کار معمولی مرا راضی نمی‌کند

شما در سریال راستش را بگو نقش آسیه را بازی می‌کنید که شخصیت منحصربه‌فردی دارد. او در دادگاه‌ها به دنبال گرفتن بخشش از خانواده مقتولان است. وقتی چنین نقشی به شما پیشنهاد شد، چه ذهنیتی درباره آن داشتید؟

پاسخم به شما قلبی است و اصلا اغراق نمی‌کنم. وقتی 10، 12 قسمت از فیلمنامه این سریال تلویزیونی را برای مطالعه به من دادند و آن را خواندم، خیلی از کار خوشم آمد. شخصیت‌ها در این اثر پرداخت‌های خوبی دارند و همین مساله باعث می‌شود بازیگر دستش برای ایفای نقش باز باشد و آن را پرورش دهد.

موضوع این سریال تازه بود و بخش زیادی از آن به معضلات جامعه امروز اختصاص داشت. بخشی از فیلمنامه‌ هم به جانبازانی می‌پرداخت که فکر می‌کنم بعضی وقت‌ها نسبت به آنها نامهربان هستیم. همه این موارد من را جذب کار کرد. از سوی دیگر این سریال هشدارهایی به مخاطبان می‌دهد. همه ما برخی مواقع اشتباه می‌کنیم و راستش را نمی‌گوییم. این سریال به ما می‌گوید خودمان را جلوی آینه ببینیم.

من وظیفه دارم نقشم را بخوبی بازی کنم. به بخش عاطفی داستان نگاه نمی‌کردم، بلکه به این فکر می‌کردم آسیه زنی است که عاشق همسر جانبازش است. آنها بچه‌دار نمی‌شوند و کار آسیه این است که با کمک افراد خیر سراغ کسانی برود که بچه‌هایشان پای قصاص هستند.

سریال راستش را بگو نگاه تازه‌ای به موضوع بخشش دارد که بارها درباره آن شنیده‌ایم. بخشش، عرف جامعه است و در مذهب ما سینه به سینه گشته است. در مذهب ما بخشش بزرگ‌ترین نعمت است و این نعمت بزرگ این قدرت را به ما می‌دهد تا بزرگ‌ترین فجایع را ببخشیم.

اتفاقا نقش آسیه از این زاویه که شما به آن اشاره کردید، سخت بود، چون مدت زمان حضورم در قصه کم است. باید رابطه عاطفی‌ با همسرم و دلسوزی برای جوانان گرفتار قصاص را نشان می‌دادم. ما در قوانین‌مان ضعف‌هایی داریم. این سریال تلنگری است برای مجریان قانون که نگاه تازه‌ای به قوانین داشته باشند.

آسیه و همسرش آدم‌های ویژه جامعه هستند. آدم‌هایی که از کنارشان عبور می‌کنیم، ولی به عمق زندگی‌شان توجه نمی‌کنیم. ما در این سریال شخصیت علیرضا مولایی (دانیال عبادی) را می‌بینیم که همه ما را وادار می‌کند تا از روزمرگی بیرون بیاییم و کمی هم به خودمان بپردازیم و از خودمان بپرسیم، ما کی هستیم؟ کجا هستیم؟ چه می‌کنیم؟ و چه کرده‌ایم؟ معتقدم شخصیت‌های مختلف این سریال آنقدر علامت سوال ایجاد می‌کنند تا کمی قدرت داشته باشیم و خودمان را اصلاح کنیم.

نه، شخصیت آسیه غلوآمیز نیست، مابه‌ازای شخصیت آسیه در جامعه وجود دارد. من تجربه آسیه را در زندگی‌ شخصی‌ام داشته‌ام. به‌عنوان هنرمند سراغ خانواده مقتول رفتم و با آنها صحبت کردم تا رضایت بدهند. خانواده مقتولان وقتی قصاص می‌خواهند به این دلیل است که در اوج احساسات هستند. آنها نمی‌خواهند چیزی را بشنوند یا ببینند، حتی ما را برخی مواقع نمی‌پذیرفتند.

این حرف‌ها را نمی‌زنم تا برای خودم تبلیغات کنم. فقط خواستم بگویم ما به ازای شخصیت آسیه در جامعه وجود دارد. همه حرف‌هایم قلبی است و غلو نمی‌کنم، دلیل ندارد چیزهایی که ما خودمان آن را تجربه نکردیم، بگوییم وجود ندارد. متاسفانه ظواهر زندگی باعث شده تا از خودمان دور شویم.

نه، من این‌طور فکر نمی‌کنم. وقتی مخاطب شخصیت آسیه را می‌بیند به خودش تلنگری می‌زند تا اصلاح شود. تجربه شخصی‌ام کمک کرد تا این نقش را بهتر بازی کنم. من خانواده مجرم را دیده‌ام که چه مصائبی را تحمل می‌کنند یا دیگران چطور به آنها نگاه می‌کنند یا چه زجری می‌کشند. خیلی‌ها پای قصاص می‌ایستند و قصاص را طلب می‌کنند اما بعد از قصاص پشیمان می‌شوند. چون تجربه تمام این لحظات را داشته‌ام، می‌گویم این شخصیت غلوآمیز پرداخت نشده است.

طبیعی است بازیگر برای ایفای نقشش پیشنهادهایی داشته باشد. به هر حال کارگردان کلیت کار را می‌بیند. در سریال راستش را بگو پیشنهادهایم را دادم. محمدرضا آهنج هم بخش‌هایی از آنها را می‌پذیرفت و برای قبول نکردن بخش‌هایی از پیشنهادها هم دلایل خودش را داشت.

البته من در این باره با کارگردان بحث نمی‌کنم و فقط سعی می‌کنم چیزی را که درباره شخصیت فکر می‌کنم، بگویم. در مجموع در راستای کار حرکت می‌کنم و اگر برخلاف گروه عمل کنم، مسلما به بیراهه می‌روم، حتی اگر کیفیت کارم بالا باشد.

من از شما هم به عنوان خبرنگار و هم نماینده جامعه تشکر می‌کنم که این‌طور به نقش‌هایم نگاه کردید. همان‌طور که اشاره کردید رعنا اولین کار تصویری من بود. انتخاب کار برایم خیلی مهم است. دوست دارم جایی باشم که کاری از دستم بربیاد. کار معمولی من را اقناع نمی‌کند. علاقه‌مندم برای نقشی که به من سپرده می‌شود آنقدر کنجکاوی کنم تا بخوبی آن را اجرا کنم. به همین دلیل وقتی ایفای نقش چند مادر و همسر را به عهده داشتم تلاش کردم ویژگی‌هایشان را پیدا کنم.

این لذت حرفه‌ای را دوست دارم. ایفای نقش‌های معمولی برایم جذابیت ندارد، این‌طور انتخاب کردن‌ها ضرر و تاوان هم دارد. برخی به من می‌گویند این طور انتخاب کردن باعث می‌شود فراموش شوم، ولی برایم مهم نیست. آنچه برایم اهمیت دارد این است که وقتی بعد از چند سال برگشتم، چطوری برمی‌گردم و چه کار می‌کنم.

در حال حاضر کارنامه خیلی از دانشجویانم دو برابر کارنامه من است. تعداد کار مهم نیست. کیفیت اهمیت دارد. بازیگران بزرگی در سرزمین ما هستند که خیلی کم بازی کرده‌اند، اما نقش‌هایشان در ذهن همه باقی مانده است.

همیشه سعی می‌کنم به این اعتقادم پایبند باشم، ولی نمی‌دانم تا کجا دوام بیاورم. بازیگری را حرفه مقدسی می‌دانم، چون بازیگر باید با روح، روان و احساس‌اش همه چیز را برای شخصیتی دیگر خلق کند. باید به جای او غذا بخورد، لباس بپوشد، دفاع کند، غصه بخورد و... معتقدم بازیگر باید خیلی به احساسات انسانی نزدیک باشد تا احساس انسانی دیگر را نشان دهد. خلاصه این‌که بازیگران شایسته حمایت، احترام و مهربانی هستند.