اصرار برای هیچ

اصرار بیش از اندازه ایران برای عضویت در سازمان تجارت جهانی برای بیستمین بار هم نتیجه نداد.

کد خبر: ۵۴۳۸۸

شاید بیشتر کارشناسان اقتصادی از 3 روز پیش تاکنون که این درخواست رد شد ، از خود پرسیده باشند ، این اصرار برای چیست و چه هدفی را دنبال می کند؛. آنچه اقتصاد کشور نشان می دهد ، این واقعیت است که زیرساخت ها هیچ گونه آمادگی برای پذیرفتن اصول حاکم بر سازمان تجارت جهانی ندارند. صنایع و تولیدات ایران آنقدر قدرت ندارند تا در برابر محصولات انبوه ، ارزان و باکیفیت خارجی مقاومت کنند و روشن است گشودن حتی نیمه باز درهای تجاری کشور روی تولیدات خارجی که از اولیه ترین اصول عضویت در WTO است ، بخش عمده ای از صنایع ما را به رکود و ورشکستگی خواهد کشاند. از سویی دیگر قدرت صادراتی کالاهای ایرانی چه از نظر کمی و چه از نظر کیفی نیز بسیار محدود است . این محدودیت باعث می شود نتوانیم از امتیازات عضویت در سازمان تجارت جهانی به منظور ورود و فروش کالاهایمان در بازار دیگر کشورها استفاده کنیم و لذا نتیجه این معادله نابرابر، تبدیل کشور به واردکننده صرف کالا و خدمات خارجی خواهد بود. واقعا آیا ایران می تواند با متوسط 8 میلیارد دلار صادرات غیرنفتی با کشوری چون چین که سالانه یکصد میلیارد دلار صادرات کالا دارد و رقم جذب سرمایه گذاری خارجی اش به 500 میلیارد دلار رسیده ، رقابت کند؛ همین حالا که درهای تجاری کشور با ابزار تعرفه موثر به سختی روی کالاهای خارجی قفل و زنجیر شده ، داد تولید کنندگان از دامپینگ (عرضه ارزان) کالاهای چینی به آسمان رفته است ، حال چگونه می خواهیم در گردونه چنین رقابت نابرابری با چنین زیرساخت هایی وارد شویم؛ البته این استدلال کاملا درست است که روند پذیرش کامل ایران در WTO بستگی به مذاکرات طولانی دارد که گاه تا 10 سال هم طول می کشد ؛ اما در مقابل باید پرسید آیا هم اکنون برنامه ای برای آغاز اصلاحات مورد نظر سازمان تجارت جهانی در اقتصاد ملی داریم؛ چنانچه همین امروز با عضویت ایران موافقت شده و مذاکرات پیوستن آغاز شود ، با چه راهبرد و برنامه ای قرار است به استقبال مذاکرات برویم؛ اگر روند مذاکرات زودتر از موعد مقرر مثلا 4 یا 5 سال به پایان رسید و به ما اعلام شد ، تعرفه های گمرکی را حذف و درها را باز کنیم ، تولید و صنعت ما آمادگی دارد؛ آیا می تواند از کوران رقابت بی رحم اقتصادی که منطقی جز سود نمی شناسد، سالم بیرون آید به طوری که هم بازار داخلی را از دست ندهد و هم بازارهای بیگانه را تسخیر کند؛ قطعا چنین نیست . ما هم اکنون نه برنامه ریزی مدونی برای پیوستن به WTO داریم و نه اصولا نخبگان ما تصویر درستی از کارکردهای آن دارند و از آن سو بخش مولد اقتصاد که سالها به روش رانتی و یارانه ای خوگرفته و عادت کرده است ، بدترین محصول را با بیشترین قیمت در بازار بی رقیب و انحصاری بفروشد ، واقعیت «رقابت» را لمس کرده است لذا حتی اگر پیوستن به WTO منافع کوتاه مدت سیاسی ما را تامین کند و سد امریکا را بشکند ، بنای سست اقتصاد ما را ویران خواهد کرد که ضرر دومی بیشتر از نفع اولی خواهد بود بنابراین اصرار فعلی ما برای پیوستن به WTO را باید نوعی «جو گرفتگی سیاسی» دانست و بس. چرا که نه آرد و خمیر و نمک داریم ، نه هیزم و تنور و نانوا و در این میان تکلیف نانی که باید پخته و خورده شود ، مشخص نیست.