سرنخی به نام‌ «نمونه خون»

پس از آن می‌توان نمونه خون پیدا شده از قاتل را با خون مظنونان احتمالی مقایسه کرد و از این طریق به هویت قاتل واقعی پی برد. این کار امروزه بسادگی انجام می‌شود، اما در گذشته‌های دور چنین آزمایش‌هایی مقدور نبود. اکنون از طریق تست دی.ان.ای می‌توان تمام اطلاعات ژنتیک مورد نیاز از مجرمان را به دست آورد، اما گاه نمونه خون کشف شده بسیار کم است و نمی‌توان از آن برای آزمایش‌های پیشرفته دی.ان.ای استفاده کرد. در چنین مواقعی است نوع دیگری از آزمایش به کار می‌آید و در آن سامانه‌های «ایزوزیم» خون بررسی می‌شود.

آنزیم‌ها عناصر آلی پیچیده‌ای است که باعث تسریع تغییرات شیمیایی می‌شود و به عنوان مثال به هضم غذا کمک می‌کند. آنزیم‌ها انواع مختلفی دارد که یکی از آنها ایزوزیم نام دارد. ایزوزیم آنزیمی است که در غشای گلبول‌های قرمز وجود دارد و از طریق وراثت از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. در واقع این وراثت است که تعیین می‌کند چه ایزوزیمی در گلبول‌های قرمز خود دارد. این موضوع سال 1957 کشف شد و اکنون روشن شده که در مجموع شش نوع سامانه ایزوزیم وجود دارد.

زمانی که نمونه خون کشف شده در صحنه جرم برای آزمایش دی.ان.ای کافی نباشد، نمونه با روش الکتروفورز بررسی می‌شود. الکتروفورز در واقع حرکات ذرات در یک مایع تحت میدان الکتریکی است، چون ماکرومولکول‌های زیستی، باردار است، می‌توان با قرار دادن آنها در یک میدان الکتریکی، آنها را براساس خواص فیزیکی مانند شکل فضایی، وزن مولکولی و بار الکتریکی، تفکیک کرد و از این طریق به اطلاعات موردنیاز دست یافت.

بنابراین کوچک‌ترین اثری از خون می‌تواند برای شناسایی قاتل یا قاتلان به پلیس کمک کند البته از سال 1957 تاکنون پیشرفت‌های زیادی در این خصوص صورت گرفته است و اکنون از روش الکتروفورز فقط در موارد خاص استفاده می‌شود و ترجیح بر به کار گرفتن از روش‌های آزمایشگاهی پیشرفته و دقیق‌تر است.