کراکر: آمریکا باید وارد گفت‌وگویی فراگیر با ایران شود

به گزارش فارس، رایان کراکر، دیپلمات باتجربه و سفیر سابق آمریکا در عراق و افغانستان در گفت‌وگو با «رادیو اروپای آزاد» در خصوص ناکارآمدی تحریم‌ها علیه ایران گفت: فکر می‌کنم مساله واضح باشد، چون متاسفانه اغلب سیاست‌های تحریمی به چنین شرایطی دچار می‌شوند ـ حال ایران باشد، یا عراق یک دهه پیش، یا دیگر کشورها ـ این حکومت‌ها نیستند که درد و فشار تحریم‌ها را حس می‌کنند. گذشته از این موضوع، تازه بیشتر مواقع از [تحریم‌ها] کسب در آمد هم می‌کنند. آنها مقاومت می‌کنند و می‌گویند «سیاست مان را تغییر نمی‌دهیم» که، به باور من، امری قابل پیش‌بینی است.

کراکر به در پیش گرفتن دیپلماسی در قبال ایران اشاره کرد و گفت: آنچه در نسخه اخیر گزارش ایران پیشنهاد کردیم و من هم امضایش کردم، این بود که بدون از میان برداشتن فشار ـ تحریم‌ها برجا بماند، گزینه نظامی هم از روی میز حذف نشود ـ آن چیزی را که رئیس‌جمهور اوباما در آغاز دولت خود گفت به مرحله اجرا درآوریم و آن شامل انجام گفت‌و‌گوهای جامع و گسترده با ایرانیان است.

وی ادامه داد: همه می‌توانند موارد مورد نظر خود را به میز مذاکره بیاورند و ببینیم که به کجا می‌رسیم.

کراکر در پاسخ به این پرسش که «به عنوان سفیر ایالات متحده در عراق، در گذشته با همتایان ایرانی خود جلسه داشتید و به بحث و گفت‌وگو نشستید، اما گفتید که مذاکرات به جایی نرسید، چرا الان فکر می‌کنید که صحبت با ایران نتیجه می‌دهد؟»، گفت: چون چند سال از آن زمان گذشته و زمانه عوض شده، شرایط عوض شده، مردم عوض شده‌اند. من سال‌های 2001 و 2002 درباره موضوع افغانستان با ایرانی‌ها مذاکره مستقیم داشتم، که در آن زمینه هم پیشرفت‌هایی داشتیم. همانطور که گفتم اگر با آنها صحبت کنیم و این صحبت‌ها، به جایی نرسد، مساله بدی نخواهد بود. چون [حداقلش این است که] دنیا خواهد فهمید مسئولیت با کیست.

کراکر هدف نهایی آمریکا در مقابله با ایران را تشریح کرد و گفت: بگذارید با نکته آخری شروع کنم. ما یک بار برای تغییر رژیم در ایران تلاش کردیم، می‌دانید، در زمان نخست‌وزیری محمد مصدق در 1953 (مرداد 1332). آن برنامه سرنوشت خوبی پیدا نکرد و فکر می‌کنم بذر انقلاب 1979 (انقلاب 57) در 1953 کاشته شد. پس قطعا تغییر رژیم را به عنوان سیاستی برای ایالات متحده یا هر [کشور] دیگری توصیه نمی‌کنم.

وی ادامه داد: بازهم، دلیل مذاکرات مطمئنا براندازی یک حکومت نیست اما دیدن آن است که آیا می‌توانیم زمینه‌ای مشترک را بین دو طرف بیابیم که به همکاری سازنده منجر شود. یک بار دیگر، از نمونه افغانستان به عنوان یکی از ظرفیت‌هایی یاد می‌کنم که یک سری منافع مشترک داریم، و بعد ببینیم که آیا می‌توانیم این زمینه را به مجموعه‌ای از تفاهم‌ها گسترش دهیم که امکان دارد ایرانی‌ها را به این سمت سوق دهد که بگویند «خوب، می‌توانیم رابطه متفاوتی با غرب داشته باشیم و واقعا نیازی به ادامه دادن بیشتر مساله هسته‌ای نداریم.»

رایان کراکر افزود: شاید هم هیچ‌وقت چنین سناریویی اتفاق نیفتد. اما به هر شکل، مطمئنا زمان طولانی لازم است. با این همه فکر می‌کنم ارزش پیگیری را دارد. [تأکید می‌کنم] باز هم مساله تغییر سیاست است و نه تغییر حکومت.

دیپلمات باسابقه آمریکا در خصوص این‌که آیا گزینه نظامی در قبال ایران به کار گرفته خواهد شد یا نه، گفت: خیر، اینطور فکر نمی‌کنم. ایران یک کشور قوی است، ملت مقاومی دارد. جنگ هشت ساله با عراق ایران را به کشوری شکست‌خورده تبدیل نکرد، و هیچ‌کدام از این عوامل [استفاده شده علیه ایران] نیز چنین نتیجه‌ای را در برنخواهد داشت. آنچه من پیشنهاد می‌کنم دقیقا نقطه عکس جنگ‌افروزی است، حرکت به سمت دیپلماسی: تعاملی دیپلماتیک به شکلی به دقت سنجیده شده و پایدار با هدف کاهش احتمال استفاده از نیروی نظامی.

وی ادامه داد: گرچه همانطور که گفتم و در گزارش «پروژه ایران» آمده، این همه در چارچوب رویکردی می‌گنجد که در آمریکا به «چماق و هویج» معروف است. در واقع از آن طرف آنها همیشه گفته‌اند که دنبال چنین چیزی هستند، اما ما نه تحریم‌ها را برداشتیم و نه گزینه نظامی را از روی میز حذف کردیم و هر دو را نگه داشتیم.کراکر گفت که تحریم‌ها مردم ایران را هدف قرار نداده‌اند.