درباره سیما
اهمیت پژوهش در پروژههای فاخر
امسال در سینما و بویژه در جشنواره فیلم فجر، خیلی درباره پروژههای فاخر صحبت میشد، بحثی که مدافعان و مخالفانی داشت و به یکی از سوژههای داغ رسانهها بدل شد. کاری به آثار سینمایی فاخر نداریم، بحث ما درباره پروژههای فاخر در تلویزیون است که قدمت آن به ده سال پیش بازمیگردد و در صدا و سیما به پروژههای «الف ویژه» معروف است. یکی از خصیصههای کارهای فاخر در تلویزیون، اختصاص بودجه خاص است و چه بهتر بخشی از این بودجه برای مرحله تحقیق کارها صرف شود و وضع به گونهای نباشد که شتاب و سرعت در اجرای یک کار به قدری بالا برود که دقت در بخش نگارش پایین بیاید.
یکی از راههای اعمال دقت نظر برای بالا بردن کیفیت محصولات تلویزیونی، توجه به مرحله تحقیق و پژوهش است و بهتر است جای آن که استارت اختصاص بودجه از زمانی زده شود که کار وارد مرحله پیش تولید شود یا در بهترین شکل وارد مرحله نگارش شده باشد، این توجه در مراحل قبلی کار صورت گیرد. لازمه هر کار شاخصی ـ نه صرف یک کار فاخر ـ تحقیق و پژوهش درباره موضوعی است که قرار است درباره آن یک اثر نمایشی ساخته شود و اگر این توجه صورت گیرد باید باور کرد یک کار فاخر و «الف ویژه»، از دل یک کار معمولی که با تحقیق و پژوهش نوشته شده هم میتواند بیرون بیاید.
فاخر بودن یک کار تلویزیونی در همان خشت اول پیریزی میشود. شاید به ظاهر این موضوع و ایده، یک حرف شیک برای بحثی تئوریک و ژورنالیستی باشد، اما باور کنیم اصل حرفهای برنامهسازی و بخصوص سریالسازی همین است.
راهاندازی یک پروژه خاموش
این روزها، هنر تئاتر نسبت به سالهای قبل بسیار پررونق شده است و سالنها در موارد زیادی با انبوه تماشاگران مواجهاند. در این میان بسیاری از بازیگران ستاره و چهره سینما و تلویزیون نیز به پروژههای تئاتری پیوستهاند و خلاصه حال و روز هنر تئاتر، اگر نگوییم خوب و بینقص است، اما حداقل بد نیست. حال یک پرسش مطرح میشود و آن این که علت چنین رونق و شکوفاییای چیست؟ در حرکت به سمت خصوصیسازی؟ حضور چهرههای شناخته شده؟ یا سرمایهگذاری در این عرصه؟
همه این موارد قابل تامل است، اما به شخصه بر این باورم که یکی از دلایل عمده، تولید تلهتئاتر در تلویزیون و پخش آن در گذشته بوده که استارت رونق تئاتر را زده است.
از یاد نبریم تا پیش از آغاز این حرکت، خیلیها حتی یک تئاتر هم ندیده بودند و گزاف نیست اگر بگوییم تصور درستی از تئاتر نداشتند، اما با ساخت و پخش تلهتئاترهای مختلف (که متولی آن هم شبکه چهار بود) خیلی از مردم متوجه شدند هنر تئاتر بشدت میتواند جذاب، سرگرمکننده و تفکربرانگیز باشد. اگر به خاطر داشته باشید سرآغاز حضور چهرههای مطرح سینمایی در همان تلهتئاترها (با حضور بازیگرانی مانند محمدرضا فروتن، نیکی کریمی، رضا کیانیان و...) زده شد و به اوج خود رسید و همان زمان بود که تئاتر در اجرای عموم هم کمکم با اقبال مواجه شد و مردم دیگر تنها به سالنهای سینما نمیرفتند و با تئاتر نیز آشنا شده بودند. با این وصف و با تمام خدمتی که صداوسیما به تئاتر کرده، ناگهان این حرکت خوب متوقف شد و از بین رفت.
باید باور کرد تلهتئاتر، باعث شکوفایی تئاتر کشور شده و با وجود هزینهای به مراتب کمتر از تلهفیلمها، دستاوردهای زیادی در این عرصه داشته است.
ای کاش این پروژه موفق خاموش شده، بار دیگر با نگاهی بهروز و مدرن راهاندازی شود.
محمدرضا لطفی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
