قربانیانی که اشکی برایشان ریخته نشد

هر چند که کشتار کودکان در مدرسه آمریکایی امری دردناک و تأثربرانگیز است که دل هر انسانی را به درد می‌آورد اما یک مسئله همچنان بی پاسخ مانده است و آن اینکه آیا کودکانی که در عراق، فلسطین، افغانستان، لیبی، سوریه و... به دست نیروهای آمریکایی و سلاح‌های ساخت کارخانه‌های اسلحه سازی آمریکا قتل عام شده‌اند پاک و بی‌گناه نبودند، مگر آنها حق حیات نداشتند، مگر آنها جزء جامعه بشری نبوده‌اند، مگر با مرگ آنها پدر و مادر و جامعه‌اشان داغدار نشده‌اند، مگر آنها امیدهای آینده کشورشان نبودند، این سوال‌ها و ده‌ها سوال دیگر ابهاماتی است که هنوز مردم و دولتمردان آمریکا و مدعیان حقوق بشر در کشورهای غربی و سازمان‌های بین المللی به آنها پاسخ نداده‌اند.

چگونه‌ است مردم و دولتمردان آمریکا و کشورها و نهادهای بین المللی در برابر کشته شدن کودکان آمریکایی اشک ریخته و عزا و ماتم می‌گیرند و خواستار تغییر قانون برای مقابله با این حوادث می‌شوند اما در برابر کشتار میلیون‌ها کودک بی‌گناه از جمله کودکان قربانی بمباران هسته‌ای هیروشیما و ناکازاکی توسط آمریکا گرفته تا کودکان ویتنام و اکنون کودکان بوسنی ، افغانستان، عراق، لیبی، فلسطین، سوریه ، سومالی ، سودان و... سکوت کرده‌اند. چگونه است که هیچ کدام خواستار اصلاح قانون نظامی گری آمریکا در جهان نشده‌اند. چگونه است که هیچ کدام از سران آمریکا به جرم کشتار هزاران و حتی میلیون‌ها کودک تاکنون محاکمه نشده‌اند.

اینگونه رفتارها صرفا با یک اصل قابل تصور است و آن خودکامگی و برتری طلبی آمریکایی است که بر اساس آن فقط یک آمریکایی حق حیات دارد و سایر انسان‌ها محکوم به مرگ می‌باشند. جامعه جهانی نیز که تحت سلطه غرب قرار دارد با این قاعده کنار آمده و حاضر به تغییر آن نمی‌باشد.

اگر دولت و مردم آمریکا و نهادهای غربی مدعی حقوق بشر واقعا به دنبال مقابله با حوادثی مانند تیر اندازی در مدرسه آمریکایی هستند  باید با ابتدا با نظامی‌گری آمریکا مقابله کنند چرا که تا زمانی که نظامیان و اسلحه سازان صاحبان قدرت در آمریکا باشند نه مردم این کشور و نه هیچ کدام از مردم جهان در امان نخواهند بود چرا که منافع این قشر با کشتار و جنایت همراه است و هرگز حاضر به کنار نهادن این نگاه نمی‌باشند.

قاسم غفوری-جام جم آنلاین