به‌روز‌ترین فناوری تصاویر

هر چند تا به حال بخش کوچکی از پیش‌بینی‌های انجام شده توسط این فناوری به واقعیت نزدیک شده، ولی با توجه به سابقه فناوری واقعیت‌های مجازی که از سال 1980 در دسترس تمام کاربران قرار گرفته، می‌توان امیدوار بود که پیشرفت‌های بسیار و شایان توجهی را پیش رو داشته باشیم. البته این را هم باید یادآوری کنیم که در آن سال‌ها رایانه‌ها و کنسول بازی‌های رایانه‌ای فقط توانایی ایجاد تصاویر با کیفیت گرافیک سه‌بعدی را داشتند. هر چند همه کاربران این توقع را دارند که کیفیت بازی‌های رایانه‌ای به کیفیت معادل Flynn’s که در “Tron” مطرح شده برسد، با این حال هم‌اکنون واقعیت چیز دیگری است و این بازی‌ها زمان زیادی را نیاز دارند تا به پیشرفت‌های لازم برسند و بتوانند این واقعیت را تجربه کنند. با توجه به پیشرفت‌هایی که تا به حال صورت گرفته، تلویزیون‌های سه‌بعدی و کینکت‌های کمپانی مایکروسافت با استفاده از حسگرهایی در داخل‌شان، می‌توانند تمام حرکات کاربران را دریافت و آنها را آنالیز کنند.

ولی آیا با وجود چنین فناوری هایی، هولو گرام بدون استفاده خواهد ماند؟ مسلما جواب این سوال منفی است؛ زیرا با توجه به قابلیت‌های بسیار کینکت‌ها و امکان توسعه آن در آینده، این فناوری قابلیت به تصویر کشیدن دوباره تصاویر را به همراه ندارد. علاوه بر این، تلویزیون‌های سه‌بعدی آنچنان که پیش‌بینی می‌شد نتوانستند کیفیت لازم را در خود داشته و نظر کاربران را به خود جلب کنند. با وجود این از امکانات و توانایی‌های فناوری هولو گرام نا امید نشوید. درست است که با به حقیقت پیوستن این فناوری برای انجام بازی‌ها به زمان زیادی نیاز داریم، ولی آنچه تا به حال تولید شده نشان از این دارند که حتی ممکن است تا پیش از قرن 24 پیش بینی‌های صورت گرفته برای این فناوری، عملی شود.

یکی از مهم‌ترین دلایل علاقه کاربران به فناوری هولوگرام امکان غوطه‌ور‌شدن در تصاویر و مناظر موجود در چنین فیلم‌ها و بازی‌هایی است. به بیان دیگر فیلم‌ها و بازی‌ها زمانی به چشم می‌آیند که بتوانند ما را، به عنوان بینندگان مجذوب دنیای خود کنند. در حالی که فیلم‌ها و بازی‌های دو‌بعدی با توجه به محدودیت‌های‌شان امکان رفتن و لمس دنیای مجازی را از کاربران می‌گیرند. در عمل واقعیت مجازی با استفاده از HMD فناوری هولو‌گرام را چنان که شایسته است به تصویر می‌کشد، در حالی که فناوری‌های پیش از این با پروجکت کردن تصاویر سه‌بعدی به چنین دستاوردی رسیده‌اند. با وجود این طراحی و ساخت فناوری HMD آن‌طور که باید کار آسانی نیست؛ بنابراین برای رسیدن به نتایج مناسب و در خور آن باید زمان و هزینه زیادی صرف شود.

پرواضح است که با توجه به مطالب گفته شده دو چیز باعث ایجاد تفاوت بین Oculus Rift‌ها و تلویزیون‌های معمولی می‌شود؛ اول قیمت بسیار زیاد چنین فناوری‌هایی در مقایسه با فناوری‌های دیگر است. به طور مثال می‌توان گفت یک تلویزیون HMD می‌تواند در حدود چند میلیون دلار هزینه دربر‌داشته باشد، در حالی که اولین تلویزیون‌های تولید شده با فناوری Oculus تنها حدود چند صد هزار تومان هزینه دربرداشته‌اند. دومین دلیل برتری Oculus‌ها در مقایسه با HMD‌ها نمایش تصاویر با ریزترین و ظریف‌ترین مشخصات حاوی آن است.

البته این را هم باید اضافه کنم که HMD‌ها همانند تلویزین‌های سه‌بعدی با نمایش تصاویر در ابعاد سه‌بعدی، این مفهوم را به ذهن القا می‌کند که تصویر مورد نظر عمق دارد. تنها قابلیت اضافه شده به فناوری HMD تشخیص زاویه دید کاربر و نمایش تصاویر مدنظر وی از آن زاویه است.

از دیگر تفاوت‌های عمده فناوری سه‌بعدی و هولو‌گرام می‌توان به نحوه کارکرد هر‌یک از آنها اشاره کرد. در عمل فناوری سه‌بعدی با استفاده از تعریف دو مشخصه اضافه تر از فناوری‌های معمولی عمق تصویر را برای ذهن ایجاد می‌کند. یعنی هرکدام از چشمانتان شیء به تصویر کشیده شده را از زاویه متفاوت‌تری در مقایسه با چشم دیگر می‌بیند، همین تفاوت زاویه باعث متفاوت به نظر رسیدن تصویر و ایجاد عمق مورد نظر برای کاربر است. بنابراین طراحان بازی‌های سه‌بعدی نیز باید تک‌تک تصاویر با دو مشخصات متفاوت از هم طراحی کنند تا کاربر بتواند این تصاویر را از زاویه‌های مختلف مشاهده و عمق تصویر را دریافت کند. ولی متاسفانه برای انجام چنین کاری طراحان رزولوشن تعریف‌شده برای هر تصویر را در مقایسه با رزولوشن‌های تعریف‌شده پیش از این در تصاویر دو‌بعدی کمتر می‌کنند تا بتوانند تصاویر را به نمایش بگذارند.

با وجود این، فناوری هولو گرام تصاویر را در قالب زاویه‌های مختلف در اختیار تلویزیون‌تان قرار می‌دهد تا بتواند با خلق این واقعیت مجازی، شما را به طور کامل وارد این دنیا کند. به همین دلیل این فناوری نیاز دارد تا بتواند از طریق یک دوربین کاربر را مشاهده کرده و تصاویر را به نمایش بگذارد. اگرچه سیستم‌های سه‌بعدی طراحی شده توسط کمپانی‌های مختلف متفاوت بوده ولی کمپانی اپل سیستم سه‌بعدی مخصوص به کار با رایانه را طراحی کرده است. این یعنی این سیستم کاری با انجام بازی‌های سه‌بعدی نداشته و تنها سیستم مختص کار با رایانه را طراحی کرده است. با وجود این کمپانی‌های بزرگی چون اپل و مایکروسافت همچنان تحقیقات لازم برای توسعه چنین فناوری‌هایی را انجام می‌دهند تا بتوانند ایده‌هایی را به محصولات جدید و پیشرفته تبدیل کنند. البته تابه حال چنین الگوهایی به واقعیت نزدیک نشده است؛ ولی پیش‌بینی می‌شود در آینده‌ای نزدیک آنچه باید، اتفاق بیفتد و گجت‌های پیشرفته اینچنینی ساخته و وارد بازار شود.

نازلی وحدت

منبع:www.howstuffwork.com