پیام اصلی راهپیمایی سراسری ملت ایران در سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی حمایت از دولت در فناوری هسته ای است.
کد خبر: ۵۸۸۳۸
این راهپیمایی در حالی برگزار شد که چند روز پیشتر ، بوش و سایر نومحافظه کاران حاکم بر کاخ سفید ، جمهوری اسلامی ایران را تهدید کرده بودند و پس از آن نخست وزیر انگلستان نیز با عباراتی غیرآشتی جویانه تقریبا همان دیدگاه را دنبال کرده بود.
این اظهارات که نوعی جنگ روانی بود به جای آن که در صفوف ملت ، شکاف ایجاد کند و با تولید واهمه ، ایران را به عقب نشینی وادار نماید موجب اتحاد بیشتر مردم شد. جالب اینجاست که مقامات امریکایی باگذشت ربع قرن از پیروزی انقلاب اسلامی هنوز متوجه این نکته ظریف نشده اند که اگر به کاهش مشارکت و خالی کردن نظام از پشتوانه مردمی تمایل دارند ، لااقل در ایام نزدیک به راهپیمایی ها یا انتخابات (که نمایشی از مشارکت عمومی است) از اظهاراتی که موجب اتحاد بیشتر مردم می شود ، خودداری کنند. چالش های اصلی غرب با جمهوری اسلامی ایران تاکنون حول حمایت از تروریسم (با تعریف امریکایی) و نبود آزادی های عمومی و نقض حقوق بشر (باز هم با تعریف امریکایی) بوده است . از دید آنان همدلی ملت ایران با مبارزات آزادیبخش مردم فلسطین و گروههایی چون حزب الله و حماس حمایت از تروریسم نامیده می شد و فاصله شاخص های فعالیت های دمکراتیک در ایران با کشورهای منطقه بویژه هم پیمانان امریکا، نقض حقوق بشر دانسته می شود! این یادداشت قصد آن ندارد که بین این دو اتهام با آنچه که توسط دولت های غربی انجام می گیرد تناقض یابی کند ؛ چه ، سیاهه این تناقضات بارها گفته شده است و نیازی به تکرار نیست بلکه محور جدید اتهام و چالش غرب با ایران (دستیابی به فناوری هسته ای) منظور است. باید دانست اگر دو حربه پیشین تا حدی کارآیی داشته اند ، بهانه جدید فاقد آن ویژگی است . سیاست های جمهوری اسلامی حتی اگر در داخل ، مخالفانی داشته باشد که درخصوص دو چالش یادشده انتقاداتی را متوجه دولت کنند و یا اگر مردم در حوزه های معیشتی ، اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی به برخی ناکارآمدی ها و بی عدالتی ها باور داشته باشند که در جای خود موجب هشدار است و مسوولان کشور باید فکری برای آن بکنند - اما در ایده پیشرفت و دفاع از حیثیت میهن اتفاق دارند. امروز دانش ، ابزار مهم سروری است . دانش با تولید فناوری ، عملا شاخص های اقتصادی قدرت را بالا می برد و حداقل از این راه ، قدرت یک ملت بیشتر می شود. تجربه ژاپن و بعدها چین نمونه های موفق آن هستند. بگذریم که دانش در سایه مولفه های قدرت نیز تاثیرگذار است . امریکا در اشتباه است . مجددا می گوییم حتی اگر مردم به برخی سیاست های نظام انتقاد داشته باشند و این تا حدی باشد که قشرهایی از همین مردم ترجیح دهند در گفتمان حاکمیت حضور نداشته باشند ، اما در هر صورت ، هر نوع پیشرفت و فناوری (و از جمله فناوری هسته ای) را جزو اولویت های خود می دانند و از این رو حتی به دولت اجازه نمی دهند در مذاکرات سیاسی ، این وجه از منافع ملی را نادیده بگیرد. برای ملتی که با پیشینه ای کهن در تمدن به دنبال جایگاه واقعی خود در نظام بین الملل است ، نهضت نرم افزاری و تولید علم یک جهاد با انگیزه تلقی می شود و لذا حاضر نیست از آن دست بکشد. جای تعجب است که با وجود این همه مراکز تحقیقاتی و تحلیلی در ایالات متحده ، باز هم واشنگتن از درک روحیات ملت ایران عاجز است . با مروری سریع بر تاریخ ایران می توان فهمید که این ملت وقتی پای حیثیت و تمامیت ارضی میهنش می افتد همه اختلافات را کنار می گذارد و به نابودی متجاوز فکر می کند و بی جهت نیست که مطابق نظرسنجی اعلام شده از سوی یک مرکز تحقیقاتی امریکایی 98
درصد ایرانیان مقیم امریکا نیز با هرگونه حمله امریکا به ایران مخالفت کرده اند. وقتی آن ایرانیانی که بسیاری از سیاستهای نظام و دولت را قبول ندارند ، چنین موضعی دارند ، تکلیف بقیه مردم روشن است. راهپیمایی 22بهمن موید این ادعاست. مردم ما پای فناوری هسته ای که محصول مجاهدت های فرزندان دانشمند آنهاست ، ایستاده اند.