در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
مدرسه بازیگری کودکان باید ایجاد کنیم
عشق به بازیگری کوچک و بزرگ نمیشناسد و همه دوست دارند جلوی دوربین رفتن را تجربه کنند. کودکان هم از سینما سهمی دارند و هستند افرادی که به این مخاطبان کوچک اما باهوش بها میدهند. محمدعلی طالبی یکی از این دسته افراد است. او سالهاستبرای بچهها فعالیت میکند و تا به حال فیلمهای زیادی را مثل کیسه برنج، تیکتاک، چکمه، بید و باد، دیوار و... با حضور قهرمانان کودک و نوجوان جلوی دوربین برده است. با این کارگردان پرسابقه که بازیگران کودک زیادی را پرورش داده گپی زدیم تا درباره تجربیاتش بیشتر بدانیم.
شما سالهاست برای کودکان و نوجوانان کار میکنید و در کارهایتان با بچهها ارتباط خوبی دارید. بر چه مبنایی بازیگر نقش کودک را انتخاب میکنید؟
انتخاب بازیگران کودک در کارهایم با یک تست و آزمون شروع میشود. قبلش همراه با گروه به مدارس و مهدکودکها میرویم و بعد از بچههایی که مد نظرمان هستند عکس یا فیلم میگیریم و بعد از آزمون سرانجام یکی را انتخاب میکنیم.
خب، چرا از ابتدا به سراغ کودکان بازیگر باتجربه نمیروید؟ منظورم این است که چرا از غیرحرفهای استفاده میکنید؟
چون آنها به قول شما دیگر یک بازیگر حرفهای هستند و لنز و دوربین را میشناسند. این گونه بچهها دیگر قالب گرفتهاند و آن طراوتی را که باید ندارند. برای همین سعی میکنم حتما از بچههای نابازیگر استفاده کنم.
چگونه از این کودکان غیرحرفهای بازی میگیرید؟
بحث بازی گرفتن بسیار مفصل است و نمیشود در یک جمله در موردش صحبت کرد. فقط میتوانم بگویم نتیجه 30 سال کار کردن با بچهها به من آموخته که چگونه با آنها رفتار کنم. سعی میکنم با آنها طوری برخورد کنم که فکر نکنند مقابل دوربین هستند و تا جایی که بشود اجازه میدهم در کار راحت باشند.
آیا آنها فیلمنامه را میخوانند و حفظ میکنند یا شما سر صحنه دیالوگ به دیالوگ برای آنها میخوانید و بعد بچهها تکرار میکنند؟
خیر، من هیچ وقت فیلمنامه را از قبل به بچهها نمیدهم. چون خیلی از آنها سواد خواندن ندارند. جالب است بدانید بیشتر اوقات فیلمنامه و قصه را برای آنها به صورت نقاشی ترسیم میکنم تا بچهها راحتتر با قصه ارتباط برقرار کنند. به نظر من با دادن فیلمنامه به بچهها ذهن آنها از قبل شکل میگیرد و دیگر سخت میشود آنها را از آن ذهنیت شکل گرفته دور کرد.
آینده کودکانی که با آنها کار میکنید چقدر برایتان مهم است؟
آینده آنها دست ما نیست؛ به خودشان و خانوادهشان ارتباط دارد. ما تنها در یک زمان مشخص با این بچهها کار میکنیم و بیشتر از نظر عاطفی با آنها ارتباط داریم. مثلا من بعد از چند سال هنوز با بازیگر دختر سریال «گل پامچال» ارتباط تلفنی دارم و میدانم او الان دارد در هلند دکترا میگیرد.
شما فکر میکنید ما به اندازه کافی در ایران کودکان بازیگر و بااستعداد داریم؟
بله،حتما داریم. حتی من بتازگی متوجه شدم این کودکان و نوجوانان حتی برای خودشان یک سایت اینترنتی مخصوص دارند. خب، این جور کارها خیلی خوب است. به نظر من اصلا ما باید یک مدرسه بازیگری یا اصلا هنری در ایران داشته باشیم تا بچهها از همان کودکی به سمت علایقشان سوق داده شوند و بتوانند در آینده در همان رشته موفق ظاهر شوند و این نوع مدارس در تمام دنیا وجود دارد.
خیلی از کودکانی که روزی در فیلمهای مطرح بازی کردهاند الان بینام و نشان در گوشهای رها شدهاند، در صورتی که شاید میتوانستند باز هم کار کنند. فکر نمیکنید با این رفتار خیلی از آنها افسردگی بگیرند یا انگیزهشان را از دست بدهند؟
خیر. این جور افراد در یک زمانی بهترین موقعیت را تجربه کردهاند و نمیشود انتظار داشته باشیم تا آخر عمر کارگردان یا عوامل فیلم مواظب آنها باشند. این خود آنها هستند که باید موقعیتهای بهتری برای خودشان ایجاد کنند. کارگردان در این مورد واقعا مسئولیتی ندارد. ضمن این که به نظر من بیشتر از کارگردانها مدیران وزارت آموزش و پرورش یا وزارت ارشاد مسئولیت دارند. مثلا نمیشود حالا که بازیگر فیلم باشو «غریبهای کوچک» اثر استاد بیضایی سیگارفروش شده بگوییم پس آقای بیضایی مقصر هستند. این نگاه اشتباه است. نباید تا اتفاقی افتاد کارگردان یا دیگر عوامل را مقصر دانست.
اکنون مشغول چه کاری هستید؟
اکنون فیلمی را کار میکنم با نام «خداحافظ پلیکان پا خاکستری»
آیا باز هم مضون آن در ارتباط با کودکان است؟
تقریبا بیارتباط نیست.
محبوبه ریاستی / جام جم
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
