مذاکرات هسته‌ای و ضرورت خویشتنداری سیاسی

برخی نقل‌قول‌های بدون سند، انتشار اخباری که معمولا کمتر از یک روز بعد تکذیب می‌شود ، یا تمجیدهای اغراق‌آمیز از فرجام این مذاکرات گوشه‌ای از واکنش‌ها نسبت به اجرای گام اول از طرح معروف به اقدام مشترک است. همان طرحی که براساس آن ایران سطح غنی‌سازی خود را کاهش داده و اروپا و آمریکا نیز بخشی از تحریم‌ها علیه کشورمان را لغو کرده‌اند.

اگرچه نقد عملکرد تیم مذاکره‌کننده می‌تواند موجبات تقویت مواضع کشورمان را در ادامه رویارویی دیپلماتیک با 5+1 فراهم آورد، اما گاهی برخی اظهارنظرهای انتقادی نتیجه‌ای جز القای ناامیدی در داخل و تضعیف موقعیت ایران در خارج، در بر ندارد. به نظر می‌رسد اینگونه موضع‌گیری‌ها که شاید برخی از آنها با هدف بهره‌برداری در رقابت‌های سیاسی داخلی صورت می‌گیرد، نه فقط دیرهنگام بلکه بدون پشتوانه راهبردی انجام شده و می‌تواند امید مردم به آینده این گفت‌وگوها را از بین برده و دست دیپلمات‌های کشورمان را در ادامه این گفت‌وگوها خالی کند. شاید حضور فعالانه دستگاه دیپلماتیک کشورمان در رسانه‌ها و نیز رایزنی با برخی نمایندگان درباره جزئیات مذاکرات بتواند فضای انتقادی نسبت به توافق ژنو را کنترل کند، اما منتقدان نیز باید این مهم را در نظر داشته باشند که ایجاد شکاف داخلی بر سر توافق ژنو و پیگیری استراتژی سیاسی «دیدید ما گفتیم...» در راستای پیش‌بینی فرجام مذاکرات به منظور استفاده در ادوار بعدی انتخابات چندان مسئولانه به نظر نمی‌رسد و با اجرای توافق ژنو منتقدان باید کمی صبوری کنند و از موضع‌گیری‌های التهاب‌آفرین بپرهیزند.

مدافعان و مخالفان این توافق نباید از یاد ببرند که امضا و اجرای توافق‌نامه با تمام نقاط قوت و ضعفی که دارد، ناشی از یک اجماع‌نظر داخلی بوده و نتیجه آن نیز هر چه باشد، تنها مربوط به یک جریان سیاسی نیست. بنابراین در آستانه آغاز دور تازه‌ای از مذاکرات و گام برداشتن در مسیر حل و فصل نهایی پرونده هسته‌ای کشورمان، چه دولتمردان و دیپلمات‌ها، چه نمایندگان مجلس و چه دیگر صاحب‌نظران سیاسی باید بیش از آن‌که گذشته را دستمایه انتقادات یا تعاریف غلوآمیز خود قرار دهند، نگاهشان را معطوف به آینده کرده و تلاش کنند به جای شعارهای پوپولیستی، راهکاری برای دفاع هرچه بهتر از منافع ملی بیابند.

مصطفی انتظاری‌هروی

گروه سیاسی