خماند / دبیر گروه ورزش