طبقه متوسط و پایین جامعه در فیلمهای ایرانی جایی ندارند

علی شاه حاتمی ، کارگردان سریال خوش رکاب که 2 سال قبل دوربین فیلمبرداری خود را به خانه یک راننده تریلی برد ، درباره تجملگرایی فضای سریال ها و فیلمهای تلویزیونی می گوید: اولین مشکل دراین زمینه به فیلمنامه ها برمی گردد. آثار نوشته شده به گونه ای است که حس می کنیم ارتباط چندانی با بطن جامعه ما ندارد. هر روز در صفحه حوادث روزنامه ها اخبار حوادث منتشر می شود. در سطح جامعه شعار فقر و غنا مطرح می شود ، اما همه چیز در حد شعار باقی می ماند. به گونه ای که به جای طرح مسائل اساسی در زمینه فیلمنامه ، بازیگر ، لوکیشن و... به سراغ تجملات می روند.او به سینمای هند اشاره می کند و می گوید: در سینمای این کشور مردم به دلیل آنکه در فقر مطلق هستند به چنین فضاهایی علاقه دارند اما مردم ما این گونه نیستند. مهدی صباغ زاده ، کارگردان سریال هایی همچون دزدان مادر بزرگ ، دایره تردید و دلبر آهنی معتقد است : بسیاری از کشمکش ها در میان طبقه متوسط است. زندگی طبقه مرفه جامعه از جهات گوناگون روبه راه است . او می گوید: سریال سازهای ما در آثارشان به دنبال ساخت فضاهای شیک و زیبا هستند تا بتوانند بیننده را جذب کنند ، اما در میان قشر متوسط داستان های زیادی وجود دارد و ماجراهای میان آنها کشمکش داستانی بیشتری دارد زیرا آنها بیشتر درگیر مشکلات و مسائل اقتصادی ، خانوادگی هستند و رفتارها و واکنش های انسانی درمیان آنها بیشتر است.

موانع چیست؛

شاه حاتمی معتقد است : در سالهای اخیر گرایش به سمت فقر در فیلمهای سینمایی باعث شد تا این آثار به فیلمهای جشنواره ای موسوم شود و این فیلمها مورد شماتت قرار گیرند.در نتیجه مدیران به جای حل این معضل ، از این نوع فیلمها فاصله گرفتند. به گونه ای که دوری از این مسائل سبب شد تا سینما از حالت بومی خارج شود و آثار ما به حالت شبه غربی در بیاید و حتی از مسائلی همچون معماری ایرانی در آثار ایرانی خبری نباشد ؛ در صورتی که می توان روی مسائل مهمتری تاکید کرد. به اعتقاد کارگردان خوش رکاب ، سالهاست که فیلمنامه نویسان ما از مسائل دور و بر خود فاصله گرفته اند و برای حل این معضل باید نگاه مسوولان در زمینه سفارش فیلمنامه تغییر پیدا کند.صباغ زاده ، کارگردان سریال دلبر آهنی نیز می گوید: در سریال دلبر آهنی زندگی یک کارگر کارواش را به تصویر کشیدم که داستان جذابی بود.درمجموع بینندگان تلویزیون ترجیح می دهند تا بیشتر شاهد داستان هایی باشند که مربوط به زندگی خودشان است و به شکل جذابی از صافی ذهن فیلمنامه نویس عبور کرده باشد.