ایران وسرن

امکان مشارکت در طرحهای بزرگ و جهانی علمی ، موهبتی است که نمی توان آن ر ا نادیده گرفت. مشارکت دانشمندان کشورهای مختلف در طرح های عظیم علمی ضمن این که باعث بالا رفتن روحیه علمی و اعتماد به نفس آنها می شود، امکان آموختن و آزمودن نظریات به روز جهانی را فراهم می آورد.

کد خبر: ۵۵۸۵۰

شکی نیست آنچه را که حدود 20 کشور اروپایی با مشارکت هم به انجام رساندند از عهده یک کشور به تنها یی خارج است. پس بهترین راه برای حضور در این عرصه پر شتاب سعی در مشارکت است.
کاری که مسوولان کشورمان در خصوص طرح سرن انجام دادند تا ایران نیز به عنوان یکی از اعضای این طرح (عضو همکار) پذیرفته شود.
در سال 200پس از رایزنی های فراوان ، توافقنامه ای میان دکتر معین وزیر وقت علوم ، تحقیقات و فناوری و پروفسور ماینی مدیرکل سرن به امضا رسید. پیگیری این توافقنامه به عده ایسمو (سازمان همکاری های علمی بین المللی وزارت علوم) گذاشته شد.
بر اساس این توافقنامه ، ساخت قطعه ای از ابزارهای اصلی طرح LHC سرن بر عهده ایران قرار گرفت و در مقابل ، گروهی از دانشمندان و دانشجویان ایرانی اجازه می یافتند فرصتهای تحقیقاتی یا رساله های خود را در این مرکز بگذرانند.بر اساس مناقصه ای که برگزار شد، شرکت هپکو توانست امتیاز لازم را برای ساخت این قطعه مهم به دست آورد و از بهار 2002 نخستین دانشجوی ایرانی به سرن معرفی شد، تا تحقیقات خود را انجا سپری کند.
شرکت هپکو توانست این قطعه حساس و بسیار مهم را با دقت بالایی طراحی کند و بسازد تا در سال 2004مدال طلایی CMSرا به این منظور دریافت کند.
حضورایرانیان در این طرح بسیار مهم می تواند در رشد دانش دانشمندان کشورمان و افزایش روند تولید علم با بهره گیری از بهترین ابزار جهانی نقش مهمی را ایفا کند.سرن تجربه مناسبی برای مشارکت در طرحهای مختلف دیگر علمی و بین المللی بود تا شاید راه حل نبود امکانات را بتوان در مشارکت های جهانی جست.
تجربه سرن چنانچه در عرصه های دیگر نیز تکرار شود، می تواند باعث افزایش اعتبار علمی کشور شود و سود آن همگان را منتفع سازد.
اما بزرگترین درس سرن آن است که برای پاسخ به سوالات اساسی چاره ای جز هزینه کردن برای پژوهش وجود ندارد و اگرچه شاید رقم ظاهری هزینه های طرحهای پژوهشی بالا باشد، اما در مقابل آنچه به دست می آید، قابل صرف نظر است.