دورگه ها ؛ خیلی پیچیده نیست

برای خیلی‌ها حضور دورگه‌ها در تیم ملی فوتبال به مساله پیچیده‌ای تبدیل شده است. تعداد این بازیکنان در زمان کارلوس کرش در تیم ملی افزایش پیدا کرده، به نحوی که برخی معتقدند چون سرمربی تیم ملی به لیگ ایران اعتقادی ندارد، تا جای ممکن بازیکنان دو رگه یا شاغل در لیگ‌های خارجی را به بازیکنان داخلی ترجیح می‌دهد. اگر فریدون زندی سرآغاز حضور این دسته از بازیکنان در تیم ملی بود اینک تعداد دورگه‌ها بیشتر شده است، اما آیا حضور این بازیکنان در تیم ملی برای بازیکنان لیگ که می خواهند به تیم ملی برسند یک نوع تهدید است؟

پیش از این بازیکنان زیادی در رشته‌های مختلف ورزشی از دیگر کشورها جذب لیگ‌های ایران شده‌اند. بازیکنانی ایرانی‌الاصل که سال‌ها قبل خانواده‌های آنها از ایران مهاجرت کردند، اما در بازگشت فرزندانشان به سرزمین مادری مشکلاتی وجود دارد که به نظر می‌رسد برای برخی از فدراسیون‌ها برخورد با این مشکلات و ایجاد راهکارهای لازم برای استفاده از آنها مساله کاملا پیچیده‌ای است. در بسکتبال وقتی دو بازیکن از کانادا و آمریکا قصد بازی کردن در لیگ برتر را داشتند به عنوان سهمیه بازیکن خارجی معرفی شدند تا دست و پای تیم‌ها برای استخدام آنها بسته شود.

در تنیس بازیکنان ایرانی‌الاصل از دیگر کشورها آمدند، اما فقط یک تنیسور از آلمان مورد قبول فدراسیون‌نشین‌ها بود و تا مرحله پایانی انتخابی تیم ملی پیش رفت که بعد خط خورد، اما حضور او تا همین جا از علاقه فدراسیون تنیس برای استخدام این قبیل بازیکنان خبر می‌دهد. بازی دورگه‌ها در لیگ‌های ملی یا تیم‌های ملی مختص به ایران نیست، بلکه در دیگر نقاط دنیا نیز دیده می‌شود، چون یکی از پیام‌های مهم ورزش درنوردیدن مرزها و نزدیکی ملت‌ها به هم با هر نوع آیین و ملیتی است. حال آن‌که بازیکنان ایرانی‌الاصل ریشه در همین آب و خاک دارند. تیم ملی فوتبال آلمان بازیکنانی دورگه دارد تا جایی که این مساله به بسکتبال این کشور نیز وارد شده است. در شرایطی که سازمان‌های حقوقی و نهادهای بین‌المللی منعی برای حضور دورگه‌ها در تیم‌های ملی قائل نیستند، برخورد احساسی با این مساله چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟ مهاجرت یا هرگونه پدیده اجتماعی تابع مقررات خاص نظام اداری کشورهاست و به‌جای بی‌اعتنایی به قوانین در رفتار و گفتار، بهتر است حضور دورگه‌ها به عنوان فرصت تلقی شود و نه تهدید تا پشت خط ایستاده‌ها انگیزه‌های رقابت شدیدتری با این بازیکنان داشته باشند. ایران کشوری دارای استعدادهای ناب است و مانند بسیاری از دولت‌های همسایه نیازی به تابعیت دادن به بازیکنان خارجی ندارد، اما نباید فراموش کرد دورگه‌ها از یک طرف ایرانی‌اند و از سوی دیگر فوتبال ایران با بها دادن به برخی از آنها تاکنون ضرر نکرده است.

محمد رضاپور / گروه ورزش