ساز ناکوک مدعیان

بازگشت ستاره‌های گرانقیمت به لیگ باشگاهی فوتبال ایران، قریب به اتفاق اهالی فوتبال را به این باور رسانده بود که کیفیت مسابقات لیگ سیزدهم در مقایسه با ادوار گذشته، رشد قابل توجهی خواهد داشت و قهرمانی در چنین شرایطی به مراتب دشوارتر از سال‌های قبل خواهد بود.

با پایان نیم‌فصل اما چنین تصوری تا حدود زیادی باطل شده و تیم‌های مدعی و پرستاره با گام‌های لرزان به سوی جام قهرمانی پیش می‌روند. اکنون که لیگ سیزدهم به نیمه راه رسیده، هیچ‌کدام از تیم‌های مطرح در حد مدعی تمام عیار ظاهر نشده‌اند و به نظر می‌رسد تیمی که از یک ثبات نسبی برخوردار باشد، می‌تواند جام قهرمانی را تصاحب کند. ثبات نسبی یعنی کسب حداکثر امتیاز در خانه و نباختن در خانه حریفان و همچنین واگذار نکردن قافیه به رقبایی که دایره مدعیان را تشکیل می‌دهند. از این حیث اما هیچ‌کدام از تیم‌های مدعی در نیم‌فصل اول ثبات لازم را نداشته‌اند.

پرسپولیس صرفا در بازی‌های داخل خانه یکه‌تاز بوده، تراکتورسازی در ورزشگاه خانگی توفیق چندانی نداشته و فولاد هم به عنوان ضلع سوم مدعیان قهرمانی در این فصل تمام بازی‌های رودررو با رقبای اصلی را واگذار کرده است. بر اساس آمار و ارقام، پرسپولیس و فولاد به طور میانگین از هر بازی 1.8 امتیاز کسب کرده‌اند و از این حیث یک گام از سایر مدعیان جلوتر هستند. تراکتورسازی و نفت تهران هم با کسب 1.7 امتیاز و سپاهان و استقلال (بدون احتساب بازی عقب‌افتاده با ملوان) در مکان‌های بعدی قرار دارند، اما نحوه کسب امتیازها مهم‌تر به نظر می‌رسد.

پرسپولیس، برنده بازی‌های خانگی

پرسپولیس که تا اینجای کار به عنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی، خودش را مطرح کرده، در بازی‌های خانگی عملکرد شگفت‌انگیزی داشته و به جز بازی آخر نیم‌فصل با استقلال خوزستان و داربی بزرگ پایتخت، دیگر بازی‌های خانگی را با برد پشت سر گذاشته و از این حیث رکورددار است.

سرخ‌ها هشت بازی خانگی را برگزار کرده‌اند که شش برد، دو تساوی و 20 امتیاز حاصل آن بوده، اما این تیم در بازی‌های خارج از خانه عملکرد چندان امیدوار‌کننده‌ای نداشته است. شاگردان علی دایی در نیم‌فصل اول هشت بار در خارج از خانه به میدان رفته‌ و فقط یک‌بار مزه پیروزی را چشیده‌اند، سه بار باخته‌ و سه مساوی هم کسب کرده‌اند. آنها در نیم‌فصل دوم هفت بازی نسبتا دشوار خانگی را پیش رو خواهند داشت و با ادامه روند برد در خانه و باخت و مساوی در خارج از خانه، بعید به نظر می‌رسد جام قهرمانی را تصاحب کنند، اما سرخ‌ها به خط دفاعی مستحکمی که فقط شش گل در 15 بازی دریافت کرده، تکیه می‌کنند.

آمار فوق‌العاده استقلال

استقلال اما از نظر موفقیت در بازی‌های خارج از خانه در نقطه مقابل رقیب سنتی‌اش قرار دارد. آبی‌ها در نیم‌فصل اول هشت بار خارج از خانه به میدان رفته‌اند و فقط دو بار، آن هم در برابر ذوب‌آهن و استقلال خوزستان تن به باخت داده‌اند. 4 برد، 2 تساوی، 2 باخت و کسب 14 امتیاز محصول بازی‌های خارج از خانه استقلال بوده و عجیب این‌که این تیم در بازی‌های داخل خانه عملکرد ضعیف‌تری داشته است. آبی‌ها از هفت بازی خانگی فقط سه برد کسب کرده و با احتساب دو تساوی و یک باخت که در برابر سپاهان رقم خورد، به طور میانگین 1.5 امتیاز از هر بازی خانگی کسب کرده‌اند.

استقلال اگر از هشت بازی خانگی خود در نیم‌فصل دوم پنج بازی را با برد پشت سر بگذارد و روند موفقیت در بازی‌های خارج از خانه را ادامه بدهد، مدعی اصلی قهرمانی خواهد بود. آنها در نیم‌فصل دوم تیم‌های گسترش فولاد، فجر سپاسی، داماش، استقلال خوزستان، ذوب‌آهن، سایپا، نفت تهران و تراکتورسازی را در ورزشگاه آزادی ملاقات می‌کنند و به نظر می‌رسد نسبت به سایر مدعیان، مسیر هموارتری را پیش رو خواهند داشت.

ورزشگاهی که دیگر ترسناک نیست

قریب به اتفاق اهالی فوتبال روی این موضوع اتفاق نظر دارند تراکتورسازی بدون تماشاگران پرشور تبریزی بسختی می‌تواند در دایره مدعیان قرار بگیرد. تراکتورسازی طی دو فصل گذشته از این مزیت ویژه برای زمینگیر‌کردن تمام حریفان ریز و درشت خود در ورزشگاه یادگار امام(ره) نهایت استفاده را برد، اما در این فصل مهمان‌نوازترین تیم نیم‌فصل اول لقب گرفته است!

تراکتورسازی از هفت بازی خانگی خود فقط دو برد و 11 امتیاز کسب کرده که چنین آماری برای قهرمانی در لیگ برتر کفایت نمی‌کند. جالب این‌که تیم تبریزی در خارج از خانه عملکرد به مراتب بهتری داشته و 5 برد، 2 تساوی و یک باخت این تیم نشان می‌دهد که فضای پرشور ورزشگاه خانگی تراکتورسازی، بیش از آن‌که تیم‌های حریف را مرعوب کند، بازیکنان این تیم را تحت تاثیر قرار داده است. تراکتورسازی در نیم‌فصل دوم باید در خانه به مصاف پرسپولیس، ذوب‌آهن، سپاهان، فجر سپاسی، صبا، داماش، راه‌آهن و استقلال خوزستان برود و اگر نتواند تیم‌هایی مدعی مثل پرسپولیس و سپاهان را ببرد، معادلات قهرمانی به نفع سایر مدعیان رقم خواهد خورد.

وقتی فولاد تسلیم می‌شود

فولاد یکی دیگر از مدعیان قهرمانی در این فصل محسوب می‌شود، اما این تیم فقط به​واسطه کسب امتیاز در برابر تیم‌های متوسط در جمع مدعیان قرار گرفته است. هشت برد فولاد در نیم‌فصل اول مقابل فجرسپاسی، صبا، داماش، راه‌آهن، استقلال خوزستان، ذوب آهن، سایپا و ملوان که همه در دایره تیم‌های انتهای جدولی قرار دارند رقم خورده و جالب این‌که تیم اهوازی در تقابل با تیم‌های مدعی و بالانشین لیگ برتر فقط یک امتیاز کسب کرده که آن هم با حرف و حدیث‌های بسیاری در برابر تراکتورسازی حاصل شده است. فولاد در نیم‌فصل اول سه بازی در خانه تیم‌های مدعی سپاهان، پرسپولیس و استقلال برگزار کرد که حاصل آن سه شکست بود. این تیم حتی در بازی خانگی مقابل نفت تهران که یکی دیگر از مدعیان قهرمانی در این فصل محسوب می‌شود با 2 گل مغلوب شد و تک امتیاز این تیم در جدال با تیم‌های مدعی برابر تراکتورسازی و آن هم با اشتباه سهوی داور مسابقه حاصل شد. شاید اگر فولاد در اهواز قافیه را به نفت تهران واگذار نمی‌کرد و دست‌کم دو امتیاز از سه بازی دشوار مقابل تیم‌های مدعی می‌اندوخت با اختلاف فاحشی قهرمان نیم‌فصل شده بود. از این رو به نظر می‌رسد قهرمانی فولاد هم به اما و اگرهای بسیاری بستگی دارد که تسلیم نشدن در برابر تیم‌های مدعی یکی از آنهاست. شاید آه و افسوس اهوازی‌ها در پایان فصل دو چندان شود.

مدعیان سنتی فوتبال باشگاهی ایران تمام شاخصه‌های قهرمانی در لیگ برتر را ندارند و از هم‌اکنون نمی‌توان به ضرس قاطع درباره جدا شدن یک تیم از سایر مدعیان صحبت کرد. در چنین شرایطی این احتمال وجود دارد که یک مدعی جدید از راه برسد و تمام معادلات را بر هم بزند. نفت تهران می‌تواند همان مدعی تازه وارد باشد؛ تیمی که به لحاظ کسب امتیاز داخل و خارج از خانه و موفقیت در برابر رقبا روند معقولی را طی کرده و با چراغ خاموش حرکت می‌کند.

حمیدرضا رسولی ‌‌/‌‌ جام‌جم