به شخصیت‌های انیمیشن‌ جان می‌دهم

شما از کودکی وارد حرفه گویندگی شدید. چه عاملی باعث شده که این همه سال با عشق و علاقه کارتان را پیش ببرید و تا این میزان برای آن انرژی بگذارید؟

من از سال 1338 توسط پدرم که در کار دوبله و تئاتر فعالیت داشت به این عرصه وارد شدم. قبل از این که وارد کار دوبله شوم هم در زمینه تئاتر و پیش پرده‌خوانی در کنار پدرم فعالیت می‌کردم. زمانی که وارد هنر دوبله شدم هنوز خواندن و نوشتن نیاموخته بودم، به همین دلیل دیگران دیالوگ‌ها را به من می‌گفتند و آنها را حفظ می‌کردم و می‌گفتم، حتی چون قدم به میکروفن نمی‌رسید چند قوطی فیلم زیر پایم می‌گذاشتند. در دوران کودکی در فیلم‌ها و کارتون‌های زیادی صحبت کردم. دلیل این که هنوز هم با عشق و علاقه کارم را انجام می‌دهم ​ این ​ است که از کودکی در این کار بودم و هر آنچه را از استادانم یاد می‌گرفتم در ذهنم ذخیره می‌کردم تا در کارم به بهترین نحو از آنها استفاده کنم. در آن سال‌ها سعی کردم همه ظرافت‌های کار را ازاستادانم یاد بگیرم تا در کارم پیشرفت کنم.

بعد از گذشت این همه سال هنوز از اندوخته‌هایم استفاده می‌کنم و همه تلاشم را به کار می گیرم تا با عشق و علاقه کارها را دوبله کنم و برایم فرقی نمی‌کند کارتون بگویم یا فیلم سینمایی؛ برای کارم وقت و انرژی می‌گذارم.

​ در زمینه بازیگری تئاتر هم فعالیت داشتم و به خاطر دارم که در دوازده سالگی با آقایان علی نصیریان و عزت‌الله انتظامی در تئاتر «شاه‌عباس و مرد پینه‌دوز» همبازی بودم. در رادیو هم فعالیت داشتم و یکی از مهم‌ترین کارهای رادیویی‌ام «داستان‌های رادیو» بود که با آقایان بهزاد فراهانی، هوشنگ بهشتی و خانم ژاله علو همکاری می‌کردم. صدای من در نوارهای قصه زیادی شنیده می‌شود، ازجمله «48 داستان» که از برجسته‌ترین آنهاست.

در طول این سال‌ها به جای شخصیت‌های مختلف در کارتون‌ها صحبت کردید. از «جینا» در کارتون پینوکیو گرفته تا «لوسی‌می» در سریال مهاجران. وقتی گویندگی یک شخصیت کارتونی به شما داده می‌شود، چطور برای آن صداسازی می‌کنید؟

هر نقشی که به من بدهند چه سینمایی و چه انیمیشن، خودم را در همان قالب قرار می‌دهم و با آن زندگی می‌کنم. در واقع زمانی که نسبت به نقش همذات‌پنداری می‌کنم ارتباط خوبی با آن برقرار می‌کنم. گویندگی هر نقش هم ویژگی و جذابیت‌های خودش را دارد. این طور نیست که نگاه کلیشه‌ای به نقش‌هایی که صحبت می‌کنم، داشته باشم و با خودم بگویم این هم یک کار دیگر است، بلکه عاشقانه کارم را انجام می‌دهم. از سوی دیگر زمان کار هم برایم اهمیت ندارد. همان انرژی که برای یک فیلم یا سریال کارتونی می‌گذارم برای یک انیمیشن دو دقیقه‌ای هم می‌گذارم.

بین همه شخصیت‌های کارتونی که دوبله کردید با کدام یک از آنها بیشتر ارتباط برقرار کردید و آن را دوست دارید؟

برایم فرقی نمی‌کند. همه کارهایم را دوست دارم و برای تک‌تک آنها زحمت کشیدم و سعی می‌کنم در قالب همان شخصیت قرار بگیرم. زمانی که به جای «فلون» در سریال خانواده دکتر ارنست صحبت می‌کردم، واقعا احساس می‌کردم در آن جزیره زندگی می‌کنم یا وقتی «بنر» در جنگل تنها بود، تنهایی‌اش را کاملا حس می‌کردم.

با توجه به این که هم دوبله انیمیشن انجام داده‌اید و هم سریال، کدام یک سخت‌تر است؟

دوبله انیمیشن کار سخت‌تری است، چون شخصیت‌های انیمیشن روح ندارند و گوینده باید به آنها روح بدمد تا آنها برای بچه‌ها واقعی و باورپذیر شوند. همین مساله کار را سخت‌تر می‌کند، ولی متاسفانه برخی ​ همکارانم این مساله را جدی نمی‌گیرند و فکر می‌کنند نباید وقت و انرژی برای دوبله کارهای انیمیشن گذاشت، اما من معتقدم دوبله انیمیشن کار حساسی است و نباید نسبت به آن بی‌توجه باشیم.