گزارش علمی ریزذرات دارویی ، حوزه جدید تحقیقات

جام جم آنلاین: ملکول های بسیار ریز متصل شونده به دارو که به ریزترین مویرگ های بدن نیز دست می یابند ، روش جدیدی برای رهانیدن قلب و دیگر اندامها از اثرات سمی دوزهای زیاد داروها می باشد.

کد خبر: ۶۴۱۷۴

محققان پزشکی ، مهندسی و شیمی در دانشگاه فلوریدا توانایی بسیار قابل توجهی را در کاربرد پزشکی نانوتکنولوژی بویژه در استفاده از ذرات جذب کننده که قطر آنها ده هزار برابر کوچکتر از تار موی انسان یا 700 برابر کوچکتر از گلبول قرمز انسان هستند ، در نظر گرفته اند.
این محققان نشان داده اند برخی ریزذرات دارویی تولید شده توسط آنها با کاهش غلظت آزاد داروها به میزان قابل توجهی اثرات سمی داروها را در قلب در حال تپش جدا شده از موش آزمایشگاهی کاهش دهند.
آخرین آزمایشات با استفاده از قلب جوندگان که با یک محلول نمکی اکسیژنه حاوی عناصر ضروری خون برای حفظ تپش آن و نیز حاوی داروهای انتخابی (که اکثرا توسط افراد انسانی مصرف می شوند و مشخص شده که برای قلب سمی هستند) آغشته شدند ، صورت گرفت.
داروهایی که برای آنها هیچ پادزهری وجود ندارد به نقطه ای انتقال یافتند که محققان می توانند اثرات زیانبار را بر فعالیت الکتریکی قلب اندازه گیری کنند. در عرض پنج دقیقه پس از آن که ملکول های جاذب دارو در اندازه نانو بکار رفتند اثرات تا حد زیادی کاهش یافتند.
به گفته دکتر دان دنیس مسوول پزشکی تحقیق این کار تنها راس کوه یخی نانوتکنولوژی است برحسب این که چطور نانو می تواند برای تعدیل انتقال دارو هم برای جذب دارو و هم کاربرد انتقال آن به بدن ، مورد استفاده قرار گیرد.
این تکنولوژی در تلاش برای نجات زندگی افرادی که در معرض مسمومیت دارویی شدید قرار گرفته اند بسیار امیدوارکننده است. در علم هوشبری ، تزریق غیرعمدی روزهای سمی ماده بیهوشی موضعی به جریان خون طی انسداد عصبی روتین یک مشکل بیم دهنده است می تواند اثرات اسفباری بر بیمار داشته باشد. در بدترین حالت به علت نقصان عملکرد الکتریکی قلب ، مرگ رخ می دهد. متاسفانه برای این افراد در حال حاضر درمان مناسبی وجود ندارد.
این پروژه اولین فعالیت اصلی در کاربردهای بیومدیکال نانوتکنولوژی است. گروه تحقیقاتی فوق کاربردهای بالقوه ای را بر گلوله های نانو متعدد طراحی کرده اند که به داروهای مضر موجود در جریان خون متصل شده و غلظت آزاد آنها را در جریان خون کاهش می دهند.
به هر حال این فن آوری در مراحل اولیه قرار دارد با وجود موفقیت های اولیه ، پیش از ورود به حوزه پزشکی با مشکلات خاصی مواجه است.
عامل ریزذره دارویی ایده آل برای سم زدایی باید بی خطر، سازگار بیولوژیک ، قابل تجزیه بیولوژیک و به اندازه کافی پنهان باشد که سیستم ایمنی بدن آن را به عنوان یک جزء خارجی تشخیص ندهد.
عامل نهایی ملکول های داروی سمی را تشخیص داده ، آن را جذب نموده و بسرعت به آن متصل می شود، غلظت آزاد دارو را کاهش داده و شرایط را برای عملکرد و نرمال قلب فراهم می سازد.
رسیدن به این هدف نیازمند تعادل بسیار مناسب بین سم زدایی موفق و ممانعت از سمیت با ریز ذرات دارویی است.