اجاره‌نشینی به جای توسعه زیرساخت‌ها

اصولا دادن امکانات به ورزش‌های پرمدال و تیم‌هایی که جایگاه مردمی دارند جای انتقاد باقی نمی‌گذارد، اما پرسش اینجاست ورزش ایران در زمینه زیرساخت‌ها و امکانات سخت‌افزاری تا کی می‌خواهد چشم به همین چند مجموعه قدیمی که هر بار بین ورزش‌ها دست به دست می‌شود، داشته باشد؟

این که مسوولان ورزش ایران به این نکته رسیدند که به جای ساخت مجموعه‌های جدید، باید سیاست جابه‌جایی اماکن ورزشی را اجرا کنند پیش از این با واگذاری مجموعه شهید کشوری به باشگاه استقلال اجرایی شد.

ورزشگاه شهید کشوری میزبان فدراسیون‌های بسکتبال، دوومیدانی و کاراته نیز هست که هر کدام از این فدراسیون‌ها در این مجموعه اداره می‌شوند، بنابراین با انتقال باشگاه استقلال به این مجموعه معلوم نیست تکلیف این فدراسیون‌ها چه می‌شود. آیا استقلالی‌ها فقط مستطیل سبز ورزشگاه را می‌خواهند یا تمامی قسمت‌های اداری مجموعه یکجا هم به آبی‌ها واگذار شده است؟

در شرایطی که با رویکرد مثبت جوانان به عرصه‌های مختلف ورزشی، امکانات فعلی جوابگوی نیازهای خیل انبوه ورزشکاران نیست، جا دارد مسوولان ورزش ایران اولویت‌ها را با توسعه زیرساخت‌ها در نظر بگیرند.

تمرکز در زمینه جابه‌جایی اماکن رشته‌های ورزشی بین یکدیگر، اجاره‌نشینی و تنظیم قراردادهای سالانه به روش بنگاه‌های معاملات ملکی به جای ساخت و ساز و طرح‌های عمرانی ورزش و تجهیز مجموعه‌های ورزشی با استانداردهای بین‌المللی، تهدید جدی برای ورزش ایران در بعد بین‌المللی نیز به‌شمار می‌آید.

در ورزشی چون بسکتبال با مدیریتی 11 ساله، بارها عنوان شده این ورزش به‌رغم موفقیت‌های ملی و بین‌المللی هنوز در هزارتوی مشکلات نداشتن زمین و ساخت تالار گرفتار است و با وجود رویکرد جوانان در این سال‌ها به بسکتبال، نتوانسته است امکاناتی مطابق با استانداردهای بین‌المللی داشته باشد. امکانات بسکتبال که اضافه نشد هیچ، بلکه این روزها می‌شنویم این ورزش اجاره‌نشین یک تیم باشگاهی شده است!

بسکتبال در بازی‌های جهانی و المپیک به میدان رفت و بر استقبال عمومی افزود، اما امکانات این ورزش همچنان متعلق به 40 سال پیش است! برای ورزش‌هایی که نزدیک به 80 سال از ورود آنها به ایران می‌گذرد و ثمره فعالیت ‌های پایدار جوانان، دستاوردهای جهانی بوده، حیف است توسعه زیرساخت‌ها را نادیده گرفت.

محمد رضاپور - گروه ورزش