دیدار امین

آنچه ایشان درباره پیشرفت شعر می‌فرمایند، در واقع نتیجه‌ تأمل و مداقه ایشان طی این سال‌هاست. ما در هیچ دوره‌ای از ادوار شعر فارسی ـ طی این صد سال ـ اینقدر شاعر نداشته‌ایم. در کدام دوره تعداد و فراوانی شاعران به این اندازه بوده است؟ در حالی که در این کثرت شاعران، جوانان بیشترین سهم را دارند. جوانانی که وقتی شعرشان را می‌شنویم، می‌بینیم این شعرها از نظر عروضی و فنی اشکالی ندارد. از چشم‌انداز موسیقی کناری ـ یعنی ردیف و قافیه ـ هم درست است. حقیقت این است که در ایران همواره شاعر بوده و هست و خواهد بود و کجای ایران است که از شعر و شاعر تهی باشد؟ اما این تعداد شاعران خوب را در هیچ دوره‌ای واقعا نمی‌شود سراغ گرفت.‌ در همین ضیافت شعر رهبر معظم انقلاب بیش از شش قصیده خوانده شد. در کدام دوره شما می‌توانستید بیابید که شاعران جوان راه به گستره و ساحت قصیده داشته باشند؟ واقعا نمی‌شود پیدا کرد!‌ یکی از ویژگی‌های اصیل و نجیب انقلاب، پاسداشت کلمه و کلام بود. در واقع یک خانه‌تکانی فرهنگی بود. توجه دقیق و عمیق به سطح و شطح واژه بود.

غیر از شاعران پیشکسوت انقلاب ـ مثل استاد علی معلم و جناب مرحوم نصرالله مردانی ـ شاعران خوب این عصر مهم برآمدگان بعد از انقلابند. 30 سال پیش آقای قزوه چند سالش بود؟ سلمان هراتی چند سالش بود؟ سیدحسن حسینی چند سالش بود؟ شکوفایی قیصر امین‌پور و علیرضا قزوه و سیدحسن حسینی بعد از انقلاب است. این گستره‌ جامعه ادبی و شعری که اکنون قافله‌ شاعران و سخن‌سرایان ادب پارسی‌اند، همگی فرزندان انقلابند.‌‌ بنابراین، این ادعا که در هیچ دوره‌ای جز دوره انقلاب تعداد شاعران ـ هم از کیفیت، هم از چشم‌انداز کمیت ـ سابقه نداشته، سخنی درست و علمی است. می‌توان این فرض را پایان‌نامه کرد.‌در چه دوره‌ای شما می‌توانید اینقدر بانوی شاعر پیدا کنید که با تمام قالب‌ها آشنا باشند؟ که با تمام اوزان شعر فارسی آشنا باشند؟ این اعجاز انقلاب است.‌نکته دیگر آن که رهبر انقلاب نه‌فقط در حوزه شعر آیینی و شعر انقلاب، بلکه تمام موضوعات شعری و حتی شعر عاشقانه را به شرط نجابت و پارسایی تأئید کرده‌اند. پارسایی و عفت کلمه و کلام در عشق عفیف و فکر لطیف از منظر ایشان پذیرفته است. در مورد قالب‌های مختلف شعری هم همین‌طور. ما دیدیم برخی قوالب ـ مثل رباعی و دوبیتی و تک‌بند ـ قالب‌هایی بود که بعد از پیروزی انقلاب مورد توجه و استقبال شاعران قرار گرفت. تا آنجا که کتابی به نام رباعی امروز ـ که همه‌ آن رباعی انقلاب است ـ در دست است.​‌ یک نفر باید رساله‌ای فوق‌لیسانس یا دکتری را در این باب تعیین و تحقیق کند و محاسن و معایب را بازگو کند، آسیب‌شناسی کند که بی‌تردید محاسنش همواره بیشتر از معایبش بوده است. معایبش هم معایب نیست؛ مشق‌هایی است که در حال نوشته‌شدن است. سابقه‌ شعر پارسی از حیث توجه به اوزان، موضوعات وقالب‌های متنوع، در متن و بطن انقلاب ـ که پرورش‌‌ها واقعا بی‌سابقه است ـ را باید به ترازو کشید.

مرتضی امیری اسفندقه ‌/‌ شاعر