همیشه دود از کُنده بلند می‌شود

مطیع پیش از انقلاب در تئاترهای زیادی بازی کرد و حتی در یکی از نمایش‌های رو‌حوضی به کارگردانی علی نصیریان نقش یک زن را برعهده داشت، اما عموم مردم وقتی او را شناختند که در سریال ماندگار سلطان و شبان در نقش وزیر اعظم دسیسه‌گر ظاهر شد. شاید درخشش مطیع در این نقش بیشتر از همه به این مساله مربوط باشد که داریوش فرهنگ و مهدی هاشمی با توجه به ویژگی‌ها و توانایی‌های این بازیگر توانمند نقش وزیراعظم را برای او نوشته بودند. مطیع پیش از مهاجرت در سریال‌هایی مانند «هزاردستان»، «امیرکبیر» و «کوچک جنگلی» بازی کرد. اواسط دهه 60 از ایران رفت و بعد از 20 سال که به ایران برگشت سال 87 بازی در نقش اردشیر ریپورتر در سریال «عمارت فرنگی» را پذیرفت و دوباره وارد دنیای بازیگری شد. دعوت محمدرضا ورزی از مطیع ابراز ارادت به این بازیگر پیشکسوت و جلب مهر و توجه او باعث شد مطیع به جای ثبت یاد روزهای اوج در ذهن مخاطبان، نقش‌هایی تازه بر خاطره‌ها بزند و دوباره بدرخشد. او دوباره در وطن بازیگری را از سر گرفت و سریال‌های متعددی بازی کرد که بیشتر آنها از آثار محمدرضا ورزی است. صدای پخته، لحن متفاوت، چهره خاص و فیزیک تیپیکال این بازیگر، برای نقش‌های منفی بسیار مناسب است و حتی این روزها که نقش یک پلیس را در سریال «بچه‌های نسبتا بد» بازی می‌کند، می‌توان شیطنت و بازیگوشی را در صدا و چهره‌اش احساس کرد. اما مطیع در «بچه‌های نسبتا بد» و در نقش یک پلیس هم خوش درخشیده و نشان داده که همیشه دود از کنده بلند می‌شود.

حضور مطیع در سریال‌هایی که بعد از بازگشت به وطن بازی کرده، گواه آن است که اگر همت محمدرضا ورزی نبود این بازیگر کارکشته برای همیشه یک ظرفیت و فرصت از دست رفته محسوب می‌شد. حضور پرنشاط محمد مطیع در سریال «بچه‌های نسبتا بد» و دیگر آثاری که بعد از بازگشت به ایران بازی کرده این امید را زنده می‌کند که روزهای اوج برای این بازیگر برخلاف ترس‌ها و تردیدهایش تکرار خواهد شد.

آذر مهاجر / گروه رادیو و تلویزیون