اعتمادافزایی با سروهای طلایی

اعتمادافزایی یکی از مهم‌ترین نتایجی است که از جشنواره جام‌جم انتظار می‌رود. درواقع این جشنواره، سنگ محکی در ارزیابی میزان موفقیت آثار در ارتباط با عموم جامعه است. اثری که برای رسانه ملی تولید می‌شود باید بتواند از قابلیت رسانه‌ای گسترده برخوردار باشد. وقتی در گشایش جشنواره سوم اعلام می‌شود رسانه باید فضای اخلاق، صداقت و راستگویی را تقویت و اعتماد عمومی را بالا ببرد و این‌بار مسئولیت و هدفمندی معناداری به سروهای طلایی جام‌جم می‌دهد. این‌که چگونه باید کیفیت‌ها را سنجید و با نگاه به افق رسانه، به انتخاب برترین‌ها رسید.

آنچه مسلم است، حضور داوران متخصص بدون توجه به رویکرد نمی‌تواند تضمین‌کننده نتایج جشنواره‌ای باشد که قرار است براساس رویکرد درست طراحانش، به بزرگ‌ترین جشنواره تلویزیونی منطقه و جهان اسلام تبدیل شود و در جهان بدرخشد. طراحانی که رسما اعلام کرده‌اند شرایط امروز جهان، ما را ملزم می‌کند تولیدات تلویزیونی را با رویکرد پخش در کشورهای دیگر طراحی و تولید کنیم. اما آیا قرار است به برتری نسبی آثار تلویزیونی ایرانی نسبت به برخی کشورهای منطقه بسنده کرد؟ اگر معتقدیم آثار ایرانی وزن محتوایی بالاتری نسبت به آثار منطقه‌ای دارند، آیا نباید آن قدر در ارتقای کیفی این آثار بکوشیم که فیلم و سریال و برنامه تلویزیونی ایرانی در عرصه فرامرزی با فاصله‌ای چشمگیر از کارهای تلویزیونی دیگران قرار گیرد؟

اما چگونه باید از میدان جشنواره، طلا استخراج کرد؟ آیا می‌توان به صرف این که آثار تلویزیونی ایرانی از محتوای اخلاق‌گرا و غنی‌تر از دیگران برخوردارند، چشم بر مشکلات ساختاری و کیفی بست؟ اگر کیفیت‌ را نتوان درست سنجید، چگونه می‌توان تولیدات تلویزیونی را در سطح جهانی ارائه کرد؟

شاید بهترین راه، توجه به این باور باشد که سروهای طلایی، هدیه جام‌جم به جام‌جم نیست. بار مسئولیت است و بر دوش آنها گذاشته می‌شود که خود را از ورای اثرشان، با دغدغه و مسئولیت‌پذیر نشان داده‌اند و ارتقای کیفیت ارائه اثر را به هر چیز دیگر ترجیح داده‌اند.

یکی از نکاتی که امسال در افتتاحیه سومین جشنواره جام‌جم از سوی علی دارابی معاون سیما بیان شد، به ارزش دقت و ریزبینی در قضاوت و رصد آثار مربوط بود. او به این نکته اشاره کرد: «باید به داشته‌ها و ظرفیت بزرگ تلویزیون افتخار کرد و در عین حال برخی ضعف‌ها و اشکالات هم باید رفع شود.» و بهترین مکان برای تفکیک اثر خوب از بد و رفع اشکالات و ضعف‌ها، همین جشنواره است. اینجاست که باید تعارف را کنار گذاشت و سروها را بین دوستان تقسیم نکرد. تلویزیون بر خلاف بسیاری از محافل فرهنگی و هنری، به برگزاری جشن و جشنواره برای دیده شدن چند بازیگر و هنرمند پرطرفدار نیازی ندارد. نیاز فعلی تلویزیون، عیارسنجی و نفوذ بیشتر رسانه در افکار عمومی جامعه و بعد در دنیای پیرامونی ماست. نیازی که سروهای طلایی قرار است آن را برآورده کنند.

علی افشار