تصویر دیروز، تخیل امروز

من در تهران به دنیا آمده‌ام و در همین شهر هم بزرگ شده‌ام. خاطراتم آنقدر برایم ارزش داشته که آنها را در کتابی به نام مشق‌های خط نخورده نوشته‌ام. کودکی‌های من در زرین نعل، خیابان خورشید سپری شد، درست در نزدیکی میدان ژاله و میدان فوزیه که البته اکنون به نام میدان امام حسین (علیه السلام) تغییر کرده است. کودکی‌هایی که کوله بار خاطراتشان مملو از بازی در کوچه‌های خاکی است و میرابی که آب را در جوی و چاه و حوض خانه‌ها به راه می‌انداخت و فشاری‌های سر کوچه که آب را از آن تهیه می‌کردیم. آن زمان برق نبود. من اولین تیر چراغ برقی را که نصب کردند.
کد خبر: ۵۴۹۱۴۵

پدرم در خیابان لاله‌زار مغازه عکاسی داشت که من هم پیش او می‌رفتم تا کار یاد بگیرم. لاله‌زار خیابان خاطره‌انگیزی بود که مرحوم علی حاتمی بهترین تصویر را از آن برایمان به جا گذاشته است.

من بسیار اهل سفر کردن هستم. البته واژه «بکر» با آنچه دیده‌ام دیگر معنایش را برایم از دست داده است. مثلا تصویری که من 40 سال پیش در زمان دانشجویی‌ام از بوشهر داشتم، با امروز کاملا متفاوت است. آن محله‌های قدیمی و بافت‌های سنتی خانه‌ها و کوچه‌ها از هم پاشیده و امروز جایش را به آهن و سیمان و پاساژ داده است. این وضع در کرمان هم به چشم می‌خورد. ولی یزد هنوز از مکان‌هایی هست که بافت قدیمی خود را حفظ کرده است. یعنی یزد هنوز آنقدر وحشتناک به هم نخورده است. رشت و لاهیجان هم دیگر بکر نیست. این روزها بیش از بافت قدیمی و طبیعت بکر شاهد تابلوهای پلاستیکی و فروشگاه‌هایی هستیم که اجناس بنجل چینی را به فروش می‌رسانند. برای سفری متفاوت هنوز هم جاده کندلوس و جاده‌های 2هزار و 3 هزار دست نخورده باقی مانده‌اند. البته زیبایی‌های فوق‌العاده جاده خاکی الموت قزوین به سمت شمال را نباید از یاد برد. هر چند بهتر است که کمتر معرفی شود تا به این زودی‌ها شاهد زباله در این محل نباشیم.

ابراهیم حقیقی_ گرافیست

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها