در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
سنسیرو؛ یادگار جام جهانی 90
بزرگترین ورزشگاه ایتالیا با معماری ورزشگاههای انگلیسی، یعنی بدون پیست دوومیدانی در سال 1926 افتتاح شد. البته سینسیرو، آن زمان فقط 26 هزار نفر گنجایش داشت و هدیهای کوچک از طرف پیرو پیرلی، رئیس میلان به هواداران این باشگاه بود.
سنسیرو فقط در مدت 13 ماه و 15 روز با کار مداوم و تلاش 120 کارگر ساختمانی بنا شد. هزینـه ساخت این ورزشگاه هم در آن زمان حدود پنج میلیون لیره بود که با معادلسازی به زمان حال، مبلغی حـدود 3.5 میلیـون دلار تخمینزده میشود. از آن زمان تاکنون ده بار گنجایش ورزشگاه تغییر کرد تا به ظرفیت کنونی، یعنی 80 هزار و 18 نفر رسید. در این میان مهمترین تغییر را سنسیرو سال 1990 به خود دید؛ زمانی که مهندسان ایتالیایی ضمن احداث طبقه سوم این ورزشگاه، سقفی را نیز برای محافظت از تماشاگران ساختند تا سنسیرو به استانداردهای لازم برای میزبانی از جام جهانی 1990 مجهز شود.
علاوه بر موارد ذکر شده همان زمان یک سیستم سرمایشی و گرمایشی مدرن به همراه سیستم روشنایی شناور برای راحتی تماشاچیان نیز نصب شد تا این ورزشگاه بخوبی میزبان بخشی از بازیهای خاطرهانگیز جام جهانی باشد. دیدار افتتاحیه آرژانتین و کامرون (یک بر صفر) در آن جام و بازی آلمان و هلند در یک شانزدهم نهایی (2 بر 1) جامجهانی 90 ازجمله بازیهایی است که همیشه در یاد فوتبالدوستان باقی خواهد ماند.
سنسیرو که از سال 1972 و پس از درگذشت برترین گلزن تاریخ باشگاه اینترمیلان، از سوی شهردار میلان به جوزپه مه آتزا تغییر نام پیدا کرد طی این سالها سه بار میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا بوده است؛ 1965، 1970 و 2001. از این سه فینال فقط در یکی از آنها تیمی از ایتالیا حضور داشت؛ سال 1965 که اینتر در بازی فینال با یک گل پورتو را شکست داد.
ایتالیاییها، سنسیرو یا همان جوزپه مهآتزا را نمادی از شهر میلان میدانند.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
