آقای سلیمی، قهرمان بمان

اما حالا جای تعجب دارد که مرد طلایی المپیک دائم در مصاحبه‌هایش از ناکامی احتمالی فوق‌سنگین‌های تیم ملی در رقابت‌های جهانی صحبت می‌کند و به کنایه می‌گوید بدون او، وزنه‌برداری ایران شانسی برای درخشش در دسته فوق‌سنگین ندارد. رشید شریفی همین دو هفته پیش قهرمان آسیا شد. این قهرمانی هرچند با رکورد بالایی به دست نیامد، اما از آن جهت که شریفی به دلیل محرومیت، چهار سال از میادین به دور بود فوق‌العاده ارزش داشت. با این حال بهداد سلیمی، بی‌توجه به آن‌که طلای آسیا در غیاب او، به گردن یکی از دوستانش آویخته شده تا نام ایران همچنان بر بلندای وزنه‌برداری آسیا قرار بگیرد، خیلی راحت این قهرمانی را کوچک می‌شمارد و می‌گوید؛ آقای شریفی اگر وزنه‌هایی را که امسال زد، سال گذشته می‌زد، رتبه‌اش پنجم یا ششم می‌شد!

آقای سلیمی! وقتی هدف اعتلای نام ایران و اهتزاز پرچم مقدس کشورمان باشد، مهم‌تر از رکوردها، کسب عنوان قهرمانی و ایستادن روی سکوی نخست است. کاری که خود تو به شایستگی در المپیک انجام دادی تا دل میلیون‌ها ایرانی شاد شود. آن زمان که بر سکوی قهرمانی المپیک بوسه زدی، شایسته نبود اگر کسی می‌گفت بهداد سلیمی با این رکوردها در چهار المپیک قبلی حتی نایب قهرمان هم نمی‌شد! یا درست نبود اگر گفته می‌شد سلیمی با رکورد مجموع 455 کیلوگرم در المپیک 2000 که رضازاده قهرمان شد، جایی در میان پنج وزنه‌بردار برتر نداشت. الان هم عنوان کردن این مسائل درست نیست، چون تو قهرمان المپیک هستی. پس قهرمان بمان و به دوستانت راه قهرمانی را نشان بده. چراکه همه قهرمانان قرار است زیر یک پرچم و با یک هدف افتخارآفرین باشند؛ سربلندی نام ایران.

رضا پورعالی / گروه ورزش