خداحافظ مربی با اخلاق

حسین معدنی را همه دوست داشتند، مگر می‌شود او را دوست نداشت. زمانی که شادروان حسین معدنی در قید حیات بود منتقد و موافق بر این نکته اذعان داشتند که او بی‌تردید یکی از ستون‌های موفقیت مثال‌زدنی سال‌های اخیر والیبال ایران است. مربی تحصیلکرده و خوش‌اخلاقی که پیشینه بازی در پست پاسور تیم ملی و افتخار کاپیتانی تیم ملی را به همراه داشت و در این سال‌ها یک پای ثابت افتخارآفرینی والیبال بود.

کیست که رقابت‌های قهرمانی جهان چهار سال پیش را فراموش کند؟ جایی که استارت بزرگی والیبال ایران با کسب دو ست از ایتالیای میزبان زده شد و متعاقب آن نایب‌قهرمانی بازی‌های آسیایی گوانگجو حاصل آمد. این دو کار بزرگ و بی‌سابقه برای والیبال ایران را تیم تحت رهبری حسین معدنی رقم زد.

امروز در حالی با او وداع می‌کنیم که این مربی شایسته پس از سال‌ها فعالیت در کنار مربیان بزرگی چون زوران گائیچ و خولیو ولاسکو، سرمربیان وقت تیم ملی ایران در ماه‌های گذشته به عنوان نماد مربیان بادانش و فهیم والیبال ایران در کنار اسلوبودان کواچ قرار گرفت؛ حضوری که این بار نه در قامت یک دستیار تشنه یادگیری، که به عنوان یکی از سرمایه‌های به بار نشسته والیبال ایران که گاه کواچ در برابر نظرات فنی و کارشناسی او چاره‌ای جز سکوت و پذیرش این دیدگاه‌ها را نداشت. بواقع از نقطه‌نظر تقلا برای یادگیری علم روز، معدنی را می‌توان الگویی برای مربیان ایرانی مجموعه ورزش ایران دانست که بی‌غرور و بی‌سروصدا در کنار مربیان خارجی قرار می‌گرفت. وقتی یک ماه پیش از او درباره همکاری‌اش با گائیچ در حوالی سال‌های 2006 و 2007 پرسیدیم این‌گونه پاسخ ما را داد: چند نفر بودیم که در تمرینات حضور داشتیم، سرانجام گائیچ مرا به عنوان دستیارش معرفی کرد، اما وقتی در سال 2007 پنجم آسیا شدیم و بعد در انتخابی 2008 المپیک نتیجه نگرفتیم فدراسیون به سمت قطع همکاری با مربیان خارجی رفت، این در حالی بود که گائیچ در والیبال ایران تحول خوبی به‌وجود آورده بود و جدایی‌اش برای ما سخت بود، اما از طرفی باید گفت بخت مناسب به من لبخند زد. دوست داشتم به عنوان سرمربی کار کنم و این مسئولیت را پذیرفتم.

صداقت وجه دیگری از شخصیت معدنی بود که در این گفت‌وگو نمایان است؛ جایی که می‌افزاید: البته فدراسیون در آن مقطع با چند مربی خارجی مذاکره کرده بود، اما قیمت‌ها سنگین بود. آن روزها کسی شناختی از والیبال ایران نداشت، برای همین مربیان می‌خواستند با پیشنهاد قیمت‌های سنگین به ایران بیایند. به هر حال وقتی سرمربی تیم ملی شدم که در دوره دستیاری گائیچ سعی کردم والیبال را از بعد دیگری دنبال کنم و دانش مربیگری‌ام را در کنار تجربه بازی ارتقا دهم.

اهالی ادبیات بر این باورند که یکی از بدشانس‌ترین شاعران کلاسیک ایران، خواجوی‌کرمانی است که به لحاظ تاریخی در میان دو سخنور توانا و رند گرفتار آمده است؛ پس از استاد سخن سعدی و قبل از حافظ رند. اغراق نیست اگر چنین سرنوشتی را در عالم مربیگری به حسین معدنی نیز نسبت بدهیم؛ چیزی که خودش درباره آن گفت: «شاید اگر کار حسین معدنی در مقطعی در والیبال ایران به چشم نیامد به این دلیل بود که حضورم مصادف شده بود با دو مربی بزرگ والیبال دنیا. یکی قبل و دیگری بعد از دوران مربیگری من. فعالیت در فاصله زمانی رفتن گائیچ تا آمدن ولاسکو با خاطرات شیرین والیبال ایران همراه شد، با این حال همه برنامه‌ها تحت‌الشعاع حضور ولاسکو قرار گرفت. من از این انتقال خوشحال بودم، چون والیبال ایران بعد از جهش خوبی که داشت نیازمند نوآوری بود؛ حرکت تازه‌ای که این بار بتواند والیبال ایران را بیشتر در جهان مطرح کند.»

شادروان حسین معدنی در ادامه این گفت‌وگو حضور گائیچ را به عنوان مرحله شناخت از کلیات والیبال دنیا و ولاسکو را مرحله تکمیل شدن پازل والیبال ایران دانست و از قضاوت زودهنگام درباره کواچ، سرمربی کنونی تیم ملی خودداری کرد. او که به دلیل بستری شدن نتوانست تیم ملی والیبال را در مرحله فینال لیگ جهانی در فلورانس ایتالیا همراهی کند، با اشاره به روند رو به رشد والیبال ایران کلام آخری هم برای اهالی والیبال بویژه برای فدراسیون‌نشین‌ها داشت که هشدار داد: اگر اشتباه قدم برداریم با همین سرعتی که بالا آمدیم، با همین سرعت سقوط می‌کنیم.

جاودانه شدن برای درگذشت حسین معدنی عبارت بامسمایی بود که از سوی فدراسیون والیبال به کار برده شد، سرمایه‌ای که نقش مستقیمی در کامیابی‌های خیره‌کننده اخیر والیبال ایران داشت؛ کامیابی‌هایی که چه ادامه یابد، چه روزی پایان پذیرد، یک نام جاودان را برای همیشه تاریخ در میان خود خواهد داشت؛ حسین معدنی، مردی که در چهل و سه سالگی جاودانه شد و خداحافظی همیشگی با او جانکاه و سخت.