وزارت بهداشت به تحول بنیادی نیاز دارد

از درمان که حرف می زنیم اگر از بحث کیفیت و نحوه ارائه و دسترسی مطلوب آن بگذریم ، هزینه حرف اول را می زند. هزینه یعنی تعرفه و تعرفه که ارتباط مستقیم آن با سرانه ، مشکل 30ساله این بخش شده ، غیرواقعی است .طی این سالها هیچ گاه بحث واقعی کردن تعرفه ها به گونه ای که پرداخت آن از سوی مردم با مشکل روبه رو نشود و بتواند هزینه های جاری مراکز درمانی و مطبها را براحتی جوابگو باشد، به نتیجه نرسیده ؛ حتی اگر به دستور رئیس جمهور کمیته 5نفره ای تشکیل شود تا این گره کور را باز کند ، مشکلات زیربنایی مانع بزرگی است .آنچه در این میان بر همه مشکلات افزود ، واگذاری خدمات درمانی به بخش خصوصی بود. اتفاقی که بارها از سوی وزارت بهداشت تکذیب شد و حتی هنوز هم ادامه دارد ، اما واقعیت این است که برای جبران بدهی ها و هزینه های مراکز درمانی دولتی ، خصوصا بیمارستان ها ، با واگذاری بخشها و حتی پرسنل به بخش خصوصی و تجاری کردن بحث درمان ، نه تنها مشکلات اقتصادی جبران نشد بلکه کیفیت درمان هم دچار افت شد. گواه این مطلب می تواند گفته شخص وزیر باشد که معتقد است مردم برای پرداخت هزینه جراحی مجبورند تمام زندگی خود را بفروشند.

آموزش آری یا خیر؛

در این میان ، در حالی وزارت بهداشت ، عنوان آموزش پزشکی را یدک می کشد که هنوز هم منتقدان این بحث ، معتقدند باید آموزش پزشکی به وزارت علوم بپیوندد. آمارهای چندین هزار نفره بیکاران گروههای پزشکی و پیراپزشکی در کنار بحث کمبود نیرو در این مجموعه و همچنین مهاجرت نخبگان این رشته ها از عوامل این انتقادها محسوب می شود. به اعتقاد منتقدان ، گستردگی بخشهای درمان و بهداشت و کمبودها و مشکلات چندین ساله این بخشها ، مانع رسیدگی صحیح به دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی پزشکی می شود.

مدیریت ، آخرین فاکتور

در آستانه تغییر و تحولات قوه مجریه ، نگاه ویژه به بخش بهداشت و درمان علاوه بر مشکلات یاد شده لازم به نظر می رسد ، وقتی که این چند سال «مدیریت ناکارآمد» از عوامل نابسامانی اوضاع این بخش نامیده می شود. هرچند کمبود اعتبارات و بودجه را می توان از عوامل دامن زدن به مشکلات وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی دانست اما نبود برنامه و دفاع شفاف از طرحها و برنامه های موجود ، خود مزید بر علت است .