امریکا با نفت جهان را تهدید می کند

توجه به محیط زیست ، امری بشری و همگانی ست و اختصاص به این یا آن کشور ندارد. در مطلبی که فراروی شماست ، تاثیر منفی و بسیار مخرب حاصل از فعالیت غولها و شرکتهای نفتی امریکا واکاوی شده است.

کد خبر: ۵۳۲۷۷

دیوید هل وارگ در پژوهش اش به فجایع زیست محیطی که این شرکتهای امریکایی در سراسر کره زمین رقم زده اند، اشاره کرده و با هشداری واقع گرایانه همه ما را به اندیشه فرا می خواند.
نوامبر 2002 سواحل اسپانیا را آلودگی نفتی فرا گرفت. به دنبال این حادثه ، اتحادیه اروپا، برای تانکرهای فرسوده و قدیمی مقررات سخت گیرانه ای را به مرحله اجرا گذاشت. حال ، امریکا برای حفاظت از آب هایش چه تدبیری اندیشیده است؛
ساحل بانان ایالات متحده ادعا می کنند که کشتی هایی چون پرستیژ مجاز به عبور از آب های امریکا نیستند. در حالی که در 21 دسامبر گارد ساحلی به نفتکش فرسوده لانگ بیچ برای رسیدن به سواحل غربی ، اجازه عبور داد با این که حفره ای در قسمت تحتانی آن وجود داشت و فقط با پوششی موقتی تعمیر شده بود!
آهن قراضه های شناور در آب مثل همان نفتکشی که در سواحل اسپانیا غرق شد، یکی از بی شمار تهدیدهایی است که راه های دریایی امریکا را تهدید می کند.
هم چنین صنعت کشتی سازی برای تبدیل همه نفتکش های یک جداره به کشتی های دولایه تا سال 2015 توفیقی نداشته است ؛ این سال ، موعد ضرب الاجلی است که پس از حادثه اکسون والذر، قانون آلودگی نفتی در سال 1990 معین شد. «مردم برای سفارش کشتی های دولایه به ما مراجعه نمی کنند. انگار که فوریت این موضوع حس نمی شود.»
این جمله سینتیا براون رئیس انجمن کشتی سازی امریکاست. عملیات حفاری و لوله کشی زیر یخ های دریایی زنگ خطر دیگری است. به هر حال توسعه میدانهای نفتی سواحلی چون ستاره شمالی در شمال آلاسکا توسط غول های نفتی چون BP و دیگر شرکتها ادامه دارد. سکوهای حفاری آلاسکا در شرایط یخبندان همچنان به فعالیت مشغولند.
فعالیتی که به نشتی های ثبت شده گسترده ای از لوله ها و پالایشگاه های ساحلی انجامیده ، آژانس حفاظت محیط زیست امریکا و MMS و آژانس های دولتی برای کنترل یا حتی الامکان رفع این معضل تلاشی ندارند و گویا که از خود سلب مسوولیت کرده باشند!
حفاری های عمیق در خلیج مکزیک از یک تا ده هزار فوت اکنون جوابگوی 50 درصد تولید نفت و گاز منطقه و تقریبا نیمی از سواحل اروپاست.
دولت برای حفاری های عمیق در اقیانوس ، یارانه هایی به شکل تعطیلی تشویقی ارائه می دهد ولی از آلودگی های احتمالی عمق اقیانوس چشم می پوشد. 1998 صنعت نفت و MMSاثر آلودگی ها را بر اعماق اقیانوس مطالعه کرد و این نفت ساعت ها بعد از رهاسازی آزمایشی مایل ها دورتر، به سطح آمده و آن قدر پخش شده بود که قابل جمع کردن نبود!
در سپتامبر، آنوکال گزارش داد، چاه اکتشافی که در آب های عمیق ساحل اندونزی حفر کرده ، بیش از یک ماه نشتی داشته و لایه های کاملا مشخصی نفت را در ماکاسار استرایتز پخش کرده است.
نفتکش هایی که به عنوان سیستم شناور تولید، بارگیری و تخلیه FPSO به کف دریا رفته و برای حفاری و ذخیره نفت تجهیز شده اند، سالها به خاطر خطرات زیست محیطی از ورود به آب های امریکا منع می شدند.
در گذشته صنایع تولید مستقر در ساحل ادعا می کردند که انتقال نفت از طریق سکوهای ثابت امن تر از حمل با نفتکش هاست اما FPSOها ترکیبی از بدترین ریسک های تولید و انتقال را در خود جمع کرده اند و این دلیل عمده برای انتقاد به نامطمئن بودن آنهاست.
با وجود این نگرانی ها MMS موضع قدیمی خود را در ممنوعیت FPSO تغییر داده و برای پذیرش درخواست های آینده صنعت نفت به منظور استفاده از آنها در خلیج مکزیک ابراز تمایل کرده است ، زیرا MMS مدتی است که به عنوان ابزار صنعت نفت و گاز شناخته شده است و تعهد او به افزایش تولید و درآمد، هم برای صنعت و هم برای دولت از طریق اعطای حق الامتیاز می رود که بر تعهد او برای جلوگیری از حادثه لکه نفتی در آب های امریکا سایه افکند.
تصمیم های گرفته شده مربوط به جواز و یا عدم جواز حفاری سواحل فلوریدا (جایی که برادر بوش حاکم است) به نظر می رسد که بیشتر سیاسی باشد تا علمی. وقتی که MMSمورد سوال قرار می گیرد که چرا فروش اجاره ای را براساس ارزیابی ریسک های ایجاد آلودگی لغو نمی کند، باب لابل رئیس قسمت محیط زیست MMS پاسخ می دهد: دشوار است که مساله ای به این عظمت را (اجاره) در یک موضوع خلاصه کنیم!
از جمله ریسک های دیگری مثل امنیت پایانه تانکرها و پالایشگاه های ساحلی ، آلودگی های هیدروکربنی دریا به خاطر نشت های خلیج مکزیک و تاثیر بر زاد و ولد وال ها و اکوسیستم عمق دریا ناشی از تفنگ های انعکاسی مورد استفاده در عملیات جستجو در اعماق اقیانوس.
هیچ کدام از این موارد به صورت کافی مورد توجه قرار نمی گیرد. برای مدتی طولانی ، آژانس دولتی برای نظارت بر چنین موضوعاتی کارایی کافی نداشته. اکنون نیز دغدغه دولت بوش بیشتر کردن تولید سوخت فسیلی است نه حفاظت از سواحل ایالات متحده از بروز فاجعه های زیست محیطی و حتی فاجعه ای که در برابر ماست: یعنی بالا آمدن آب دریا و شدت گرفتن طوفان های دریایی که همانا ناشی از استفاده بیشتر بشر از سوخت فسیلی و تولید گازهای گلخانه ای است.