جامجهانی نزدیک است، مردم در انتظار نمایشی قابل قبول از تیم ملی هستند، اما حقیقت این است که فوتبال ایران نهتنها در مقایسه با دیگر قدرتهای آسیا که در مقایسه با گذشته خودش نیز ضعیفتر شده است. ما روزی حرف اول را در آسیا میزدیم، ولی الان از چرخه پیشرفت فوتبال آسیا عقب افتادهایم. فریب رنکینگ فیفا را هم که میگوید ایران بالاتر از کره جنوبی، ژاپن و استرالیاست، نباید خورد. سال گذشته هم فدراسیون فوتبال ایران به عنوان بهترین فدراسیون فوتبال آسیا معرفی شد، اما آیا این عناوین باعث شده که ما فوتبالی زیبا از تیم ملی کشورمان ببینیم؟
البته اینکه امیدوار باشیم و دل به حوادث ببندیم بد نیست، اما ما به عنوان کارشناسانی که در این فوتبال مو سپید کردهایم باید حقیقت را به مردم بگوییم. فراموش نکنیم که در جامجهانی حریفان ما تیمهای تایلند و لبنان نیستند. اینطور هم نیست که بتوانیم با برگزاری یک ماه اردو در آستانه جامجهانی، سالها عقبماندگیمان را جبران کنیم. به همین دلیل معتقدم حتی اگر برای آمادهسازی تیم ملی بهترین بهرهبرداری را از این شش ماه باقیمانده انجام دهیم باز هم برای صعود از مرحله گروهی کافی نیست. در این میان یکی از انتقادهای اصلی من به کیفیت برگزاری لیگ است. بازیکنان ملیپوش همه کشورها در رقابتهای باشگاهی ساخته و پرداخته شده و آماده حضور در اردوهای تیم ملی میشوند، اما در ایران رقابتهای باشگاهی چنگی به دل نمیزند. در لیگی که تیم پرستاره استقلال برای قهرمانی در نیمفصل حمایت فقط 6000 تماشاگر را همراه خود دارد این نشان از بیکیفیت بودن مسابقات دارد. یکی از دلایل اصلی این کاهش تماشاگر، بیکیفیت بودن بازیها و به تبع آن بیکیفیت بودن بازیکنان است.
از طرفی شش ماه به جامجهانی مانده، اما هنوز کسی نمیداند برنامه تیم ملی برای روزهای بعدی فیفا چیست؟ آیا حریفی برای انجام بازی تدارکاتی مشخص شده است؟ در فدراسیونی که نه برنامه درازمدت دارد، نه میان مدت و نه کوتاهمدت، چگونه میتوان امیدوار بود که تیم ملیاش از مرحله گروهی جامجهانی صعود کند؟ مگر چه کاشتهایم که میخواهیم بهترین محصول را برداشت کنیم؟ همه آقایان چشم به بزرگی نام کارلوس کرش دوختهاند و فکر میکنند با همین یک نام میتوان کاستیها را نادیده گرفت. غافل از اینکه همین مربی سرشناس هم در فوتبال ما از کیفیت لازم برخوردار نبوده است.
حدود سه سال از حضور کرش در فوتبال ایران میگذرد. او زمانی سرمربی تیم ملی پرتغال بوده و زمانی هم دستیار اول فرگوسن در منچستریونایتد، اما آیا شما اثری از امضای او در بازیهای تیم ملی میبینید؟ هرچند استفاده از بازیکنان خارجی را باید جزو مشخصههای کاری این مربی دانست، اما کرش برای همین منظور لیگ ما را با تعطیلیهای وقت و بیوقت به نابودی کشانده است.
در چنین شرایطی من معتقدم میان آن که ما دوران آمادهسازی را بخوبی یا به بدترین شکل سپری کنیم، تفاوت زیادی وجود ندارد. با برگزاری چهار بازی دوستانه چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آن هم دیدارهایی با تیمهای درجه سوم جهان و آسیا. به نظرم وقتی تا اینجای کار به این شکل پیش رفتهایم بهتر است در ادامه نیز زیاد خودمان را به دردسر نیندازیم. فوتبال ما در شرایط فعلی ظرفیت با کیفیت بودن را ندارد، اما اگر خودمان باشیم حداقل میتوانیم در سطح متوسط نمایش قابل قبولی داشته باشیم.
بهمن فروتن / کارشناس فوتبال
