باغچه بانی برای غنچه‌های ناشنوا

آن روزها که جبار باغچه‌بان برای حمایت از حق تحصیل ناشنوایان تلاش می‌کرد، حتی بسیاری از کودکان شنوا هم امکان تحصیل نداشتند و به همین دلیل است که می‌گوییم برای قضاوت کردن درباره ارزش والای فعالیت‌های نیکوکارانه این معلم، باید حتما به دوره تاریخی که او زندگی کرده است هم توجه کنیم.

امروز سالروز درگذشت معلمی ‌است که با اختراع الفبای گویای فارسی (زبان اشاره) و تشویق خانواده‌ها برای تحصیل فرزندان ناشنوایشان، اولین گام عملی را برای ورود ناشنوایان ایرانی به مدارس برداشت. او کتاب‌های متعددی درباره نحوه آموزش به کودکان ناشنوا به رشته تحریر درآورد و با اختراع گوشی استخوانی (وسیله‌ای شبیه به سمعک امروزی) و نگارش مقاله‌های متعدد، حکومت وقت ایران را هم با حقوق کودکان ناشنوا آشنا کرد. باغچه‌بان با کمترین حمایت دولت‌های وقت و در حالی که خودش هم وضع مالی خوبی نداشت، مدارس ناشنوایان را در تهران برپا کرد و صدها کودک ناشنوا را زیر چتر حمایت خود قرار داد. علاوه بر تاسیس مدارس ویژه ناشنوایان، بعدها هم جمعیت حمایت از کودکان ناشنوا را تاسیس کرد و تا پایان عمر نیز معلمان دیگری را برای تدریس دانش‌آموزان ناشنوا تعلیم داد تا این‌که در هشتاد و یک سالگی درگذشت. هم‌اکنون بیش از 16 هزار دانش‌آموز و 3500دانشجوی ناشنوا در کشور تحصیل می‌کنند که تحصیل هر کدام از آنان را باید تحقق آرزوی مردی دانست که دلش نمی‌خواست هیچ کودک ایرانی به دلیل ضعف حس شنوایی از تحصیل و پیشرفت محروم بماند.

امین جلالوند‌ /‌ گروه جامعه