حاضری خوری در فوتبال تا کی؟

بی‌خود هم نیست که فوتبال ملی ما در عرصه جوانان، امید و حتی بزرگسالان نتیجه لازم را نمی‌گیرد و همواره خود را در برابر انتظارات مردم شرمنده می‌بیند. هر چند البته بختک نتیجه‌گرایی بی‌اصل و ریشه اکنون چند سالی است بر فوتبال ما سایه گسترانده و موضوعی نیست که بخواهیم تمام تبعات آن را متوجه یک یا دو تیم باشگاهی کرده و یقه مدیرانشان را بگیریم، اما بی شک نتیجه چنین سیاست‌هایی به هیچستان است.

رضا حقیقی، پدیده لیگ فوتبال ایران در فصل گذشته که امسال هم در قلب تیم فجرسپاسی، مهره‌ای تاثیرگذار بود با قراردادی که یک و نیم میلیارد تومان برای پرسپولیس آب خورده است (تنها 600 میلیون تومان هزینه رضایت‌نامه حقیقی از فجر شد) به جمع سرخ‌های پایتخت اضافه شده است تا بلکه با حضور این هافبک بلند بالا و انرژیک که نشان داده حتی می‌تواند جانشینی برای بزرگان تیم ملی باشد، نبض میانه زمین پرسپولیس بهتر و منظم‌تر بتپد. هر چند که هیچ تضمینی وجود نخواهد داشت که رضا حقیقی بسرعت در پرسپولیس جا افتاده و همان کیفیت بازی‌هایی را ارائه دهد که پیشتر از این بازیکن در فجر سپاسی دیده‌ایم، اما حرف اساسی این است که حاضری خوری در این فوتبال هنر نیست و نباید مدیران از قبل آن، عملکرد خود را مثبت جلوه دهند. چه اصولا هر مدیری که جیب پر پولی داشته باشد، هر زمان اراده کند می‌تواند ترافیکی از ستاره‌ها را در تیم خود ایجاد کند. بی شک کار اساسی در انجام کار پایه‌ای و سازندگی در فوتبال است. به دیگر سخن اگر به اندازه پولی که برای جذب ستاره‌هایی چون رضا حقیقی صرف می‌شود، هزینه فوتبال پایه و سازندگی شود از کنار آن چندین رضا حقیقی را می‌توان کشف و پرورش داد، چرا که با ادامه این روند و خوردن کفگیر فوتبال به ته دیگ، آخر و عاقبت خوبی پیش روی این رشته نیست.